Zoeken

Jazzphotography Holland

Photos and reviews of interesting jazz concerts

Flashback 2008: Roy Hargrove

1 november 2008 trad Roy Hargrove op met zijn quintet in het Congresgebouw in een middernachtsconcert. Hij werd bijgestaan door Jesse van Ruller en Benjamin Herman. Hierbij een foto van dit legendarische concert.

Roy Hargrove trad op 1-11-2008 op in het concertgebouw in Amsterdam
roy hargrove quintet

 

 

Jazz Middelheim 2017 was weer bijzonder!

Jazz Middelheim 2017 uitstekende editie!

Joshua Redman en Charles lloyd samen op Jazz Middelheim

08.08.2017 Jazz Middelheim zit er weer op. De tent is weer opgeruimd en het mooie park, weer het mooie park. De rust is terug bij het prachtige kasteel. Deze editie geen bezoekersrecord. Dat was verklaarbaar door de programmering en het weer. Want zondag was het stralend weer en de afsluiter Van Morrison was een absolute publiekstrekker. Daarnaast familiedag en dus een uitverkocht huis. Op de andere dagen was het weer minder en wisselvallig en 2 absolute toppers Joshua Redman en Charles Lloyd stonden op de donderdag samen. Soms kan het niet anders, maar het verklaart dat er minder bezoek was.

Kwalitatief een sterk festival dus met: Charles Lloyd, Joshua Redman, Van Morrison, Randy Weston, Mark Guiliana, Tony Allen, Bill Frisell en de Mingus Big Band. Daarnaast uitstekende muziek in de Club Stage en een uitstekende Becca Stevens als relatieve onbekende.

Van de donderdag en vrijdag geen verslag, wel waren we dit jaar aanwezig op de zaterdag en zondag.

Tony Allen brengt mooie flashback

Op zaterdag begon de dag met drummer Tony Allen en zijn kwartet met een “tribute to Art Blakey”. Op zijn eigen wijze wist Tony Allen een mooie flashback te genereren, die je af en toe mee nam naar die prachtige muziek van Blakey. Zonder al teveel echte bokkesprongen, zodat het soms wat spannender mocht.

Bill Frisell’s ode valt tegen

Aansluitend stond Bill Frisell op het hoofdpodium met zijn ode aan John Lennon. Toegegeven; hij had een uitstekende groep muzikanten meegenomen (waaronder de uitblinkende violiste Jenny Scheinman) en zijn spel liet weer eens horen waarom hij als de allerbeste wordt beschouwd, maar het was wat tegenvallend. Niet alle stukken van Lennon laten zich zo makkelijk bewerken en in een ander jasje gieten, zelfs niet als je Bill Frisell heet. Het ene stuk was prima, zoals het uitstekende “Come together”, het andere verzandde dan weer in een soort van brei zoals “Strawberry fields”. Het was dus wisselvallig.

Petje af voor Randy Weston

Randy Weston was al eerder in Middelheim en telkens was het  van een heel hoog niveau. En dat was het ook deze keer weer. Deze inmiddels 91 jarige wist het publiek in te pakken vanaf minuut 1. Bij opkomst was zijn pianokruk niet helemaal goed. Hij lacht een keer; geen man overboord en een nieuwe kruk brengt uitkomst. Onverstoorbaar begint hij met een prachtige pianosolo. Daarna komt de rest van zijn band on stage en begint een prachtige ode aan Thelonious Monk, één van zijn helden. Tussen de bedrijven door vertelt hij verhaaltjes over de Afrikanen en hoe de jazzmuziek uiteindelijk in Amerika terecht komt vanuit Cuba. Zonder echter ooit langdradig te worden. Hij geeft inzicht in waar het allemaal vandaan komt en wat de invloeden zijn. Daarmee maakt hij jazz ook toegankelijk. De muziek zit vol met uitdagingen en uitstapjes en dat is leuk! Verder een prima rol voor Billy Harper op de tenorsax. Mooiste stuk: African Sunrise met een prachtige piano-intro  van Weston.

Guiliana weet studenten te inspireren op zondag

Artist in residence schitterde al eerder deze editie en op zondag beet hij de spits af samen met de studenten van het Koninklijk Conservatorium van Antwerpen. Mooie stukken en composities en positief; uitstekend spel van de studenten. Na een wat aarzelende start wierpen zij de schroom van zich af en gingen ze los onder de bezielende leiding van de meester en dat is knap. Prima optreden.

 

Becca Stevens prikkelt

“Best kept secret” wordt Becca Stevens in allerlei aankondigingen genoemd. Misschien geldt dit voor het grote publiek, maar Becca Stevens stond 4 jaar geleden al op Northsea Jazz en heeft inmiddels in Amerika al een grote naam. Becca Stevens toont dit ook aan op het podium in Antwerpen. Met haar band zet ze een prima optreden neer met vooral nummers van haar laatste cd; Regina. Haar nummers zijn poëtisch, maar soms ook weer rauw. In ieder geval de moeite waard en niet in het minste door haar grote vocale kwaliteiten. De muziek is heel gevarieerd. Soms jazzy, maar ook klassiek en pop komt voorbij. Prima optreden!

Dans Dans warmt tent op voor Van Morrison

Het is inmiddels etenstijd als Dans Dans opduikt in de tent om het hoofdpodium om te toveren in een psychedelische rocktempel met rook en spannend licht. Een perfecte overgang van Becca Stevens naar Van Morrison. De muziek is rauw, hard, soms snoeihard, electronisch en met verrassende composities. De heren zoeken de randen op van de muziek en durven er overheen te gaan. Het knalt van het podium af. Snoeiharde gitaren vs synthesizers en een opzwepende drum. Niet echt jazz, maar als je jazz ziet als vernieuwend en geïnspireerd, dan is het prima. Persoonlijk vond ik niet alles mooi. Mijn persoonlijke beleving ging van herrie tot interessant en uitdagend. Wisselvallig dus. Maar het kan zomaar zijn dat ik na Becca Stevens geen zit had de knop om te zetten, wat wel nodig was voor deze band.

Dans Dans
Antwerpen, 6 augustus 2017, Dans Dans treedt op tijdens Jazz Middelheim

 

Van Morrison doet het?

Het is kwart voor 8 in de avond, een kwartier voor de start van Van Morrison. Het park is afgeladen vol. Ik raak in gesprek met de buren die net als ik een heerlijke ligstoel hebben weten te bemachtigen net buiten de tent. Zij zijn speciaal vanuit Nederland gekomen om Van Morrison te zien. Van jazz weten ze weinig. De meeste namen zijn onbekend voor ze, maar Van Morrison beleven in deze setting is uniek. Zelden was een concert bezoeken zo ontspannen. Ook dat is Jazz Middelheim. Of ze ook nog iets anders moois hebben gehoord? Becca Stevens vonden ze wel iets. Wat verwachten ze van Van Morrison? Uiteraard de vele hits. De sfeer en gewoon om er te zijn. Dat lijken meer mensen gedacht te hebben, want ook buiten de tent is het heel druk dus. Om 20 uur is het dan zover. Van Morrison zet zijn trein in gang. Veel van de bekende hits komen voorbij. Leuk om te horen, maar voor mijn gevoel is het niet allemaal even zuiver. En soms lijkt het wel veel hetzelfde. Of zou ik dan gewoon een mindere fan zijn? En de tent? die interesseert het geen klap. Ze vinden het prachtig en genieten en de afsluiter “Gloria” doet het licht in de hoofdtent figuurlijk prima uit.

 

Van Morrison treedt op tijdens Jazz Middelheim 2017
Antwerpen, 6 augustus 2017 Van Morrison treedt op tijdens Jazz Middelheim 2017

 

Jazz Middelheim 2017 was ook nu weer een prima editie. Uiteraard zijn er altijd minpunten, maar in grote lijnen is Jazz Middelheim altijd een perfect feestje in de mooiste wijk van Antwerpen. Een feestje waar terecht ook veel Nederlanders terug komen. Tot volgend jaar!

 

gezien: Jazz Middelheim Antwerpen

tekst en beeld: Maurits van Hout

all rights reserved.

 

Interesse in 1 van de getoonde beelden? neem contact op via: info@mauritsvanhout.com

Jazz Middelheim 2017: sfeer!

 

Jazz Middelheim 2017; altijd sfeervol!

6.8.2017. Dit jaar een verslag van de laatste 2 dagen Jazz Middelheim in Antwerpen. Om te beginnen een serie sfeerfoto’s. Het weer was iets minder op de zaterdag, hetgeen invloed had op de bezoekersaantallen, desondanks was de tent meestal goed gevuld. Jazz Middelheim is echter altijd sfeervol. Een paar foto’s. Later meer over Jazz Middelheim.

foto’s en tekst: maurits van hout

all rights reserved

Dag 6 Gent Jazz 2017; Junk Doherty legt het af tegen dame van de stad

15.7.2017

Ondankbare taak Stadt

Als er rond half 5 de aankondiging komt dat het eerste concert gaat beginnen op het hoofdpodium is de tent nog vrijwel leeg. Plukjes mensen schuifelen over het terrein. Uiteindelijk staan er toch nog wel een 200 man voor het podium bij aanvang. De band bestaat uit bekende Gentse muzikanten die we in allerlei bands al zagen optreden. Muzikaal zit het prima in elkaar. De muziek gaat verschillende richtingen op. Van psychedelisch met klanken en ritmes naar pop en soms een beetje new wave.De stem van zanger Fulco Ottervanger is een bijzondere. Die moet je liggen of niet. Prima optreden zonder echte hoogtepunten.

 

Jenny Hval vreemde eend in de bijt

Was Stadt soms een beetje psychedelisch, Jenny HVal deed er niet voor onder. Maar er waren ook grote verschillen. De frêle Hval had een bijzondere fantasie outfit aan, net als haar toetsenist. Op zijn werktafel een soort van knoflookachtige structuren, of waren het botten? Jenny zingt, loopt, beweegt praat en lijkt alles behalve een lief klein meisje. Teksten over de boodschappen en de hardheid van het leven in algemene zin en de liefde zijn zeker niet vrolijk. Zo zegt ze: “life’s what u make it, not just a good song”. En “My heartbreak is too sentimental for you”.. in een liefdesliedje. Op de achtergrond, zware, diepe klanken en geluidsgolven. Het is een continu fantasiewereld van Hval zelf, waar je nauwelijks uit kan ontsnappen. Op een bepaald moment gaat ze zitten op een bankje en doet ze middels klankvervormers alsof ze huilt. Vreemde vogel die Hval, maar in zekere zin ook weer fascinerend.

Jenny Hval live at gent jazz 2017
Jenny Hval live at gent jazz 2017

 

Pete Doherty maakt het weer eens te bont

Vooraf was de vraag hoe dit optreden zou zijn. Zou hij iets neer kunnen zetten of teveel onder invloed zijn? Doherty begint goed en is redelijk bij stem. Hij zingt bekende nummers voor zijn fans krijgt de zaal redelijk mee. Tussen de nummers door gaat ie veel zitten en drinkt ie. Hij oogt onfris, heeft zijn hand regelmatig in zijn broek en vecht zich door de eerste nummers heen. Uiteindelijk gaat het achteruit. Moeten bandleden hem wijzen op het juiste nummer en gaat hij zelfs op het podium liggen. Zingen kun je het dan niet meer noemen. Aan het einde van dat nummer komt men bij hem staan en laat de podiummanager weten; nog 1 nummer. Dat pept hem voor zover mogelijk even op en hij maakt het nummer af, zij het dat hij in eerste instantie verkeerd begint. Het publiek zag een amusant optreden, maar het is ergens ook wel treurig dat iemand zichzelf zo kapot maakt en zo een soort van karikatuur wordt van zichzelf.

Pete Doherty live at gent jazz 2017

Trixie Whitley laat Gent genieten

Afsluiter op het hoofdpodium is Trixie Whitley, een kind van de stad Gent, maar al jaren woonachtig in Amerika. Whitley levert samen met haar (mij onbekende) drummer een prima rockset af. Soms is er ruimte voor rustige nummers, maar het meeste is vrij hard tot aan metal toe. Prachtige stem en als de toegift “I breath you”  komt ontploft de tent. Schitterende uithalen en muziek die je raakt. Topoptreden.

 

Gezien; dag 6 Gent Jazz Festival 2017

tekst en beeld: Maurits van Hout

all rights reserved

 

 

 

Dag 5 Gent Jazz 2017; Kamasi Washington!

Op donderdag 13 juli begon de tweede week van Gent Jazz. Hierin traditioneel fusion jazz oftewel alles met raakvlakken aan jazz. Absoluut hoogtepunt was het optreden van Kamasi Washington.

Jong talent bijt de spits af

Maar voor het zover was begonnen we de dag met Hoera, winnaar van de Jong Jazztalentprijs van Gent vorig jaar. Zij stonden op het podium met Hiele een electronicaproducer aldus de programmagids. Wat er bij Hoera op het podium gebeurt is veelal niet zichtbaar. Klanken van een koor uit Litouwen worden verwerkt in de muziek en improvisatie zorgt voor een ruim muzieklandschap. Niet altijd goed te volgen voor de liefhebber die niet ingewijd is. Dat maakt het wat moeilijk. Toch biedt een optreden als dit perspectief.

hoera live at gent jazz 2017

Robert Glasper Experiment vooral visueel vermakelijk

Met de kapitein achter de toetsen was het Robert Glasper Experiment zeker geen dolend schip. Saxofonist Casey Benjamin soleerde dat het een lieve lust was en daar waar nodig werd het totaal aan geluid bijgestuurd door Glasper. Op het podium gebeurde veel. Benjamin was namelijk niet het enige podiumbeest. De boodschap was dan ook: “Wij komen jullie vermaken”. Dat was het optreden ook wel, maar muzikaal kon het soms wat spannender. Het elkaar uitdagen en opzwepen, zoiets…

Hot STUFF?

Nog meer jonge gasten op het podium. Jong, ja, maar inmiddels al behoorlijk ervaren. Stuff laat zien weer progressie gemaakt te hebben. In een soort van set op de vierkante meter (5 muzikanten op een vierkant tegen de rand van het podium aan, niet groter dan 4 x 4 meter) bonkt, giert en schuurt het alle kanten op met electronische klanken, beats, een stevige drum en af en toe een speciale sax. En wel met een samen afgesproken doel; die compositie waar zo lang aan gesleuteld is. Boeiend en verrassend of je nu van electronische muziek houdt of niet.

 

Makaya McCraven daagt het publiek uit

Met een drietal sets kreeg drummer Makaya McCraven de kans de Garden Stage te betoveren. Ofschoon de eerste ietwat tegenviel door het geluid van de sax aan het begin, wist hij grotendeels toch te boeien. Als publiek wist je niet precies wat je kon verwachten en iedere set was weer compleet anders. En de tent stond telkens weer goed vol. Het was soms even doorbijten, maar wel de moeite waard. Zijn composities waren prima. Zo zag hij zelf ook vanaf de zijkant.

Kamasi Washington pakt de hoofdrol op dag 5

Tussen de bedrijven door zag ik de imposante goedaardige reus al genieten op het festivalterrein. Iedereen kon met hem op de foto; een handtekening was een kleine moeite en ook voor een gezellig praatje was Kamasi in. Datzelfde zette zich voort op het podium. Toen de band inclusief Washington het podium oprende ging er een golf van enthousiasme door de tent. Breeduit lachend werd duidelijk dat Washington en co trek hadden in een feestje. Alles gingen zij daarvoor doen. En het werd een feestje. Van een prachtig jazzoptreden met Washington in de hoofdrol tot een soulconcert als zangeres Patrice Quin een nummer voor haar rekening neemt. En altijd is daar dat genieten. Washington geniet als zijn toetsenist los gaat. En het publiek geniet als hij samenspeelt met zijn vader. Washington weet waar hij vandaan komt en laat ook zien als mens mee te tellen. Later nog eens bevestigd door het vrijwillig meespelen tijdens het concert in de kleine tent van Shabaka and the Ancestors.

 

 

Gezien: dag 5 Gent Jazz 2017 Gent (B)

tekst en beeld: Maurits van Hout

all rights reserved

 

 

Dag 3 en 4 Gent Jazz 2017; de passie van Enrico Rava vs een vlakke Norah Jones

13.7. 2017 Op de dag dat het tweede deel van Gent Jazz begint, even een terugblik op dag 3 en 4 van de eerste week van 2017.

Tomasz Stańko en Enrico Rava matchen prima samen!

Op de zaterdag was de kick-off voor Tomasz Stańko en het Enrico Rava Quintet. Ondanks het vroege tijdstip, waren er al redelijk wat mensen en die kregen meteen een uitstekend concert. Grijze Eminentie Rava staat namelijk garant voor goede muziek. Jazz die makkelijk te volgen is en altijd plezierig te beluisteren is. Tomasz Stańko was een prima aanvulling. Hij zorgde muzikaal voor de extra afslag op de weg die Rava en co aflegden.

 

BassDrumBone viert jubileum on stage in Gent

De heren van BassDrumBone spelen 40 jaar samen. Ter gelegenheid daarvan een dubbelcd met bekende muzikanten. Op Gent Jazz wel het “feestje” maar zonder deze anderen. Desondanks een prima set. Na 40 jaar voelen ze elkaar uiteraard uitstekend aan. Wat mij betreft mag het contact met het publiek echter wel wat enthousiaster.

Prachtig eerbetoon tijdens concert McCoy Tyner trio door Craig Taborn

Het McCoy Tyner Trio zou spelen met Craig Taborn en Geri Allen, maar de laatste overleed een week eerder. En net op het moment dat Craig Taborn (die het eerste stuk van het optreden voor zijn rekening nam) zijn solo ging spelen werd Geri Allen aan de andere kant van de oceaan begraven. Niet gek dat zijn solostuk een eerbetoon werd aan Geri Allen, de vrouw die hem zo geïnspireerd had. Het werd een schitterend stuk “When Kabuya dances”, een compositie van Geri Allen. McCoy Tyner zette daarna een prima concert neer, maar de hoofdrol van de avond was voor Craig Taborn. Helaas mocht er toen nog niet gefotografeerd worden.

McCoy Tyner live at Gent Jazz 2017
Gent, 8 juli 2017. Tijdens het jaarlijkse Gent Jazz Festival treedt het McCoy Tyner Trio op

Wayne Shorter speelt bijrol in uitstekende setting met Casco Philharmonic.

Natuurlijk kon Wayne Shorter zijn noten uit de sax laten rollen tijdens het voorstuk met zijn eigen trio. Maar hij oogde wat vermoeid. Het leek erop dat hij zich ook bewust was van de setting met het grote orkest van Casco Philharmonic. Zijn opstelling was bescheiden en hij was niet veel te horen. Als totaalplaatje was het muzikaal toch prima in orde en de moeite waard. Interessante composities en mooie rollenwisselingen.

Gent, 8 juli 2017. Tijdens het jaarlijkse Gent Jazz Festival treedt het wayne Shorter quartet op met het Casco Philharmonic

Trio Grande uitstekend

In de Garden Stage speelde de hele dag het Trio Grande een prachtige rol. De uitermate toegankelijke en charismatische Michel Massot liet zelfs kinderen genieten en bracht ze aan het lachen met zijn “gekke instrumenten”. Uiteraard was het spel gewoon heel goed van het Trio Grande met als toetje het optreden aan het einde van de avond met het Rêve  d’Elephant Orchestra.

Labtrio te perfect?

Op zondag de 9e begon de dag al vroeg (13.30 uur) met een optreden van het Labtrio. Zij hebben een groei doorgemaakt en spelen ingewikkeldere stukken en zoeken de uitdaging op. Toch lijkt het soms te perfect, waardoor het de passie mist en je dus als kijker/luisteraar afhaakt. Maar gelet op de jonge leeftijd gaat dit zeker goed komen in de toekomst.

Labtrio live op Gent Jazz 2017
Gent, 8 juli 2017. Tijdens het jaarlijkse Gent Jazz Festival treedt het Labtrio op.

Omer Avital Quintet brengt vuurwerk naar Gent

Na een wandelingetje op het nog heerlijk rustige terrein was het tijd voor wat meer vuurwerk on stage. Die wens werd ingevuld door het Omer Avital Quintet, die heerlijk gepassioneerd speelden met als grote drijvende kracht bassist Omer Avital. Wat een energie heeft die man! Hij geeft de rest van de groep echter volop de gelegenheid te soleren en hoofdrollen te pakken, zonder dat de muzikale context uit het oog wordt verloren. Prachtig concert.

Peirani en Parisien hebben weinig poespas nodig op hun podium

Terwijl het al tijd leek te gaan worden voor een avondmaaltijd, stond er nog een hapje klaar op het hoofdpodium. Niet visueel, want de heren brachten slechts een stoel, een accordeon en een sax mee en moesten dus geheel zelf voor het vuurwerk zorgen. De muziek was heel gevarieerd en het was spannend om te zien waar een stuk naartoe ging leiden. Door de enorme passie waarmee beide heren speelden, bleef het aantrekkelijk om naar te kijken. Prima optreden.

 

Norah Jones; alsof je een cd aanzet..

Norah Jones mocht de dag afsluiten in Gent op het hoofdpodium. Zij was één van de grote publiekstrekkers op het festival en op haar schouders rustte de nobele taak dit waar te maken. Na een aarzelend begin achter de piano leek ze los te komen, maar dit was maar even. De begeleiding was perfect, Norah zong perfect en eigenlijk gewoon te perfect. Ofschoon het wel allemaal heel vlak was. Haar stem was vaak monotoon en zelden wist ze echt contact te maken met het publiek. Het laatste nummer was “Come away with me”. Een grote hit van haar en de mensen vonden het prachtig. Voor aanvang van dit nummer had ze nog even aangegeven hoe fantastisch het was om in Gent te spelen, maar het kwam niet over. Het leek net als het concert niet doorleefd. Het geluid en de zang was vlak maar perfect, alsof er een cd opstond. Maar op een festival mag er echt iets meer leven in Norah! Overigens maar 1 foto. Er golden dusdanige beperkingen voor de fotografen, dat dit is wat er mocht. Helaas.

Gent, 9 juli 2017. Tijdens het jaarlijkse Gent Jazz Festival treedt Norah Jones op.

 

Geen mineurstemming door Yves Peeters

Maar ondanks het ietwat tegenvallende concert van Norah Jones geen mineurstemming, want Yves Peeters trad 4 keer op in de Garden Stage en deed dit met veel passie en vuurwerk. Een ondankbare taak zo tussen de bedrijven zou je denken, maar voor Yves Peeters geen punt. Van rauwe songs met een hoofdrol voor de pianist/zanger, tot gevoelige nummers die je raken.

Yves Peeters met zijn "Gumbo" tijdens Gent Jazz 2017
Gent, 8 juli 2017. Tijdens het jaarlijkse Gent Jazz Festival treedt Yves Peeters op met “Gumbo”

 

 

Gezien; dag 3 en 4 Gent Jazz 2017

beeld en tekst: Maurits van Hout

all rights reserved.

 

 

Herbie Hancock topafsluiter op uitstekende tweede dag Gent Jazz 2017

9.7.2017 Herbie Hancock was de beoogde grote naam voor de finale van Gent Jazz dag twee. Hij maakte zijn reputatie volledig waar. Maar voor het zover was, stonden er uitstekende artiesten op het podium.

Christian Scott, stijlicoon en vernieuwer

De dag begon met Christian Scott die jaren terug (2008) als absoluut broekie al in Gent op het podium stond. Christian Scott, staat voor vernieuwing, creativiteit en uitdaging. De toevoeging van fluitiste Elena Pinderhughes is zo’n voorbeeld. Het toevoegen van klanken aan de set en sfeer maakt een optreden compleet. Zijn manier van spelen is uniek, net als zijn uiterlijk en blaasinstrumenten. Scott begrijpt waar het om gaat wanneer je een podium op gaat. Uitstekend optreden met veel variatie in de stukken.

Christian Scott live at Gent Jazz 2017
Gent, 7 juli 2017. Foto: Tijdens het jaarlijkse Gent Jazz festival treedt Christian Scott op.

French Quarter brengt het beste van de Franse jazzscene samen

Na Christian Scott was er ruimte voor French Quarter op het hoofdpodium. Ik ken de naam niet, maar dat was niet vreemd; het is een gelegenheidsproject. Want wat gebeurt er als je de meest bekende actuele namen uit de Franse jazzscene bij elkaar zet? Juist. Je krijgt een Franse wijk op het podium en dat is dus French Quarter. Gelukkig geen Franse vlaggen op het podium, maar wel een stel muzikanten die qua ontwikkeling, gevoel voor muziek en drive elkaar perfect aanvoelen en dezelfde muziektaal spreken. En ondanks dat het allemaal klasse artiesten waren zoals Airelle Besson op trompet en zanger Hugh Coltman, kende iedereen zijn plek en wisten ze telkens elkaar op te drijven tot grote hoogte. Ondanks dat nog vooral licht en zomer was, konden ze een sfeer neerzetten van een Frans jazzclub en dat was mooi. Prima stukken.

 

 

Christian McBride en zijn nieuwe kwartet overtuigen

Als een coole diesel die even op gang moet komen, maar dan uiteindelijk stevig doorzet. Zo zou je het nieuwe kwartet van Christian McBride “New Jawn” kunnen typeren. Gelet op alle eerdere projecten en de samenwerkingen die McBride al achter zijn naam heeft staan, kan je concluderen dat zijn keuze voor kwaliteit en een vast idioom voorop staat. Ook op Gent Jazz waren duidelijke keuzes te horen, zonder echt saai te worden of te statisch. Uitstekende muziek om voor te gaan zitten en luisteren.

Gent
Christian McBride

 

 

Herbie Hancock laat de tent ontploffen

Voor het eerst sinds jaren weer de studio in en nog steeds actief zoekend naar nieuwe combinaties en mogelijkheden. Een prima reden om deze absolute legende uit de jazzwereld uit te nodigen. Het begin was redelijk experimenteel en Hancock nam de technische problemen bij de start voor lief. Onverstoorbaar en vastberaden een perfecte set af te leveren. Sommige stukken waren wat mij betreft iets te experimenteel en lastig te plaatsen. Maar bekende nummers als “Cantaloupe Island” en “Chameleon” lieten de tent ontploffen en een staande ovatie was het gevolg. Een oude man die nog steeds ondeugend is en blijft uitdagen!

Gent

 

 

 

Ben Wendel laat de Garden Stage genieten!

In de garden stage stond deze dag de Ben Wendel Group voor een drietal optredens. Het werden verrassende optredens. De al eerder voor een Grammy genomineerde Wendel maakte uitstekende keuzes die leiden tot een gevarieerd optreden. Soms waren het stukken die tegen klassiek aanlagen, dan was het weer swingende jazz. Veel nummers van “What we bring”. Topoptreden!

 

Gent Jazz dag 2

tekst en beeld:

Maurits van Hout

all rights reserved

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Eerste dag Gent Jazz 2017 afgesloten met wisselvallige Grace Jones

07.07.2017 De eerste dag van Gent Jazz 2017 zit erop. Een prima dag met hoogte- en dieptepunten. De dag begon om 16.30 uur met een optreden van Kadhja Bonet. Deze Amerikaanse had de ondankbare taak om voor een nog vrijwel lege tent van het hoofdpodium, het festival op te starten. Dat deed ze op een rustige, maar niet heel imponerende wijze. Een mooie stem, maar het oogt allemaal wat flegmatiek.

Gent

 

Miles Mosley “the coming man”. 

Om half zeven was het tijd voor Miles Mosley. Zijn roem was hem vooruitgesneld, want met zijn groep  West Coast Get Down toert hij inmiddels de halve wereld rond. De term “Beste contrabassist ter wereld” vind ik iets teveel van het goede eerlijk gezegd. De muziek was vermakelijk, wat mij betreft iets te commercieel. Positiever; gericht op een breed publiek. Soms was het alsof je luisterde naar een stuk van Lenny Kravitz, maar er waren ook andere stijlen herkenbaar. Mooi was de hoeveelheid energie die de band in haar optreden legde. Jazz met een commercieel sausje, maar wel aanstekelijk.

Miles Mosley live at Gent Jazz
Gent, 6 juli 2017. Foto: Tijdens het jaarlijkse Gent Jazz festival treedt Miles Mosley op.

 

 

Go GO Penguin levert degelijke set af.

2 jaar eerder stonden deze boys uit Manchester ook al op dit podium. De herinnering leerde me dat ze strakke sets speelden en elkaar perfect aanvulden in een hoog tempo. Soms was de muziek te perfect en dat maakte het een beetje onaantastbaar, ongrijpbaar en afstandelijk. Helaas voelde voor mij deze set ook zo. Het was weer prima en muzikaal dik in orde, maar iets te perfectionistisch. Mij raakt het daarom niet zo.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

 

Grace Jones start sterk en zakt daarna ver weg. 

Headliner vandaag was Grace Jones en toen het eenmaal zover was stond de tent goed vol. Het podium was niet meer zichtbaar, want afgedekt met een zwarte doek. Ongeveer 15 minuten later dan gepland kwam het doek omlaag. Op een soort van hoogwerker spots on Grace Jones die uitgedost als een Afrikaans stamhoofd met gouden doodskop heen en weer sloop. Het eerste nummer Nightclubbing was uitstekend en een prima binnenkomer. Op haar leeftijd gebodypainted topless is gewaagd, maar pakt hier niet slecht uit.

Daarna “This is” en “My Jamaican Guy”. Qua stem en podiumact prachtig en alledrie een perfecte binnenkomer.  Tussen de nummers door een verkleedpartij, waarbij je Grace wel hoort maar niet ziet.. Wel bleef het telkens in de Afrikaanse setting, maar het hoofddeksel en andere accessoires wisselden. Bij “la vie en rose” lijkt ze met een glas wijn in de hand de tent (met uiteraard ook Franstaligen) te gaan inpakken. Het gaat echter mis. Ze kan de uithalen niet meer volbrengen en nog niet halverwege de uithaal probeert men dit op te lossen met extra galm. Grace klokt vervolgens snel de wijn naar binnen en het zingen wordt nog minder. Vier grote hits en een cover volgen nog, maar alle gekkigheid (Grace klimt o.a. in een paal wat niet helemaal lukt en wordt op de schouders door het publiek geleid) en beperkte stem laten de avond ietwat in mineur eindigen. De show was echter prima.

Tekst en beeld: Maurits van Hout

all rights reserved

 

 

 

 

Lee Towers steelt de harten op Edisonuitreiking Jazz/World

1.7.2017. Rotterdam. Tijdens een sfeervolle uitreiking van de Jazz/World Edisons stal Lee Towers de show. Hij kreeg de Edison voor zijn hele oeuvre en was zichtbaar geëmotioneerd toen hij de Edison kreeg uit handen van Burgemeester Aboutaleb van Rotterdam.

Voor deze afsluiter waren er uitstekende optredens van oeuvreprijs winnaar Joshua Redman, publieksprijswinnaar Barrelhouse, jazz vocaalwinnaar David Linx en Bart Wirtz. Reinier Baas liet de Edison ophalen door een figuur uit zijn jazzopera.

Een terugblik in beelden:

tekst en beeld: maurits van hout

all rights reserved

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑