Zoeken

Jazzphotography Holland

Photos and reviews of interesting jazz concerts

Big Band is “big” geworden….

30.11.2018 In het altijd gezellige Dakotatheater in Den Haag stond deze avond de Royal Conservatoire Big Band op het programma. Oftewel de Big Band van het conservatorium. Maar die Engelse benaming is wel ok. Immers de meerderheid van de muzikanten komt niet uit Nederland. Voor deze avond waren er bijzondere stukken ingestudeerd. Zo kwamen er stukken van onder andere John Scofield en Tom Harrel voorbij en uiteraard stukken van saxofonist/klarinettist John Ruocco die vandaag als solist van de partij was.

Dirigent Michael Abene speelde een bijzondere rol. Naast het dirigeren van de band zorgde hij ook voor ontspanning. Zijn grappen tussendoor zorgden voor een relaxte sfeer waarin er geen plankenkoorts nodig was en alle bandleden perfect konden spelen. Mooie solo’s en ook gewoon een sluitend samenspel. Daar waar ik eerder ooit studenten zag die me iets te braaf speelden “vanuit het boekje”, was het nu gewoon goed, met gevoel en technisch prima in orde.

Niet gek dat mensen moesten lachen toen Abene bij het laatste nummer uitriep: “hold on, don’t leave, lock the doors”. Bij dit laatste nummer liet hij zelf overigens met een mooie intro horen uitstekend piano te spelen. Al met al een prima avond! Chapeau.

 

gezien: Royal Conservatoire Big Band in theater Dakota in Den Haag

Beeld en tekst: Maurits van Hout

 

 

 

 

Soul of Spanish Harlem deed Den Haag aan..

24.11.2018 In de De Nieuwe Regentes dit keer iets anders. Een wat commerciëler opgezet programma. Een avondvullend programma met The Soul of Spanish Harlem. Een programma rondom de zangeressen Lilian Vieira,Gianna Tam en Shirma Rouse. Met als rode draad de geschiedenis van Spanish Harlem en de muzikale ontwikkelingen in New York. De avond werd aangekleed met mooie projecties van beelden uit Spanish Harlem en dansers en danseressen die telkens gekleed waren op die tijd. Verteller tussendoor was drummer Lucas van Merwijk die met zijn eigen productiebedrijf Tam Tam ook het idee bedacht. Door deze constructie was het een vermakelijke avond die voelde als een echt avondje uit. En muzikaal gezien? Naast de uitstekende vocale kwaliteiten van de dames speelde ook de begeleidingsband met onder andere de uitstekende Ilja Reijngoud op trombone een perfecte rol. Was het dan allemaal perfect? Ach. In het begin kwam de stem van Shirma Rouse iets minder uit de verf en de choreografie van de dansers liep niet altijd perfect, maar gelet op het totale project waren dit echt maar hele kleine dingen. Fantastisch dat Van Merwijk hiermee zijn nek uitsteekt en zoiets neerzet! Ook weer een voorbeeld van de mooie cross-over programmering van ProJazz!

 

gezien: The Soul of Spanish Harlem

beeld en tekst: maurits van hout

all rights reserved

 

 

 

Mike Stern raast door het Paard in Den Haag…

11.11.2018 ProJazz Den Haag timmert behoorlijk aan de weg. Dit keer was het ze (in samenwerking met anderen) gelukt om Mike Stern in de programmering op te nemen. Locatie; de kleine zaal van het Paard van Troje in Den Haag. Mike Stern speelde met vele grote muzikanten, maar dat maakt niet dat hij naast zijn schoenen loopt. Hoeft ook niet want Mike Stern is zelf een fenomeen. En nog steeds heel gewoon. Tijdens het concert, dat liep als een trein, maakt hij regelmatig contact met de zaal. “Let;’s kick some ass… you are great motherfuckers etc etc.” En hoe relaxed en ontspannen het er ook uit zag, des te perfectionistischer speelde Stern. Hij was tijdens het hele optreden op geen enkel foutje te betrappen. Hij gaf alle ruimte aan zijn band om uit te blinken en dat was ook de moeite waard. Wat een band had ie meegenomen. Darryl Jones op bass, Keith Carlock op drums en Bob Malach op sax maakten dat hij prima af en toe een stapje naar achteren kon zetten. In de zaal veel gitaarfreaks die met volle teugen genoten. Niks aan toe te voegen verder. Grote klasse.

 

 

Gezien: Mike Stern en band in Paard van Troje Den Haag

tekst en beeld: Maurits van Hout

all rights reserved

 

Avishai Cohen wisselvallig in Melkweg…

4.11.2018. Amsterdam.

Zagen we laatst de voormalige pianist van het trio van bassist Avishai Cohen (Shai Maestro); nu was het tijd voor een update met Avishai Cohen zelf. En deze avond  in poptempel De Melkweg geen klassieke bassist met een vooruitstrevend trio. Nee, dit keer een door de wol geverfde electrische bassist die gewoon grotendeels een popconcert neerzette, waarbij het niet schuwde een aantal nummers zelf te zingen. Uiteraard waren er nummers waarin Cohen excelleerde op de bas en liet horen waarom hij zijn status heeft. Maar het zingen hoeft van mij niet. Niet dat ie slecht zingt, maar het is nu eenmaal niet een stem waar ik naartoe zou gaan om te luisteren. Het samenspel met de band was fantastisch en de achtergrondzangeres (Karen Malka) was er een om in te lijsten zo goed. Zoals bij de schitterende toegift en het duo (Motherless Child) dat ze deed met Cohen op de bass. Mooie nummers waren A song of hope; geschreven na de verkiezing van Trump en Motherless Child dus. Een concert met twee gezichten dus waarbij het na de pauze echt beter werd. Een uitgebreider verslag is te lezen op: jazzineurope

 

Gezien:

Avishai Cohen

Melkweg Amsterdam

tekst en beeld:

 

maurits van hout

 

all rights reserved

 

 

 

Dinosaur, verfrissend en inspirerend

1 november 2018. Wat een heerlijke avond muziek zette het kwartet van Dinosaur neer in het Koorenhuis. De inmiddels in Den Haag gevestigde naam ProJazz lukt het telkens weer om een schitterend jazzconcert te organiseren in het Koorenhuis. Deze verfrissende Britse band met jonge honden bestaat inmiddels al 8 jaar en timmert behoorlijk aan de weg. Afgelopen zomer stonden zij al op North Sea Jazz.

De grote drijvende kracht achter Dinosaur is wat mij betreft Laura Jurd, een dame die niet alleen goed kan spelen op een synthesizer maar ook voortreffelijk haar weg vindt op een trompet. Maar wie denkt het dan al te weten zit er langs. In hun concert ging het heen en weer. Van jazz naar pop (jaren 80 geluiden a la New Wave) en een mengvorm. Soms heel duidelijk ritmisch en in lijn en het andere moment weer juist heel verrassend en minimaal met slechts een enkele klank die uitgerekt wordt. En telkens met volop ruimte voor improvisatie. Inherent aan bovenstaande is dat natuurlijk niet alle stukken even goed bevallen, maar dat kan ook niet. Desondanks was het een heerlijke verfrissende avond in een wederom goed gevulde grote zaal van het Koorenhuis in Den Haag.

 

 

Gezien: Dinosaur (UK) in Het Koorenhuis Den Haag

organisatie ProJazz Den Haag

beeld en tekst: Maurits van Hout

all rights reserved

Shai Maestro opende nieuw jazzfestival in Den Haag..

Op 12 oktober 2018 trad Shai Maestro met zijn trio op in het Koorenhuis in Den Haag. Het optreden was tevens het openingsconcert van het nieuwe jazzfestival Mondriaan Jazz in Den Haag. Met prachtige nummers van zijn laatste cd “The dream Thief zoals: “A moons tale” en “The forgotten city” wist een een energieke en enthousiaste Shai Maestro de zaal in te pakken. Opvallend was het plezier waarmee het trio elkaar opjutte om telkens tot een mooi geheel te komen. Gedurende het concert ging Maestro van subtiel naar overweldigend pianospel, waarbij zijn enorme kwaliteiten recht werden gedaan. Topconcert en mooie starter van het festival!

 

Gezien: Shai Maestro

Koorenhuis Den Haag

Projazz

 

tekst en beeld: Maurits van Hout

Jazz Middelheim 2018 zit erop!

12.8.2018. Na een wat sombere start qua weer is Jazz Middelheim 2018 een zonovergoten editie geworden. Met voor mij als hoogtepunten de optredens van Robin Verheyen, Archie Shepp, Philip Catherine en Fred Hersch. Totaal aantal bezoekers 20.000.

Op de laatste dag was de aftrap aan AKA Moon, de Belgische band bestaande uit Fabrizio Cassol, Michel Hatzigeorgiou en Stéphane Galland. Jaren terug zag ik ze voor de laatste keer. Toen met allerlei Afrikaanse muzikanten en bijzondere instrumenten. De versie van vandaag was de “basicversion” zullen we maar zeggen. De muziek beviel me wel. Funky, uptempo en ook wel opzwepend. Soms miste ik wel wat variatie, maar al met al een prima optreden.

Alles wat Robin Verheyen dit weekeinde deed veranderde in goud leek het wel, want het optreden samen met Joey Baron (drums) en jonge hond Bram de Looze was er één om in te lijsten. Toverwoorden: subtiel, improvisatie en perfect inspelen op elkaar. Van uitdagen tot excelleren, van ruimte geven tot ruimte nemen. Het zat er allemaal in. Soms was Verheyen de animator, maar net zo makkelijk deed hij een stap naar achteren. Prima set.

 

Toen de zon achter een paar wolken kroop stonden Steve Coleman en zijn Five Elements klaar om de tent te trakteren op een swingende brij noten. Met de zang van Kokayi en het strakke ritmische drumspel van Sean Rickman zorgde Coleman voor een rijdende trein waarop hij weliswaar met zijn sax machinist was, maar zeker niet de enige die mocht genieten van de rit. Ritme was het toverwoord in dit optreden. Geen zware ingewikkelde stukken, wel een ritmisch geheel met soms mooie teksten en veel plezier. Fijne muziek om naar te luisteren en op te bewegen.

Steve Coleman by Dutch Jazzphotographer Maurits van Hout
Antwerpen, 12 augustus 2018
tijdens het jaarlijkse jazz middelheim treden Steve Coleman & the five elements op.

Archie Shep sluit met een schitterende finale Jazz Middelheim 2018 af

Alles zat mee. Een volle tent, een schitterende set van Steve Coleman vooraf en een heerlijke zwoele zomeravond. Tel daarbij op de aanwezigheid van toptrompettist Randy Brecker en een hele goede band om je heen (denk onder andere aan de uitstekende bassist Reggie Washington) en je krijgt het recept voor een prachtige afsluiting van Middelheim 2018. Stukken van John Coltrane vol passie en energie gespeeld. Niet gek want Shepp kende hem persoonlijk, sterker nog adoreerde hem. Het was genieten. Shepp heeft namelijk ook gewoon veel humor en weet het publiek te bespelen. Perfect einde van een uitstekend festival! Tot volgend jaar Jazz Middelheim.

Archie Shepp by Maurits van Hout
Antwerpen, 12 augustus 2018
tijdens het jaarlijkse jazz middelheim treedt Archie Shepp op. Naast speciale gast Randy Brecker spelen Hamid Drake, Reggie Washington. Carl Henri Morisset en Marion Rampal.

 

Gezien: Jazz Middelheim 2018

foto’s en tekst:

Maurits van Hout

all rights reserved

 

 

 

Jazz Middelheim 2018; dag 3; een top jazzdag!

12.8.2018. Het lijkt deze editie iedere dag beter te worden. Zo ook dag 3, waar in een goed gevuld en zonnig Park den Brandt de nadruk voor het allergrootste deel lag op “echte” jazz, zonder overigens hierover een discussie te willen starten wat dat dan precies is.

De dag begon met het Ben Sluijs kwartet dat muziek bracht van een hoog niveau. Dromerig, melodieus en met prachtige solo’s van Sluijs zelf. Dit kwartet speelt sinds 2016 samen en lijkt de weg wel gevonden te hebben. Breekbare muziek met verstillingen erin, met altijd ruimte voor het experiment. Het uitgangspunt lijkt duidelijk; het eindstation niet en daarom was het de moeite waard om naar te luisteren.

Aansluitend stond Robin Verheyen’s quartet op het hoofdpodium. Dit was jazz op een andere manier. Powerjazz; dampend, opzwepend (niet in het minst door de zeer energieke Verheyen) en buitengewoon interessant om naar te luisteren. Wat heeft die man een ontwikkeling doorgemaakt en hij lijkt elk jaar beter te worden. Uitstekende mensen ook om zich heen.Wat te denken van legende Billy Hart op drums of Marc Copland achter de piano?

Robin Verheyen Quartet by Dutch Jazzphotographer Maurits van Hout
Antwerpen, 11 augustus 2018. Tijdens het jaarlijkse Jazz Middelheim trad Robin Verheyen op met zijn kwartet

Daarmee was het nog niet gedaan, want niemand minder dan Fred Hersch kwam op het hoofdpodium met zijn trio. Jaren geleden al bijna dood en begraven, maar niets is minder waar. Fred Hersch is springlevend en hoe! Prachtig subtiel pianospel, zeer gevarieerd. Zelden zag ik een tent zo aandachtig luisteren. Als we Jason Moran en Brad Mehldau goed vinden en hij was hun grote voorbeeld, dan is deze man bijna god. Geen speld tussen te krijgen technisch en toch zeer gevoelig. Topoptreden.

 

Tussen de bedrijven door een prima duo in de clubstage: de heren Rifflet en Mienniel uit Frankrijk. Creatief en vermakelijk, waarbij de laatste set het meeste in het oog sprong.

 

Het slotakkoord van dag 3 was voor het “Jazz loves Disney project“. Disney klassiekers gezongen door topvocalisten zoals Ben L’oncle Soul, Selah Sue, China Moses en Hugh Coltman. Op de achtergrond een Franse bigband aangevuld met conservatoriumstudenten uit Den Haag.

Of het aan de nummers lag die ze zongen, of de presentatie van de in mijn ogen gladde Nederlandse DJ Michiel Veenstra; het kwam op mij allemaal te commercieel over. Iets te gesmeerd en dat schuurt. Het meeste konden me nog de nummers van Selah Sue en China Moses bekoren, maar al met al was dit niet mijn ding. Het publiek leek het echter wel te waarderen.

Ondanks een wat minder einde, een absolute top-jazzdag!

beeld en tekst: Maurits van Hout

all rights reserved.

 

 

 

Jazz Middelheim 2018, dag 2; topdag!

11.8.2018 Na een druilerige eerste dag, nu een dag waarop de zon doorbrak en ook op het podium de zon volop straalde.

De Beren Gieren lijken hun doorbraak te pakken

Zo begon voor mij de dag op het hoofdpodium met De Beren Gieren, een Belgisch-Nederlands trio met als stuwende kracht Fulco Ottervanger. Jaren terug zag ik ze in de kelder van het Belfort Hotel in Gent. Als beloftes speelden ze elke jamsessie die ze konden spelen en het kon niet experimenteel genoeg zijn. Nu een aantal jaren later lijkt alles op zijn plek te vallen en is de muziek gegroeid naar stukken die compleet zijn en uitnodigen om naar te luisteren. Muziek van een hoog niveau met meer dan volop uitdagingen in het spel. Zo mooi om deze gasten te zien genieten van wat ze bereiken!

Philip Catherine bouwt een muzikaal feestje on stage

Aansluitend de Philip Catherine Reunion Band. Philip Catherine verzamelde de muzikanten waarmee hij in 1974 een bijzonder album (September Man) opnam en ging met hen een feestje bouwen in Antwerpen. Na een wat aarzelend begin zagen we al vrij snel een enthousiaste Catherine, die vaak lachend de ene na de andere schitterende serie noten uit zijn gitaar haalde, aangevuld door een band van topmuzikanten die het onderling uiteraard ook goed konden vinden. De lol droop ervan af. Het publiek beloonde ze met een staande ovatie.

Philip Catherine by jazzphotographer maurits van hout
Antwerpen, 10 augustus 2018. Tijdens het jaarlijkse Jazz Middelheim treedt Philip Catherine op met zijn Reunion Band

Melanie de Biasio; beproeft recept voor intensiteit en diepgang

Zoals recent nog bij Gent Jazz te horen en te zien was: Melanie de Biasio brengt nummers uit het hart, uit het leven en dichtbij haarzelf. Met haar optreden kon ze de tent stil krijgen en een sfeer neerzetten die je wel moest raken. De Biasio heeft een prachtige stem en haar mimiek, bewegingen en frêle bouw ondersteunen het verhaal dat ze vertelt. Prima optreden.

Bijpodium te klein voor BJO

Tussen de bedrijven door stond op de clubstage het Brussels Jazz Orchestra met telkens een andere set geïnspireerd op thema’s als “We have a dream”. Zo was er ruimte voor literaire zang en woord door zangeres Fay Claassen en schitterende geladen songs door “Antwerpse” Tutu  Puoane. Slotakkoord was een optreden met rapper Junior Akwety. 

In alle gevallen een afgeladen tent; een veel te vol podium en schitterende muziek. Wat een feest om dit orkest te horen. Niet voor niets één van de besten van de wereld. Volgende keer graag op het hoofdpodium.

Gezien: dag 2 Jazz Middelheim 2018

tekst en beeld: maurits van hout

all rights reserved

 

 

 

 

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑