Zoeken

Jazzphotography Holland

Photos and reviews of interesting jazz concerts

Rembrandt Trio gewoon “serieus” goed.

Op 1 april stond het Rembrandt Trio op het podium van het Koorenhuis in Den Haag. En dat was geen grap. Rembrandt Frerichs is een bijzondere muzikant met een mooi duo naast hem. Rembrandt Frerichs is een perfectionist en een ontdekker. Alles in zijn muziek klopt en alles is bedoeld. Tegelijkertijd zit er ruimte in voor experiment, maar dan ook weer bedoeld. Wat ik ook heel aardig vind is dat hij ook een echte gastheer is voor zijn publiek. Hij vertelt over zijn reizen, het programma van de avond, leuke anekdotes en uiteraard zijn drijfveren. Altijd op een leuke manier.

De avond stond in het teken van hun nieuwe cd met een te lange naam: ‘A Wind Invisible Sweeps Us Through The World’. En wat ik leuk vond aan deze avond: hij ging vooral de stukken spelen die internationaal vaak de hoogste waardering van het publiek kregen. Een soort van: “the best of”. Dat maakte dat ieder stuk de moeite waard was, maar ook tegelijkertijd heel verschillend.

Van hele rustige serene stukken tot dan ineens weer hele snelle dynamische stukken.

Bill Laurance en zijn bijzondere band met Projazz

Bill Laurance was op 26 maart alweer voor de tweede keer te gast bij Projazz. En hoe. Het werd een bijzondere avond met een volle zaal. Dat laatste was niet zo gek, want hij speelde twee gescheiden sets en het was mogelijk om als publiek de tweede set gratis bij te wonen; een mooie geste van Projazz.

Zowel backstage als na het concert was Bill Laurance een bijzondere verschijning. Hij nam de tijd voor iedereen (ondanks een zwaar programma) en signeerde alles. Een muzikant zonder enige kapsones die weet te boeien.

Deze avond speelde hij onder andere stukken van het album “Cables”. Bill Laurance zijn muziek wordt gekenmerkt door een ritme en mooie melodieën op zijn manier. Deze avond heb ik vooral gelet op het samenspel met zijn muzikanten. Bij het eerdere bezoek aan “Projazz” speelde hij solo. En om heel eerlijk te zijn, was het een verrijking om hem te horen met het trio. De muziek kreeg voor mij veel meer diepte en alledrie de muzikanten daagden elkaar uit. Zo had hij met bassist Max Luthert regelmatig een spreekwoordelijk “robbertje uit te vechten” en stal Marijus Aleksa op drums met solo’s de show.

De muziek van Laurance zit knap in elkaar, zowel qua structuur als qua uitvoering. Het lijkt soms veel herhaling te hebben, om dan vervolgens op het juiste moment weer de andere kant op te gaan. Het maakt dat je blijft wachten op wat komen gaat. Aardig detail was dat hij het strijkersorkest had meegenomen in digitale variant waarbij iedere strijker thuis zijn deel leverde tijdens de pandemie.

Laurance is een perfectionist, maar tegelijkertijd is hij creatief en durft hij iets anders op zijn tijd. Bijzondere man en ook een sympathieke verschijning on stage.

Gezien: Bill Laurance Trio. Koorenhuis Den Haag. Projazz.

tekst en beeld: Maurits van Hout, all rights reserved.

Simin Tander en de oneindige creativiteit

Op 12 maart stond Simin Tander met haar nieuwe kwartet op het podium van het Koorenhuis. Voor mij nog onbekende namen. Maar na deze avond niet meer. Zo vond ik bijvoorbeeld Harpreet Bansal (een Noorse violiste met Indiase roots) een echte verrijking en de missing link bij deze muziek.

Simin bracht deze avond een programma van poëzie en muziek, waarbij regelmatig de grenzen vervaagden. Simin Tander sprak en zong regelmatig in het Pasjtoe, een taal uit Afghanistan en Pakistan. Ze noemde het programma “unfading”, maar wat mij betreft was oneindig ook een prima vertaling.

Door de jaren heen heb ik Simin Tander vaker gezien en gefotografeerd en het blijft een bijzondere verschijning. We delen mensen graag in hokjes in, maar Simin is Simin. Wereldmuziek van een wereldburger. Simin neemt je mee naar dromen, dromen van een verre wereld waar haar vader vandaag kwam. Dromen ook over moedige vrouwen die de wereld verrijken. Simin gebruikt alles wat beschikbaar is. Haar stem, klanken en prachtige muziek. Ze werd prima ondersteund door de nieuwe muzikanten die elkaar ook goed vonden. Haar mystieke verschijning maakt het verhaal af wat mij betreft.

Mocht je een keer de kans hebben… enfin, ik heb het vaker gezegd. Ondanks dat het alweer even terug is, ook even een fotografische terugblik. Prima concert.

Gezien:

Den Haag Koorenhuis: Simin Tander “Unfading”. Organisatie Projazz

beeld en tekst: Maurits van Hout Fotograaf, all rights reserved

Mudita en de veelzijdigheid van Sanne Rambags

Op 10 maart j.l. stond Mudita in de Nieuwe Kerk in Den Haag. Een uitgesteld concert vanwege de coronatijd, maar zo zullen er komende tijd nog meer volgen. Mudita bestaat uit zangeres Sanne Rambags, pianist Sjoerd van Eijck en trompettist Koen Smits. Hun debuutalbum (Listen to the sound of the forest ontving eerder al een Edison award. De kerk was redelijk goed gevuld en de luisteraars waren heel stil. Bij het maken van de foto’s werd daarom ook gefotografeerd zonder klikken en op redelijke afstand. De spirituele achterliggende boodschappen van de muziek en de breekbare stukken met zangeres Rambags moesten niet verstoord worden.

Het concert bestond grotendeels uit odes aan de vele mooie natuurgebieden en parken die Nederland heeft met telkens een eigen stuk muziek. De zang van Rambags is meestal teer en breekbaar, maar hier ook wel krachtig en overdonderend. Op een enkel nummer na zijn het meestal klanken en fantasiewoorden. Maar het drietal was in staat een soort van landschap neer te zetten, waarbij ze regelmatig individueel een hoofdrol grepen. Persoonlijk was ik erg gecharmeerd van het spel van trompettist Koen Smits.

Krijg je de gelegenheid dit trio een keer ergens te zien: zeker gaan! Aanrader.

Cutting Edge Festival 2021; een bijzondere editie!

Het zit er weer op! Dit jaar waren de diverse concerten niet op 1 locatie en op 1 dag, maar verspreid over een paar dagen en verspreid door Den Haag. Ook wel passend bij de ambitie van organisator Projazz. Immers het motto is “De stad als podium”. Zo waren er concerten in Het Koorenhuis, De Nieuwe Regentes, Het Paard en Concordia.

Daarnaast was er op de zaterdag (traditioneel de festivaldag) een verrassingsprogramma en werd er stilgestaan bij 10 jaar Projazz.

Ik ga mijn ervaringen met jullie delen. Helaas kon ik niet bij alle concerten aanwezig zijn.

Mehmet Uludağ zingt uit het hart

De openingsavond en de donderdagavond moest ik zoals gezegd missen, dus ik begon op de vrijdagavond. In De Nieuwe Regentes werd de avond afgetrapt in de kleine zaal met een concert van Mehmet Uludag en zijn gelegenheidsband. Er waren al redelijk wat mensen en de sfeer was goed. Op het kleine podium stond naast Mehmet een groep muzikanten die last minute waren opgetrommeld voor het concert. Maar dat was zeker niet te merken. Niet alleen paste alles naadloos in elkaar, alle muzikanten deelden de passie van Uludag met prachtige solo’s.

Hij zingt Turkse volksliedjes en speelt de saz (eigenlijk is de naam baglama beter) een soort Turkse gitaar (heel ruim vertaald). De klankkast is diep en dat hoor je in het geluid terug. De nummers gaan over de liefde. De charismatische Uludag zingt met veel passie en dramatiek en krijgt de zaal mee. Soms zit er een nummer in met iets meer tempo, dan weer juist rustiger. Het mooie van deze Turkse muziek is dat het de mensen verbindt. In Istanbul zingen mensen onder de bruggen en voorbijgangers haken dan soms aan om mee te zingen. Heel bijzonder. Muziek verwarmt de mensen daar; hoe zwaar het leven ook mag zijn, of misschien dankzij de zwaarte..

Klankpoeder verdient een groter podium

In de pauze tussen Uludag en de hoofdact stonden in de foyer de gasten van Klankpoeder. Een Rotterdams kwintet met mooie composities en verzorgd spel.

Klankpoeder.

Rymden, Scandinavische perfectie

Het hoofdgerecht op de vrijdagavond was Rymden. Deze Scandinavische band had ik al eerder gehoord op Gent Jazz en ook toen overtuigenden ze met een prachtige sound. Rymden mengt in één concert Jazz, Rock en filmmuziek, waarbij improvisatie een grote rol speelt. Onderling dagen de bandleden elkaar continu uit en voor de luisteraar is de muziek altijd verrassend. De stukken gaan van melodieuze klassieke jazz tot harde indringende rock. Maar het klopt altijd…

Verrassende zaterdag

Op zaterdag de 13e was de traditionele festivaldag. Omdat Projazz 10 jaar bestond; een verrassingsprogramma. Dit past wel een beetje in de avontuurlijke keuzes van Projazz. Niet alleen omdat de concerten verrassend waren, maar ook omdat er voor het eerst gebruik gemaakt werd van een splinternieuw podium in de Haagse binnenstad; Concordia.

2 concerten stonden en op het menu in Concordia, twee in Het Koorenhuis.

In Concordia het Spoken Saxophone Quartet en Felicity Provan met haar “Close” project over de Covid tijd. En Jurai Stanik op piano in Het Koorenhuis later gevolgd door Susanne Abbuehl.

Ik was bij Susanne Abbuehl en Felicity Provan, waarmee ik de avond begon.

Felicity Provan

Felicity Provan en haar band stonden in Concordia een recent geopend podium aan Hoge Zand 42 in Den Haag. Voorheen theater, maar nu beoogde culturele hotspot. Mooie sfeervolle plek. Er waren wat kleine problemen met het licht maar de muziek maakte veel goed. Felicity had tijdens de lockdowns ten gevolge van covid beelden gemaakt die de situatie weergaven en projecteerde deze tijdens het spelen. Ze zong (klanken) en speelde cornet. Doordat alles experimenteel was en improvisatie was het een spannend concert. De sfeer die neergezet werd was bijzonder, zeker ondersteund met die beelden. We hadden allemaal gehoopt dat het een terugblik was op een vervelende tijd, maar helaas niks is minder waar.

Susanne Abbuehl neemt ons mee in de intimiteit

Na het experimentele in Concordia stond Susanne Abbuehl alweer klaar in Het Koorenhuis. Net als Juraj Stanik een ECM artiest (Europees platenlabel). Susanne neemt je in alle rust mee naar een intieme wereld. Dat doet ze met een hele rustige en zuivere stem. Je gelooft wat ze zingt. Door de hele rustige setting wordt je in de muziek gezogen en wil je verder luisteren. De warmte in haar stem lijkt ook in de persoon te zitten, zo rustig beweegt ze over het podium, naadloos ondersteund door een prima band.

Kika Sprangers sluit met bijzonder concert het festival af

In de Haagse Nieuwe Kerk stond op zondag 14 november de afsluiter van het festival op het podium.

Kika Sprangers bracht samen met de strijkers van Pynarello het project “No man’s land” ten gehore. Uiteraard op het podium haar eigen band waaronder pianist Wolfert Brederode. No Man’s Land is een melodieuze mengeling van jazz- en klassieke muziek met de verhalende klanken van de saxofoon van Sprangers. Het geheel was mooi in balans met telkens weer andere accenten in de muziek. Bijzonder concert.

Gezien: Cutting Edge Festival – Den Haag diverse locaties.

tekst en beeld: Maurits van Hout

all rights reserved.

The Polestar Project en een muzikale reis…

Bij het horen van de naam “The Polestar Project” was ik nieuwsgierig naar de inhoud van het concert van Vincent Houdijk en zijn Vinnie Vibes. Die nieuwsgierigheid was terecht want wat Houdijk en zijn trawanten brachten was bijzonder. Niet alleen de composities waren apart, ook de instrumenten en dus ook de instrumenten, waren bijzonder. Ik hoorde klanken die ik niet kende en dat was prachtig. Muziek mag dat doen; uitdagen, prikkelen en verrassen. Vincent Houdijk snapt dit.

Vincent Houdijk’s keuze

Vincent Houdijk had naast zijn eigen band een tweetal bijzondere muzikanten meegenomen naar het matig gevulde Koorenhuis in Den Haag. Iets wat niets met het Koorenhuis te maken had, maar met de situatie rondom “een zeker virus”. Ook in andere zalen is het nu vaak niet druk. We kunnen raden wat de redenen zijn, maar doen dat hier niet. Belangrijker om te noemen is dat dit concert normaal gesproken tot een uitverkochte zaal geleid had. Want (en daar waren we begonnen) Vincent Houdijk had een tweetal bijzondere muzikanten meegenomen. In de eerste plaats Kabeção uit Portugal die op een handpan speelde en de Amerikaanse Paul Hanson die op een electronische fagot speelde. Houdijk koos bewust voor deze relatief onbekende instrumenten om te onderzoeken wat het zou doen samen met zijn vibrafoon ook een wat minder gebruikt instrument. Wat eruit ontstond was een concert vol bijzondere solo’s en met verschillende accenten.

Bijzondere solo’s

De accenten zaten hem voor mij onder andere in de variatie in de stukken. Zoals bij “Dear Lucy”, een hommage aan zijn dochter (9 maanden bijna), wat rustig begonnen, maar daarna een stuk stevige rock erin. In de gezamenlijke stukken was de mix van de vibrafoon met de handpan en de fagot prima en naadloos en tijdens de solo’s ging je als luisteraar op reis. Het bijzondere van de handpan was de grote variatie aan tonen en klanken die eruit werden gehaald. Dit gebeurde door de manier waarop het instrument werd bespeeld en de wijze van vastpakken. Bij de solo’s van Paul Hanson op de elektrische fagot was er een enorme variatie in het spel door het samplen. Daarmee creëerde Hanson bijna een soort eenmansorkest. Klanken gingen in elkaar over, dan weer ondersteunden ze elkaar en alles klopte. Ik heb normaal gesproken een hekel aan samplen, maar hier was dit goed gedaan en voegde het ook iets toe. De geluiden die hij uit de elektronische fagot haalde waren fenomenaal en op zichzelf staand.

Terecht een stevig applaus voor het hele podium. Prima concert van de eerste tot de laatste noot.

Gezien: Vincent Houdijk en the Vinnie Vibes Polestar Project featuring Paul Hanson en Kabeção in Het Koorenhuis. Organisatie: Projazz Den Haag.

tekst en beeld: Maurits van Hout

all rights reserved. Kopiëren niet toegestaan.

So What’s Next verovert Eindhoven wederom.

Voor de negende keer alweer stond het So What’s Next? festival in Eindhoven op het programma. Vanwege mijn drukke programma besloot ik dit keer uitsluitend aandacht te besteden aan het showcase programma op de zondag. En dan ook nog “at random”. Dus gewoon binnenlopen en kijken wat ik tegen kwam. En dat is tegelijkertijd de charme van het festival. Breng mensen in contact met jazz en aanverwante muziekstijlen door het op verschillende plekken aan te bieden. Muziek is zo waardevol voor iedereen.

De tranen van Berenice

Ik begon rond een uur of vier bij de Foodgallery aan het Stratumseind (dé kroegenstraat van Eindhoven red.). Een leuke zaak met achterin een klein podium. In sfeervolle kleine setting trof ik Berenice van Leer aan samen met Lorijn von Piekartz op gitaar. Berenice kennen we uiteraard van de swingende en stampende optredens met Kraak en Smaak en Wicked Jazz Sounds, maar dit keer is alles anders. Rustige emotionele liedjes in een breekbare setting. Eigen werk met een persoonlijke link. Een link die even teveel leek te worden, want er kwamen tranen tijdens een nummer. De eigenaresse van de zaak verontschuldigde Berenice. “Het is live mensen, het is echte muziek”. Berenice zelf had haar vriend binnen zien komen, maar of dat de reden van de tranen was?

En de mensen? Die vonden het helemaal niet erg. Want hoe mooi en intens kan je het hebben? Berenice heeft een mooie warme stem en is innemend op het podium. Via crowdfunding is ze bezig met een nieuw album en ook voor haar was de corona tijd een hele ingewikkelde. Laten we hopen dat we niet weer terug moeten naar die tijd, want Berenice liet zien, hoe belangrijk muziek voor ons allemaal is.

Kassius

Aansluitend naar het basement van Dynamo. Hier stond Kassius op het podium; een Belgisch/Duitse band met mensen die elkaar kennen van het Conservatorium van Maastricht. Electronische jazz met een funky twist, misschien is dit de beste omschrijving. Mooie ritmes en prima composities.

Javier Subatin; het ultieme luistermoment

In één van de mooiste locaties van het festival, te weten de kapel van de Paterskerk (tegenwoordig Domus Dela), zat aansluitend Javier Subatin (Argentinië) klaar om mensen te laten genieten van prachtig gitaarspel. Bij vlagen deed hij me denken aan grootheden in de jazz zoals Philip Catherine of Pat Metheny. De setting (een sfeervol belichte kapel) werkte hieraan mee. Zijn spel was subtiel en perfectionistisch. Het gebruiken van electronische klanken erbij (o.a. sampling) zal hem wellicht origineler maken, maar hij heeft dit niet nodig. Puur het luisteren naar zijn gitaar is voldoende.

Neue Grafik Ensemble brengt power naar de kerk

In hetzelfde gebouw was nog een podium namelijk daar waar vroeger het altaar stond was nu het hoofdpodium waar Neue Grafik (zo heet de Franse producer/dj en toetsenist) met zijn groep speelde. Gedreven door idealisme (Black Lives Matter kwam ook aan bod) en een natuurlijke drive om ritmes en muziek te smeden tot een swingende trein zette de groep een mooie set neer. Met ook prima rollen voor trompettiste (ze speelt ook meer instrumenten) Emma Jean Thackray op de saxofoon en Matt Gedrych op bas. Bij alle stukken was de drijvende kracht uiteraard Neue Grafik achter zijn toetsen, centraal op het podium als een spin in het web.

Neue Grafik (copyright maurits van hout)

Wojtek Justyna Treeoh! verrassend

De afsluiter voor deze dag voor mij werd Wojtek Justyna (een Pool uit Den Haag) en zijn band. Zij stonden op het hoofdpodium van Dynamo en speelden enthousiast. Waarschijnlijk omdat het aanbod groot was (er stonden vaak optredens tegelijk gepland) waren er niet zo heel veel mensen, maar ik zag ze wel genieten van het enthousiasme en het prima spel van de band. Overtuigend gitaarspel en een strak ritme gecombineerd met Afrikaanse klanken van oa. de Balafoon (lijkt op Marimba) en soms een vleugje rock. Ook hier een swingend geheel met een mooie muzikale twist.

Ten slotte

Ofschoon ik dit keer slechts een paar flitsen van het festival zag, toch weer een prima festival. Waarbij de showcases een mooie manier zijn om mensen te laten snuffelen aan andere muziek dan die ze kennen en te genieten van een gevarieerd aanbod. De locaties en de setting zijn zonder meer goed te noemen. Tot volgend jaar Eindhoven.

gezien: So What’s Next Festival Eindhoven

showcase programma 31-10-2021

tekst en beeld: Maurits van Hout

all rights reserved maurits van hout

(it’s not allowed to copy photos from this page and use them in your own website/blog without permission)

Sound of Europe verdient alle lof..

22.10.2021

In alle hectische tijden en onduidelijkheden met testbewijzen, aantal bezoekers, voorwaarden etc. hebben ze het geflikt. Ze hebben in Breda een meerdaags jazzfestival neergezet met meerdere locaties.

Podium Bloos (bijzondere binnenlocatie met verschillende loodsen aan elkaar verbonden) en Pier 15; een skatepark aan het water. Op podium Bloos stond een wat meer jazz georiënteerd programma en Pier 15 had een wat meer swingend programma en was iets meer gericht op een jong publiek.

Ik ging een kijkje nemen op twee avonden. Om te beginnen de vrijdagavond. De ontvangst bij Bloos was warm te noemen. Hostessen (toerisme opleiding De Rooi Pannen) stonden klaar om je te helpen en het scannen van de vaccinatie- en testbewijzen ging eigenlijk prima.

Podium Bloos

Bloos kent een leuke kleine bar en een fijne foyerruimte bij binnenkomst. De locatie bestaat zoals gezegd uit een aantal klassieke loodsen (uit de oorlog vertelde een bezoeker me) die door middel van paden met elkaar verbonden zijn. Temidden van dit alles staat een podium met een tribune. De sfeer is gezellig en ruim. De akoestiek hier is prima.

Pier15

Pier15 is een skatebaan met ramps in een grote hal op het creatieve centrum van Breda in het havenkwartier. Boven een gezellige bar. Beneden de hal met een podium. De hal is groot en ruim. Het podium was op een soort plateau gemaakt en bereikbaar via skate-ramps. Apart om te zien. Het podium had echt een perfecte lichtinstallatie. Ondanks dat er alles aan gedaan was, viel de akoestiek soms een beetje tegen. Op het podium in Pier15 stonden vooral optredens gepland die het publiek opzweepten. En die combinatie was zeer succesvol.

Zangeres Pitou en twee kwartetten op het Podium Bloos

De vrijdag

Zoals gezegd, ik begon op vrijdag met een optreden van Pau Li Liem. Deze zangeres was één van de Generation Next muzikanten die een podium kregen. Als begeleiding koos Pau li Liem twee kanjers, namelijk Harmen Fraanje op piano en Pascal Vermeer op drums. Deze twee door de wol geverfde musici zorgden ervoor dat haar concert als een trein liep. Pau li Liem liet horen een groot bereik te hebben, afwisselend een klankenspel en dan weer echte songs. Een mooie jazzstem en een prima verschijning op het podium. Van plankenkoorts leek geen sprake te zijn. We gaan nog meer van haar zien en vooral horen.

Harmen Fraanje en Pau Li Liem.

Pitou

Daarna stond zangeres Pitou op het podium met twee kwartetten. Het Artvark saxophone kwartet en het Strijkkwartet Matangi.

De zaal bij Bloos zat helemaal vol (200+) en mensen genoten van elk moment. Wat was dit goed. Muzikaal een prachtig samenspel tussen de kwartetten. De wijze waarop Pitou haar nummers invulde was fenomenaal. Wat een stem heeft deze vrouw. Mij blijft bij de uitvoering van Babooshka van Kate Bush. Ga er maar aan staan. Zij deed het en hoe! Echt een heerlijk concert. Terecht een staande ovatie.

Alleskunner Eric Vloeimans

Daarna was het podium aan Eric Vloeimans en Will Holshouser een New Yorkse accordeonist. Eric Vloeimans kan alles. Van filmmuziek tot in dit geval bijna romantische (ik noem het Duitse) muziek. In eerste instantie had ik zoiets van: “dit is bijna kitsch”. Maar ik besloot langer te luisteren. En het bleek perfect in elkaar te zitten. Ze speelden samen alsof ze dit al jaren deden en Vloeimans is volstrekt onnavolgbaar. Zijn trompet is geen instrument, maar een verlengstuk van zijn ziel, waarmee hij praat. Hard, zacht, het maakt niet uit. Vloeimans speelt altijd beheerst. Ik zag Vloeimans in zoveel verschillende settings en het was altijd goed. En Vloeimans is altijd zichzelf. Artistiek creatief en een fijn mens voor zover ik kan inschatten. Ook dit was weer een prima concert.

Eric Vloeimans en Will Holshouser.

Rembrandt Frerichs de maestro

De afsluiter op Bloos was Rembrandt Frerichs. Deze begenadigde pianist uit Den Haag had de lat heel hoog gelegd. Hij was gaan zoeken naar muzikanten van het allerhoogste niveau om met hem de moeilijkste composities uit te voeren. Hij omschreef deze bijzondere mensen als “handpicked”. De grote orkesten en daar de beste mensen uit geplukt. Uit allerlei landen en met heel veel talent.

De veelal klassieke stukken (aan het einde speelde hij jazzstukken) waren adembenemend. Hij probeerde het luchtig te doen overkomen. Maar duidelijk was dat er een strakke regie achter zat waarbij iedereen een precieze timing had. Alles van dit concert was goed. Ik kan me voorstellen dat als je ooit de keuze maakt om als musicus de wereld in te gaan dat dit heel mooi is. Niemand verliet de zaal voortijdig en wat een feest voor de oren. Ook dit leverde een staande ovatie op en volkomen terecht. Hier doe je het voor.

Rembrandt Frerichs (achter de piano) en zijn ensemble.

En Pier 15 dan?

Tussen de bedrijven door liep ik heen en weer tussen beide locaties. Goed voor de frisse neus (10 minuten max lopen), maar je bent er ook wel weer uit. De meeste mensen kozen voor 1 locatie. Het zou mooi zijn als dat zou veranderen. De noodzaak van een keuze te maken, in plaats van vastplakken aan 1 plek. Een bruisende afterparty in Pier 15. Geen gespleten werelden, maar 1 muzikale ontdekkingsreis op beide podia?

De programmering op Pier15 was goed en gericht op een jong publiek. Die waren er ook. Meer laagdrempelige muziek met een opzwepend karakter. Misschien is dat de juiste typering?

Op vrijdag zag ik in Pier15 de optredens van Nora Kamm en de Greyheads.

Nora Kamm kende ik niet. Een Duitse op de sax die in staat is met een sterke band het publiek op te zwepen. Stukken zijn hard fel en funky. Niet altijd zuiver, maar who cares? De energie van Nora trekt iedereen mee. Sterk optreden.

.

De Greyheads

Hoe kan ik dit het beste beschrijven? The Greyheads is heerlijke loungemuziek. Muzikaal goed en heerlijk om je in te bevinden. Prima solo’s en een goede beat. Mooi om ze life mee te maken. Maar ook prima thuis.

The Greyheads

zaterdag

Op zaterdag begon de avond met het Rik van der Made Kwintet. Een getalenteerde saxofonist uit Tilburg die aan de weg timmert. Mystery guest was Teus Nobel; één van de meest getalenteerde trompettisten van Nederland. Het begin was even wennen en wat stroef, maar later in de set kwamen ze er prima in en waren de stukken de moeite waard. Wat mij betreft mag Rik nog duidelijker aanwezig zijn, want zijn spel is zonder meer goed te noemen.

Rik van der Made (r) en Teus Nobel

Boi Akih

Op podium Bloos werd Rik van der Made naadloos opgevolgd door de wereldmuziek van Boi Akih. In de band van Monika Akihari vielen naast de innemende verhalen en zang van Monika vooral ook de instrumenten op. Zo speelde Sekou Diabate een Kora (Afrikaans instrument) en zag ik Dodó Kis een Paetzold basblokfluit spelen. Instrumenten die je niet elke dag ziet.

Muziek met een verhaal en een beleving. Dit zag je het duidelijkst terug in de passie van Monika.

Laura Perrudin; het eenmansorkest

Harpiste Laura Perrudin bracht in haar eentje een orkest mee. Een verrijdbaar podium met 1 vierkante meter muziek. Uiteraard de opvallende harp van de Française, maar daarnaast ook allerlei sample instrumenten om klanken toe te voegen, te herhalen en te vermengen. Al haar stukken hadden een verhaal en soms ook een moraal. Beetje wazig en zweverig af en toe, maar muzikaal was het prima te noemen. Al doet het vele samplen wel afbreuk aan haar core business: perfect harp spelen.

Laura Perrudin

Lukas Hebels overtuigt

Afsluiter op het podium Bloos was Generation Next ster Lukas Hebels. Deze pianist bracht een mooi kwartet op het podium met Jeroen Vierdag (bas), Yonga Sun (drums) en Miguel Boelens(sax). Hij liet zien het spel te beheersen en als pianist de rode lijn aan te geven. De gekozen stukken waren prima en fijn om naar te luisteren. Naast Hebels viel hier vooral ook bassist Jeroen Vierdag op.

Het kwartet van Lukas Hebels (piano).

Niggli, Keita en Brönniman; van Afrika tot de Zwitserse alpen.

Op de zaterdag was er slechts ruimte om 1 bezoek te brengen aan Pier 15. De avond daar werd gestart door Het trio Niggli, Keita en Brönniman. In eerste instantie viel direct de exotische Aly Keita op de Balafoon op. Een grote Afrikaanse versie van de Marimba, maar toch weer anders. Echter zonder dat het exotische wereldmuziek wordt, creëren Niggli en Brönniman gewoon hele mooie jazzmuziek. Bijzondere klankenmix en vermenging van Afrikaanse ritmes met moderne jazz.

Lukas Niggli

Hierna stond nog een opzwepende afsluiter van het festival klaar: Power to the pipo. Helaas kon ik die niet meer mee maken, maar de foto’s hiervan elders bewezen dat het een feest was met swingende mensen op het podium.

Terugblikkend een goed festival, perfecte organisatie en muziek voor iedereen.

Gezien: Sound of Europe Breda

tekst en beeld: Maurits van Hout

Sound of Europe, de aanhouder wint..

Vorig jaar op het laatste moment geannuleerd, maar dit keer gaat het er echt van komen. Het Sound of Europe Festival gaat op 14 oktober van start met een driedaags festival op verschillende locaties in Breda.

2 avonden in Skatepark Pier 15, gericht op een wat jonger publiek. Hippe muziek met bijvoorbeeld bands als the Greyheads uit Rotterdam en Power to the Pipo. Innovatieve Nederlandse muziek met pop, electro, new wave, funk en nog veel meer invloeden.

Daarnaast bekendere namen in de jazzscene op locatie Podium Bloos, denk aan namen als Eric Vloeimans en Rembrandt Frerichs. Maar ook interessante jonge talenten in het “Generation Next programma”. Het festival wordt geopend met een Cd presentatie van Oak (Sjoerd van Eijk).

Persoonlijk ben ik benieuwd naar harpiste Laura Perrudin en de muzikale smeltkroes van Boi Akih op de zaterdagavond. Met een beetje mazzel komt er hier nog een verslag met foto’s te staan 🙂

Er zijn nog kaarten te krijgen voor het festival. Kijk op: https://www.sound-of-europe.nl/tickets/

Boi Akih.

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑