Zoeken

Jazzphotography Holland

Photos and reviews of interesting jazz concerts

Cutting Edge Festival 2021; een bijzondere editie!

Het zit er weer op! Dit jaar waren de diverse concerten niet op 1 locatie en op 1 dag, maar verspreid over een paar dagen en verspreid door Den Haag. Ook wel passend bij de ambitie van organisator Projazz. Immers het motto is “De stad als podium”. Zo waren er concerten in Het Koorenhuis, De Nieuwe Regentes, Het Paard en Concordia.

Daarnaast was er op de zaterdag (traditioneel de festivaldag) een verrassingsprogramma en werd er stilgestaan bij 10 jaar Projazz.

Ik ga mijn ervaringen met jullie delen. Helaas kon ik niet bij alle concerten aanwezig zijn.

Mehmet Uludağ zingt uit het hart

De openingsavond en de donderdagavond moest ik zoals gezegd missen, dus ik begon op de vrijdagavond. In De Nieuwe Regentes werd de avond afgetrapt in de kleine zaal met een concert van Mehmet Uludag en zijn gelegenheidsband. Er waren al redelijk wat mensen en de sfeer was goed. Op het kleine podium stond naast Mehmet een groep muzikanten die last minute waren opgetrommeld voor het concert. Maar dat was zeker niet te merken. Niet alleen paste alles naadloos in elkaar, alle muzikanten deelden de passie van Uludag met prachtige solo’s.

Hij zingt Turkse volksliedjes en speelt de saz (eigenlijk is de naam baglama beter) een soort Turkse gitaar (heel ruim vertaald). De klankkast is diep en dat hoor je in het geluid terug. De nummers gaan over de liefde. De charismatische Uludag zingt met veel passie en dramatiek en krijgt de zaal mee. Soms zit er een nummer in met iets meer tempo, dan weer juist rustiger. Het mooie van deze Turkse muziek is dat het de mensen verbindt. In Istanbul zingen mensen onder de bruggen en voorbijgangers haken dan soms aan om mee te zingen. Heel bijzonder. Muziek verwarmt de mensen daar; hoe zwaar het leven ook mag zijn, of misschien dankzij de zwaarte..

Klankpoeder verdient een groter podium

In de pauze tussen Uludag en de hoofdact stonden in de foyer de gasten van Klankpoeder. Een Rotterdams kwintet met mooie composities en verzorgd spel.

Klankpoeder.

Rymden, Scandinavische perfectie

Het hoofdgerecht op de vrijdagavond was Rymden. Deze Scandinavische band had ik al eerder gehoord op Gent Jazz en ook toen overtuigenden ze met een prachtige sound. Rymden mengt in één concert Jazz, Rock en filmmuziek, waarbij improvisatie een grote rol speelt. Onderling dagen de bandleden elkaar continu uit en voor de luisteraar is de muziek altijd verrassend. De stukken gaan van melodieuze klassieke jazz tot harde indringende rock. Maar het klopt altijd…

Verrassende zaterdag

Op zaterdag de 13e was de traditionele festivaldag. Omdat Projazz 10 jaar bestond; een verrassingsprogramma. Dit past wel een beetje in de avontuurlijke keuzes van Projazz. Niet alleen omdat de concerten verrassend waren, maar ook omdat er voor het eerst gebruik gemaakt werd van een splinternieuw podium in de Haagse binnenstad; Concordia.

2 concerten stonden en op het menu in Concordia, twee in Het Koorenhuis.

In Concordia het Spoken Saxophone Quartet en Felicity Provan met haar “Close” project over de Covid tijd. En Jurai Stanik op piano in Het Koorenhuis later gevolgd door Susanne Abbuehl.

Ik was bij Susanne Abbuehl en Felicity Provan, waarmee ik de avond begon.

Felicity Provan

Felicity Provan en haar band stonden in Concordia een recent geopend podium aan Hoge Zand 42 in Den Haag. Voorheen theater, maar nu beoogde culturele hotspot. Mooie sfeervolle plek. Er waren wat kleine problemen met het licht maar de muziek maakte veel goed. Felicity had tijdens de lockdowns ten gevolge van covid beelden gemaakt die de situatie weergaven en projecteerde deze tijdens het spelen. Ze zong (klanken) en speelde cornet. Doordat alles experimenteel was en improvisatie was het een spannend concert. De sfeer die neergezet werd was bijzonder, zeker ondersteund met die beelden. We hadden allemaal gehoopt dat het een terugblik was op een vervelende tijd, maar helaas niks is minder waar.

Susanne Abbuehl neemt ons mee in de intimiteit

Na het experimentele in Concordia stond Susanne Abbuehl alweer klaar in Het Koorenhuis. Net als Juraj Stanik een ECM artiest (Europees platenlabel). Susanne neemt je in alle rust mee naar een intieme wereld. Dat doet ze met een hele rustige en zuivere stem. Je gelooft wat ze zingt. Door de hele rustige setting wordt je in de muziek gezogen en wil je verder luisteren. De warmte in haar stem lijkt ook in de persoon te zitten, zo rustig beweegt ze over het podium, naadloos ondersteund door een prima band.

Kika Sprangers sluit met bijzonder concert het festival af

In de Haagse Nieuwe Kerk stond op zondag 14 november de afsluiter van het festival op het podium.

Kika Sprangers bracht samen met de strijkers van Pynarello het project “No man’s land” ten gehore. Uiteraard op het podium haar eigen band waaronder pianist Wolfert Brederode. No Man’s Land is een melodieuze mengeling van jazz- en klassieke muziek met de verhalende klanken van de saxofoon van Sprangers. Het geheel was mooi in balans met telkens weer andere accenten in de muziek. Bijzonder concert.

Gezien: Cutting Edge Festival – Den Haag diverse locaties.

tekst en beeld: Maurits van Hout

all rights reserved.

The Polestar Project en een muzikale reis…

Bij het horen van de naam “The Polestar Project” was ik nieuwsgierig naar de inhoud van het concert van Vincent Houdijk en zijn Vinnie Vibes. Die nieuwsgierigheid was terecht want wat Houdijk en zijn trawanten brachten was bijzonder. Niet alleen de composities waren apart, ook de instrumenten en dus ook de instrumenten, waren bijzonder. Ik hoorde klanken die ik niet kende en dat was prachtig. Muziek mag dat doen; uitdagen, prikkelen en verrassen. Vincent Houdijk snapt dit.

Vincent Houdijk’s keuze

Vincent Houdijk had naast zijn eigen band een tweetal bijzondere muzikanten meegenomen naar het matig gevulde Koorenhuis in Den Haag. Iets wat niets met het Koorenhuis te maken had, maar met de situatie rondom “een zeker virus”. Ook in andere zalen is het nu vaak niet druk. We kunnen raden wat de redenen zijn, maar doen dat hier niet. Belangrijker om te noemen is dat dit concert normaal gesproken tot een uitverkochte zaal geleid had. Want (en daar waren we begonnen) Vincent Houdijk had een tweetal bijzondere muzikanten meegenomen. In de eerste plaats Kabeção uit Portugal die op een handpan speelde en de Amerikaanse Paul Hanson die op een electronische fagot speelde. Houdijk koos bewust voor deze relatief onbekende instrumenten om te onderzoeken wat het zou doen samen met zijn vibrafoon ook een wat minder gebruikt instrument. Wat eruit ontstond was een concert vol bijzondere solo’s en met verschillende accenten.

Bijzondere solo’s

De accenten zaten hem voor mij onder andere in de variatie in de stukken. Zoals bij “Dear Lucy”, een hommage aan zijn dochter (9 maanden bijna), wat rustig begonnen, maar daarna een stuk stevige rock erin. In de gezamenlijke stukken was de mix van de vibrafoon met de handpan en de fagot prima en naadloos en tijdens de solo’s ging je als luisteraar op reis. Het bijzondere van de handpan was de grote variatie aan tonen en klanken die eruit werden gehaald. Dit gebeurde door de manier waarop het instrument werd bespeeld en de wijze van vastpakken. Bij de solo’s van Paul Hanson op de elektrische fagot was er een enorme variatie in het spel door het samplen. Daarmee creëerde Hanson bijna een soort eenmansorkest. Klanken gingen in elkaar over, dan weer ondersteunden ze elkaar en alles klopte. Ik heb normaal gesproken een hekel aan samplen, maar hier was dit goed gedaan en voegde het ook iets toe. De geluiden die hij uit de elektronische fagot haalde waren fenomenaal en op zichzelf staand.

Terecht een stevig applaus voor het hele podium. Prima concert van de eerste tot de laatste noot.

Gezien: Vincent Houdijk en the Vinnie Vibes Polestar Project featuring Paul Hanson en Kabeção in Het Koorenhuis. Organisatie: Projazz Den Haag.

tekst en beeld: Maurits van Hout

all rights reserved. Kopiëren niet toegestaan.

So What’s Next verovert Eindhoven wederom.

Voor de negende keer alweer stond het So What’s Next? festival in Eindhoven op het programma. Vanwege mijn drukke programma besloot ik dit keer uitsluitend aandacht te besteden aan het showcase programma op de zondag. En dan ook nog “at random”. Dus gewoon binnenlopen en kijken wat ik tegen kwam. En dat is tegelijkertijd de charme van het festival. Breng mensen in contact met jazz en aanverwante muziekstijlen door het op verschillende plekken aan te bieden. Muziek is zo waardevol voor iedereen.

De tranen van Berenice

Ik begon rond een uur of vier bij de Foodgallery aan het Stratumseind (dé kroegenstraat van Eindhoven red.). Een leuke zaak met achterin een klein podium. In sfeervolle kleine setting trof ik Berenice van Leer aan samen met Lorijn von Piekartz op gitaar. Berenice kennen we uiteraard van de swingende en stampende optredens met Kraak en Smaak en Wicked Jazz Sounds, maar dit keer is alles anders. Rustige emotionele liedjes in een breekbare setting. Eigen werk met een persoonlijke link. Een link die even teveel leek te worden, want er kwamen tranen tijdens een nummer. De eigenaresse van de zaak verontschuldigde Berenice. “Het is live mensen, het is echte muziek”. Berenice zelf had haar vriend binnen zien komen, maar of dat de reden van de tranen was?

En de mensen? Die vonden het helemaal niet erg. Want hoe mooi en intens kan je het hebben? Berenice heeft een mooie warme stem en is innemend op het podium. Via crowdfunding is ze bezig met een nieuw album en ook voor haar was de corona tijd een hele ingewikkelde. Laten we hopen dat we niet weer terug moeten naar die tijd, want Berenice liet zien, hoe belangrijk muziek voor ons allemaal is.

Kassius

Aansluitend naar het basement van Dynamo. Hier stond Kassius op het podium; een Belgisch/Duitse band met mensen die elkaar kennen van het Conservatorium van Maastricht. Electronische jazz met een funky twist, misschien is dit de beste omschrijving. Mooie ritmes en prima composities.

Javier Subatin; het ultieme luistermoment

In één van de mooiste locaties van het festival, te weten de kapel van de Paterskerk (tegenwoordig Domus Dela), zat aansluitend Javier Subatin (Argentinië) klaar om mensen te laten genieten van prachtig gitaarspel. Bij vlagen deed hij me denken aan grootheden in de jazz zoals Philip Catherine of Pat Metheny. De setting (een sfeervol belichte kapel) werkte hieraan mee. Zijn spel was subtiel en perfectionistisch. Het gebruiken van electronische klanken erbij (o.a. sampling) zal hem wellicht origineler maken, maar hij heeft dit niet nodig. Puur het luisteren naar zijn gitaar is voldoende.

Neue Grafik Ensemble brengt power naar de kerk

In hetzelfde gebouw was nog een podium namelijk daar waar vroeger het altaar stond was nu het hoofdpodium waar Neue Grafik (zo heet de Franse producer/dj en toetsenist) met zijn groep speelde. Gedreven door idealisme (Black Lives Matter kwam ook aan bod) en een natuurlijke drive om ritmes en muziek te smeden tot een swingende trein zette de groep een mooie set neer. Met ook prima rollen voor trompettiste (ze speelt ook meer instrumenten) Emma Jean Thackray op de saxofoon en Matt Gedrych op bas. Bij alle stukken was de drijvende kracht uiteraard Neue Grafik achter zijn toetsen, centraal op het podium als een spin in het web.

Neue Grafik (copyright maurits van hout)

Wojtek Justyna Treeoh! verrassend

De afsluiter voor deze dag voor mij werd Wojtek Justyna (een Pool uit Den Haag) en zijn band. Zij stonden op het hoofdpodium van Dynamo en speelden enthousiast. Waarschijnlijk omdat het aanbod groot was (er stonden vaak optredens tegelijk gepland) waren er niet zo heel veel mensen, maar ik zag ze wel genieten van het enthousiasme en het prima spel van de band. Overtuigend gitaarspel en een strak ritme gecombineerd met Afrikaanse klanken van oa. de Balafoon (lijkt op Marimba) en soms een vleugje rock. Ook hier een swingend geheel met een mooie muzikale twist.

Ten slotte

Ofschoon ik dit keer slechts een paar flitsen van het festival zag, toch weer een prima festival. Waarbij de showcases een mooie manier zijn om mensen te laten snuffelen aan andere muziek dan die ze kennen en te genieten van een gevarieerd aanbod. De locaties en de setting zijn zonder meer goed te noemen. Tot volgend jaar Eindhoven.

gezien: So What’s Next Festival Eindhoven

showcase programma 31-10-2021

tekst en beeld: Maurits van Hout

all rights reserved maurits van hout

(it’s not allowed to copy photos from this page and use them in your own website/blog without permission)

Sound of Europe verdient alle lof..

22.10.2021

In alle hectische tijden en onduidelijkheden met testbewijzen, aantal bezoekers, voorwaarden etc. hebben ze het geflikt. Ze hebben in Breda een meerdaags jazzfestival neergezet met meerdere locaties.

Podium Bloos (bijzondere binnenlocatie met verschillende loodsen aan elkaar verbonden) en Pier 15; een skatepark aan het water. Op podium Bloos stond een wat meer jazz georiënteerd programma en Pier 15 had een wat meer swingend programma en was iets meer gericht op een jong publiek.

Ik ging een kijkje nemen op twee avonden. Om te beginnen de vrijdagavond. De ontvangst bij Bloos was warm te noemen. Hostessen (toerisme opleiding De Rooi Pannen) stonden klaar om je te helpen en het scannen van de vaccinatie- en testbewijzen ging eigenlijk prima.

Podium Bloos

Bloos kent een leuke kleine bar en een fijne foyerruimte bij binnenkomst. De locatie bestaat zoals gezegd uit een aantal klassieke loodsen (uit de oorlog vertelde een bezoeker me) die door middel van paden met elkaar verbonden zijn. Temidden van dit alles staat een podium met een tribune. De sfeer is gezellig en ruim. De akoestiek hier is prima.

Pier15

Pier15 is een skatebaan met ramps in een grote hal op het creatieve centrum van Breda in het havenkwartier. Boven een gezellige bar. Beneden de hal met een podium. De hal is groot en ruim. Het podium was op een soort plateau gemaakt en bereikbaar via skate-ramps. Apart om te zien. Het podium had echt een perfecte lichtinstallatie. Ondanks dat er alles aan gedaan was, viel de akoestiek soms een beetje tegen. Op het podium in Pier15 stonden vooral optredens gepland die het publiek opzweepten. En die combinatie was zeer succesvol.

Zangeres Pitou en twee kwartetten op het Podium Bloos

De vrijdag

Zoals gezegd, ik begon op vrijdag met een optreden van Pau Li Liem. Deze zangeres was één van de Generation Next muzikanten die een podium kregen. Als begeleiding koos Pau li Liem twee kanjers, namelijk Harmen Fraanje op piano en Pascal Vermeer op drums. Deze twee door de wol geverfde musici zorgden ervoor dat haar concert als een trein liep. Pau li Liem liet horen een groot bereik te hebben, afwisselend een klankenspel en dan weer echte songs. Een mooie jazzstem en een prima verschijning op het podium. Van plankenkoorts leek geen sprake te zijn. We gaan nog meer van haar zien en vooral horen.

Harmen Fraanje en Pau Li Liem.

Pitou

Daarna stond zangeres Pitou op het podium met twee kwartetten. Het Artvark saxophone kwartet en het Strijkkwartet Matangi.

De zaal bij Bloos zat helemaal vol (200+) en mensen genoten van elk moment. Wat was dit goed. Muzikaal een prachtig samenspel tussen de kwartetten. De wijze waarop Pitou haar nummers invulde was fenomenaal. Wat een stem heeft deze vrouw. Mij blijft bij de uitvoering van Babooshka van Kate Bush. Ga er maar aan staan. Zij deed het en hoe! Echt een heerlijk concert. Terecht een staande ovatie.

Alleskunner Eric Vloeimans

Daarna was het podium aan Eric Vloeimans en Will Holshouser een New Yorkse accordeonist. Eric Vloeimans kan alles. Van filmmuziek tot in dit geval bijna romantische (ik noem het Duitse) muziek. In eerste instantie had ik zoiets van: “dit is bijna kitsch”. Maar ik besloot langer te luisteren. En het bleek perfect in elkaar te zitten. Ze speelden samen alsof ze dit al jaren deden en Vloeimans is volstrekt onnavolgbaar. Zijn trompet is geen instrument, maar een verlengstuk van zijn ziel, waarmee hij praat. Hard, zacht, het maakt niet uit. Vloeimans speelt altijd beheerst. Ik zag Vloeimans in zoveel verschillende settings en het was altijd goed. En Vloeimans is altijd zichzelf. Artistiek creatief en een fijn mens voor zover ik kan inschatten. Ook dit was weer een prima concert.

Eric Vloeimans en Will Holshouser.

Rembrandt Frerichs de maestro

De afsluiter op Bloos was Rembrandt Frerichs. Deze begenadigde pianist uit Den Haag had de lat heel hoog gelegd. Hij was gaan zoeken naar muzikanten van het allerhoogste niveau om met hem de moeilijkste composities uit te voeren. Hij omschreef deze bijzondere mensen als “handpicked”. De grote orkesten en daar de beste mensen uit geplukt. Uit allerlei landen en met heel veel talent.

De veelal klassieke stukken (aan het einde speelde hij jazzstukken) waren adembenemend. Hij probeerde het luchtig te doen overkomen. Maar duidelijk was dat er een strakke regie achter zat waarbij iedereen een precieze timing had. Alles van dit concert was goed. Ik kan me voorstellen dat als je ooit de keuze maakt om als musicus de wereld in te gaan dat dit heel mooi is. Niemand verliet de zaal voortijdig en wat een feest voor de oren. Ook dit leverde een staande ovatie op en volkomen terecht. Hier doe je het voor.

Rembrandt Frerichs (achter de piano) en zijn ensemble.

En Pier 15 dan?

Tussen de bedrijven door liep ik heen en weer tussen beide locaties. Goed voor de frisse neus (10 minuten max lopen), maar je bent er ook wel weer uit. De meeste mensen kozen voor 1 locatie. Het zou mooi zijn als dat zou veranderen. De noodzaak van een keuze te maken, in plaats van vastplakken aan 1 plek. Een bruisende afterparty in Pier 15. Geen gespleten werelden, maar 1 muzikale ontdekkingsreis op beide podia?

De programmering op Pier15 was goed en gericht op een jong publiek. Die waren er ook. Meer laagdrempelige muziek met een opzwepend karakter. Misschien is dat de juiste typering?

Op vrijdag zag ik in Pier15 de optredens van Nora Kamm en de Greyheads.

Nora Kamm kende ik niet. Een Duitse op de sax die in staat is met een sterke band het publiek op te zwepen. Stukken zijn hard fel en funky. Niet altijd zuiver, maar who cares? De energie van Nora trekt iedereen mee. Sterk optreden.

.

De Greyheads

Hoe kan ik dit het beste beschrijven? The Greyheads is heerlijke loungemuziek. Muzikaal goed en heerlijk om je in te bevinden. Prima solo’s en een goede beat. Mooi om ze life mee te maken. Maar ook prima thuis.

The Greyheads

zaterdag

Op zaterdag begon de avond met het Rik van der Made Kwintet. Een getalenteerde saxofonist uit Tilburg die aan de weg timmert. Mystery guest was Teus Nobel; één van de meest getalenteerde trompettisten van Nederland. Het begin was even wennen en wat stroef, maar later in de set kwamen ze er prima in en waren de stukken de moeite waard. Wat mij betreft mag Rik nog duidelijker aanwezig zijn, want zijn spel is zonder meer goed te noemen.

Rik van der Made (r) en Teus Nobel

Boi Akih

Op podium Bloos werd Rik van der Made naadloos opgevolgd door de wereldmuziek van Boi Akih. In de band van Monika Akihari vielen naast de innemende verhalen en zang van Monika vooral ook de instrumenten op. Zo speelde Sekou Diabate een Kora (Afrikaans instrument) en zag ik Dodó Kis een Paetzold basblokfluit spelen. Instrumenten die je niet elke dag ziet.

Muziek met een verhaal en een beleving. Dit zag je het duidelijkst terug in de passie van Monika.

Laura Perrudin; het eenmansorkest

Harpiste Laura Perrudin bracht in haar eentje een orkest mee. Een verrijdbaar podium met 1 vierkante meter muziek. Uiteraard de opvallende harp van de Française, maar daarnaast ook allerlei sample instrumenten om klanken toe te voegen, te herhalen en te vermengen. Al haar stukken hadden een verhaal en soms ook een moraal. Beetje wazig en zweverig af en toe, maar muzikaal was het prima te noemen. Al doet het vele samplen wel afbreuk aan haar core business: perfect harp spelen.

Laura Perrudin

Lukas Hebels overtuigt

Afsluiter op het podium Bloos was Generation Next ster Lukas Hebels. Deze pianist bracht een mooi kwartet op het podium met Jeroen Vierdag (bas), Yonga Sun (drums) en Miguel Boelens(sax). Hij liet zien het spel te beheersen en als pianist de rode lijn aan te geven. De gekozen stukken waren prima en fijn om naar te luisteren. Naast Hebels viel hier vooral ook bassist Jeroen Vierdag op.

Het kwartet van Lukas Hebels (piano).

Niggli, Keita en Brönniman; van Afrika tot de Zwitserse alpen.

Op de zaterdag was er slechts ruimte om 1 bezoek te brengen aan Pier 15. De avond daar werd gestart door Het trio Niggli, Keita en Brönniman. In eerste instantie viel direct de exotische Aly Keita op de Balafoon op. Een grote Afrikaanse versie van de Marimba, maar toch weer anders. Echter zonder dat het exotische wereldmuziek wordt, creëren Niggli en Brönniman gewoon hele mooie jazzmuziek. Bijzondere klankenmix en vermenging van Afrikaanse ritmes met moderne jazz.

Lukas Niggli

Hierna stond nog een opzwepende afsluiter van het festival klaar: Power to the pipo. Helaas kon ik die niet meer mee maken, maar de foto’s hiervan elders bewezen dat het een feest was met swingende mensen op het podium.

Terugblikkend een goed festival, perfecte organisatie en muziek voor iedereen.

Gezien: Sound of Europe Breda

tekst en beeld: Maurits van Hout

Sound of Europe, de aanhouder wint..

Vorig jaar op het laatste moment geannuleerd, maar dit keer gaat het er echt van komen. Het Sound of Europe Festival gaat op 14 oktober van start met een driedaags festival op verschillende locaties in Breda.

2 avonden in Skatepark Pier 15, gericht op een wat jonger publiek. Hippe muziek met bijvoorbeeld bands als the Greyheads uit Rotterdam en Power to the Pipo. Innovatieve Nederlandse muziek met pop, electro, new wave, funk en nog veel meer invloeden.

Daarnaast bekendere namen in de jazzscene op locatie Podium Bloos, denk aan namen als Eric Vloeimans en Rembrandt Frerichs. Maar ook interessante jonge talenten in het “Generation Next programma”. Het festival wordt geopend met een Cd presentatie van Oak (Sjoerd van Eijk).

Persoonlijk ben ik benieuwd naar harpiste Laura Perrudin en de muzikale smeltkroes van Boi Akih op de zaterdagavond. Met een beetje mazzel komt er hier nog een verslag met foto’s te staan 🙂

Er zijn nog kaarten te krijgen voor het festival. Kijk op: https://www.sound-of-europe.nl/tickets/

Boi Akih.

De geest van Joâo Gilberto waarde door Eindhoven…

27-09-2021. Wanneer je google’t op “tribute to Joâo Gilberto”, dan kom je op een aantal tributes tegen, maar vooral in 2019 toen hij in juli overleed. Joâo Gilberto was de man die ook wel de koning van de bossa nova werd genoemd, maar hij was meer. Hij schreef teksten, zong en speelde gitaar. Hij was getrouwd met Astrud Gilberto en samen zorgden ze voor het wereldberoemde “the girl from Ipanema”. Daarbij zong zij Engels en dat was redelijk uniek in die tijd. Platen van Gilberto kwamen vaak nog uit op 78 toeren. In totaal maakte hij 27 albums. Vaak met Stan Getz aan zijn zijde.

Niet gek dat de Braziliaans Nederlandse Lilian Vieira (ook bekend van Zuco 103) besloot dat het tijd was voor een ode aan Gilberto. Haar hartverwarmende en soms komische verhaaltjes over het leven Gilberto zorgden voor een schitterende rode draad door het concert in het Muziekgebouw Eindhoven. Een concert dat eerder al was uitgesteld vanwege (ik zal het er niet meer over hebben) het Corona-verhaal.

De zaal met een prachtige akoestiek was matig gevuld, maar dat maakte niet uit. Iedereen die er was genoot voor tien en het gezelschap straalde warmte en plezier uit. Ook voor het eerst sinds lange tijd weer een concert met publiek en wat een verademing. Dat merkte je. Ze speelden goed en geconcentreerd en wilden de mensen echt iets bieden. Dat was echt mooi om te zien.
Prachtige solo’s van lilian Vieira/Mike Boddé en Hermine Deurloo op de chromatische mondharmonica.

En uiteraard “The girl from Ipanema”.

De hele groep op het podium straalde rust en plezier uit. Echt leuk om te zien en ik denk dat ik namens de zaal spreek als ik zeg dat iedereen het ze zo gunde. Want muziek hoort bij ons. Verwarmt onze harten en maakt ons blij. Laten we hopen dat zo’n periode zonder livemuziek nooit meer voorkomt. En aan de muzikanten: genieten, genieten en nog eens genieten de komende tijd!

En het Muziekgebouw? Dat liet zien hoe belangrijk jazzmuziek is in Eindhoven en zal binnenkort weer (eind oktober) het prachtige So what’s next” festival aanbieden aan de liefhebbers.

gezien:

Ode aan Joâo Gilberto. 24-9-2021. Muziekgebouw Eindhoven

Met: Lilian Vieira, Mike Boddé, Hermine Deurloo, Breno Viricimo en Enrique Firpi.
ook nog te zien in De Doelen Rotterdam voor wie het nu heeft gemist.

Beeld en tekst:

Maurits van Hout

Jazz Middelheim 2021 een terugblik in beelden

Jazz Middelheim 2021 zal de boeken in gaan als een bijzondere editie. Jazz Middelheim markeert een nieuwe periode waarin we weer veilig met elkaar kunnen genieten van de allerbeste muziek. Natuurlijk moeten we ons inenten tegen een gevaarlijk virus of ons laten testen zodat we anderen niet aansteken. Maar het geweldige nieuws is dat het weer kan. Muzikanten stonden te trappelen om weer te beginnen en het enthousiasme was groot. Jazzliefhebbers troffen elkaar weer en wat hadden we het allemaal gemist. Want muziek brengt mensen samen en speelt een grote rol in ons leven.

Een wat uitgebreider verslag is te lezen op www.jazzineurope.com maar terugkijkende op 4 dagen schitterende jazz (13 t/m 16-8) kunnen we stellen dat het niveau weer zeer hoog was. Van de eerste dag, met veel moderne Belgische Jazz (electronische muziek met vele uitstapjes naar andere genres) zoals onder andere STUFF en Dans Dans, tot de laatste dag met schitterende concerten van Avishai Cohen en zijn trio, Joe lovano en Philip Catherine met een speciaal programma.

Jazz Middelheim vandaag van start!

Het is bijna niet te geloven, maar vandaag gaat Jazz Middelheim van start in Antwerpen. 4 dagen jazz in het vertrouwde Park den Brandt. Door allerlei covidperikelen met aanpassingen, maar desalniettemin. Er zal dit keer slechts sprake zijn van 1 podium en geen twee. Maar het festival kan doorgaan.

We kijken daarom uit naar prachtige livejazz in Antwerpen. Namen als John Zorn, Avishai Cohen, Stefano di Battista, Philip Catherine en Joe lovano, staan garant voor absolute topconcerten. Het festival start vandaag met veel Belgische namen die moderne wegen van de jazz volgen en het experiment niet schuwen. Denk aan Dans Dans en zeker ook afsluiter Stuff.

Er zijn nog kaarten verkrijgbaar via de website: www.jazzmiddelheim.be

later meer….

Jazz leeft! Sound of Europe een mooi voorbeeld!

10.9.2020. Na een lange winterslaap, zo voelt het, komt er weer leven in de brouwerij. Er ontstaan allerlei nieuwe initiatieven en op kleinschalige manieren (weinig bezoekers) worden er weer concerten en festivals georganiseerd. Natuurlijk is het behelpen en natuurlijk spelen de meeste muzikanten graag voor volle zalen. Het is nog even niet dankzij dat afgrijselijke Chinese virus. Maar goed jazz is niet kapot te krijgen. In België zijn er alweer “light” editions van bijvoorbeeld Jazz Middelheim. In verband met de beperkte perscapaciteit zijn er niet bij, maar volgend jaar hopelijk wel.

Sound of Europe

In Nederland hebben we bijvoorbeeld op 16 en 17 oktober Sound of Europe in Breda. Op spannende locaties prachtige muziek, denk aan Eric Vloeimans, Tin men and the Telephone en Artvark. De eerste avond is al uitverkocht, maar voor de tweede avond zijn nog kaarten. Ik zou zeggen ga gerust kijken!  Sound of Europe brengt ieder jaar een grenzeloze mix van jazz, klassiek, funk en elektronica uit Nederland & Europa naar Breda. De rode draad op het festival is de ruimte die gecreëerd wordt voor improvisatie en solisten. Dus de moeite waard!

 

Eric Vloeimans.

Foto copyright Jelmer de Haas.

 

 

 

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑