Zoeken

Jazzphotography Holland

Photos and reviews of interesting jazz concerts

Maand

augustus 2013

Jazz Middelheim 2013 het verslag!

Donderdag 15 augustus 2013

Jazz Middelheim 2013 begon voor mij met het eerste optreden van Tigran Hamasyan. Voor het eerst had het festival een Artist in Residence en hij speelde dus gedurende het festival 3 keer. De eerste keer op donderdag samen met Jan Bang (live sampling/toetsen) en Arve Henriksen op trompet. De muziek was spannend en wisselde continu van sfeer. Dat kwam wat mij betreft zeker ook door Jan Bang die met zijn knoppendoos telkens weer een compleet andere setting als onderliggende muziek neerzette. Soms was het klassiek, dan weer mediterrane muziek, maar altijd spannend. Het zingen van Tigran, daar moet je van houden, al was hij als aanjager van het geheel wel belangrijk. De solo’s van Henriksen bevielen me ook prima. Goed optreden.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Aansluitend Terri Lyne Carrington’s Mosaic aangevuld met Lizz Wright. Hierbij bleef me vooral bij de enorme passie en gedrevenheid van Lyne Carrington achter de drums en de prachtige solo’s die ik hoorde tijdens bijvoorbeeld Unconditional love. Het samenspel was mooi en ook de rol die Tineke Postma op de sax speelde was mooi. Echt genieten was het bij Three Hours van Nick Drake waarbij zangeres Wright samen met Lyne Carrington en bassist Schmerling een schitterende sfeer neerzette… terwijl Wright zong…”East of the city” hoorde je op de achtergrond de sirenes van Antwerpen..alsof het zo moest zijn. Tijdens “Walk with me” speelde iedereen mee en kon Postma zich weer onderscheiden op de sax naast de prachtige uithalen van Lizz Wright met haar warme maar zware stem, die je weet te pakken. Het laatste gospelachtige nummer ‘Come sunday” met Helen Sung achter de piano was een mooie subtiele afsluiter. Goed optreden.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Aansluitend de magie van Toots Thielemans. Ondanks zijn hoge leeftijd weet hij nog altijd heel veel mensen naar het mooie Park Den Brandt te trekken en ze te fascineren. De setting waarin dat gebeurt is ook een goede want hij is altijd omringd door topmuzikanten waarmee hij al jaren samen speelt. Daardoor druipt er bij een optreden van Toots altijd de humor vanaf en is het muzikaal gezien top. Natuurlijk was er weinig nieuws, maar het was gewoon goed en een optreden van Toots is een gewoon een soort van “feel good”- moment op Jazz Middelheim.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Op de vrijdag begon de dag voor dit magazine met het optreden van Robin Verheyen en zijn kwartet. Helaas mochten hier geen foto’s van gemaakt worden op enkele soundcheckfoto’s na. Aangezien dit magazine graag de optredens in beeld brengt een kleine domper. Het optreden was prima. Wellicht één van de beste van Jazz Middelheim met een excellerende Gary Peacock op de bas. Maar juist hij wilde beslist niet in beeld. Doodzonde.

Aansluitend nog meer vuurwerk van het was niemand minder dan John Scofield en zijn trio die het podium betraden. Scofield, één van de allerbeste jazzgitaristen, kon zonder moeite zijn status bevestigen en hij kon boeien met rauwe improvisaties en bij vlagen hard spel.Het optreden was boeiend en muzikaal op geen enkel foutje te betrappen. mede door het uitstekende spel van Steve Swallow op bas.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Op de zaterdag was het even wennen. Op het laatste moment had namelijk publiekstrekker Randy Newman wegens ziekte afgehaakt en moest er snel een boeiende hoofdact gevonden worden. Het werd een verrassende keuze van de organisatie want niemand minder dan Hooverphonic kwam op het podium te staan samen met een orkest. Maar eerst tijd voor Andrew Cyrille de drummer die een aantal talenten van het Koninklijk Conservatorium had klaargestoomd voor dit optreden. Tussendoor zorgde hij als een soort van spreekstalmeester voor het bijpraten van het publiek, maar uiteraard stond hij op de drums zijn mannetje tussen al het jonge spul. Een optreden dat blij vlagen goed was (ik was gecharmeerd van Seppe Gebruers achter de piano omdat ie virtuositeit combineert met het artiest zijn), maar deels ook te rommelig zowel qua compositie als uitvoering.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Toen stond voor ons Melanie de Biasio klaar op het podium samen met haar band. Ik kende haar nog niet, maar ze was de moeite waard. met haar frêle maar subtiele verschijning wist ze een mooie atmosfeer neer te zetten. Mooiste nummer vond ik “Blue moon” waarbij ze heel ingetogen zong onder begeleiding van pianist Pascal Mohy. Ik zou haar graag ook eens gaan beluisteren in een theaterzaal, waar het geluid haar stem nog mooier tot zijn recht laat komen.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Afsluiter van de zaterdag zoals gezegd was Hooverphonic. Een band die in het popcircuit waanzinnig populair is in België, maar die je niet direct op een jazzpodium zou plaatsen. Toch wist Hooverphonic met een goed orkest met strijkers en blazers iets moois neer te zetten. met een fraaie lichtshow werd zangeres Noémie Wolfs neergezet als een nachtclubzangeres in 1920 in New York en haar rol speelde ze met verve… haar pasjes, haar poses, de schitterende jurk. Het was mooi. Mooiste nummer vond ik “Unfinished sympathy” van Massive Attack waarbij vooral het orkest echt een topprestatie neerzette. Was het dan alleen maar hosanna? Nee, is het antwoord. Qua stem vond ik dat ze daar waar ze het niet haalde in de hoogte vaak de keuze maakte om juist met meer volume te streven de piek te bereiken, zoals bij popmuziek zoveel gebeurt. Dat maakte het af en toe voor mij wat schreeuwerig. Terwijl daar waar ze de nummers zingt die haar (en haar stem) op het lijf zijn geschreven echt iets moois neerzet. Als optreden echter meer dan uitstekend en vermakelijk en daar kan de jazzwereld best een voorbeeld aan nemen.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Op zondag was het een rustige dag. Geen overdreven zonnige dag wel nog een prima temperatuur en vooral veel echte jazz op het programma. Geen drukte zoals bij Hooverphonic, maar vooral heel veel liefhebbers. En die kregen waar ze voor kwamen.

Zo was het Lobi van Stéphane Galland de moeite waard. Want er zat veel variatie in met muziek uit allerlei windrichtingen. Hier zorgde de podium bezetting ook wel voor. Dan was het Afrikaans , dan juist weer Oost-Europees, met ook echte jazz passages erin verwerkt. Het liet de luisteraar en toeschouwer wel de vraag open, wat was het nu? Muzikanten uit alle windrichtingen die met passie spelen en heel breed stukken kunnen spelen zou een antwoord kunnen zijn. Hm.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Vervolgens het Bill Charlap Trio. Voor veel mensen een unicum, want nooit eerder speelde hij in België. Een man met een grote reputatie en een groot talent. Achter de piano was hij op geen valse noot te betrappen en muzikaal zat het degelijk en dicht. Veel klassieke jazzstukken, ook standards genoemd,uitgevoerd met passie en vakmanschap. Maar ik vond het als optreden vaak niet zo spannend. Geen echte boeiende solo’s of schitterende improvisaties. Degelijk en goed. Maar daardoor misschien iets aan de saaie kant. Wat niks zegt over de kwaliteit dus.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Het aansluitende concert van Charles Lloyd was compleet anders.Verrassend, boeiend en met humor. Lloyd is inmiddels een levende legende want met zijn hoge leeftijd blijft hij trekken. Het optreden was voor mij het beste van Jazz Middelheim. Ondanks dat het zijn kwartet is, laat Lloyd telkens zien slechts onderdeel te zijn van en anderen de ruimte te bieden te excelleren. Naast zijn stukken op de sax weet hij ook perfect een soort van Hongaarse fluit te bespelen (Taragot) en vult ie moeiteloos bassolo’s van de excellerende Reuben Rogers aan. Er was ruimte voor improvisatie en de muziek bleef telkens spannend doordat er regelmatig een andere wending werd gezocht in de manier van spelen. En Lloyd genoot. Niet in het minste omdat zijn vrouw nog helemaal verliefd aan de zijkant van het podium af en toe het contact zocht. Sterk optreden.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Aflsluiter van Jazz Middelheim 2013 was Randy Weston met zijn African Rhythms septet. Het stuk Afrika zat hem vooral in de drums (lewis Nash) en de percussionist Neil Clarke die de zaak regelmatig opzweepte. Vooral ook de stukken waarbij Weston alleen speelde op de piano samen met Nash, waren erg mooi. Nash is geen man van hard rammen maar juist heel subtiel met kwastjes een ritme neerzetten. Weston had tussendoor ook veel humor. Zo had ie het over een African lady van 2,5 miljoen jaar oud, gevonden in Ethiopië tot hilariteit van het publiek. De blazers op hun beurt gaven het optreden veel dynamiek en de zittende bassist Alex Blake kreeg de handen op elkaar met schitterend basspel en een soort van visuele oorlog die hij met zijn bas leek uit te vechten.

Het was gevarieerd zoals het klassieke jazzstuk voor zijn zoon “Little Miles”, maar ook opzwepend en soms zelfs een kakafonie van geluid. Maar altijd beheersbaar en subtiel teruggebracht naar de muzikale essentie van de compositie. Daarbij uiteraard geholpen door het prima pianospel van Weston zelf.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Jazz Middelheim was weer top!

Maurits van Hout foto’s en tekst.

Laren Jazz!

Dit weekeinde weer het jaarlijkse jazzfestival in Laren. Een leuk festival in de prachtige omgeving van Singer Laren met een leuke sfeer. Hierbij een paar foto’s van vorig jaar. meer info over het festival vind je op:

http://www.larenjazz.nl/

 

Jazz Middelheim zit erop!

20.8.2013. Het is weer gebeurd. Met een daverend slotoptreden van Randy Weston en zijn African Rhythms Septet is Jazz Middelheim afgelopen zondag afgesloten. Hier nu alvast een aantal beelden van de laatste dag.Binnenkort alle beelden en een uitgebreid verslag van de optredens.

 

Jazz Middelheim dag 3..eerste beelden

De derde dag van Jazz Middelheim 2013 bracht niet Randy Newman, maar met Hooverphonic en een prachtig orkest stond er een perfecte vervanger. Daarnaast het nodige muzikale vuurwerk van Andrew Cyrille en zijn talenten van het conservatorium in Antwerpen, een nieuwe kennismaking met Tigran en zijn kwartet en de subtiele Melanie de Biasio. Later een uitgebreider verslag en meer beelden…

John Scofield sluit prima tweede dag af in Middelheim!

Het John Scofield trio sloot gisteravond dag 2 af van Jazz Middelheim 2013. Na het festival volgt een uitgebreid verslag…. hier alvast enkele beelden….

Jazz Middelheim beleeft leuke start!

Met een verrassend optreden van Tigran, de passie van Terri Lyne Carrington en Lizz Wright en de magie van Toots Thielemans, is Jazz Middelheim leuk van start gegaan! Later meer.. hier de eerste beelden…

Vanavond Jazz Middelheim!

Vanavond 15-8.2013 start het jaarlijkse Jazz Middelheim in Park Den Brandt in Antwerpen. Meest opvallende namen vandaag: Toots Thielemans en Lizz Wright…. kaarten zijn verkrijgbaar op: http://www.jazzmiddelheim.be/nl/

lizz wright live at maastricht jazz 2010

Gouvy Jazz 2013: topeditie!

9.8.2013. Het zat de organisatie van Gouvy Jazz mee vorige week. In plaats van de regen van de voorgaande edities nu schitterend weer en een aangename temperatuur en mede daarom ook een perfecte sfeer. Tel daarbij op de uitstekende programmering en het was een absolute topeditie dit jaar in die prachtige Ardense omgeving van Gouvy.

Zo begon de vrijdagavond met een optreden van het José Luis Gutiérrez trio. Als winnaar van de publieksprijs van 2012 kregen zij de kans hun kunsten nogmaals te vertonen en dat deden zij met verve. Het optreden bestond uit een thema “Cuatros Elementos” oftewel de 4 elementen. Zo begon Gutiérrez met een mooi ingetogen sax solo waarbij hij refereerde aan oude gebeden voor de aarde in Castillië (Spanish Moment). Later zouden nog volgen water, wind en vuur, waarbij hij telkens kort vertelde hoe dit van invloed was op de muziek. In ieder deel zette hij telkens een hele andere sfeer neer met zijn trio. Daarnaast werden de verschillende onderdelen telkens gevisualiseerd zoals bijvoorbeeld de aarde die werd opengesneden met een mes, waarbij de inhoud symboliseerde wat de aarde ons kan geven. Gutiérrez zocht telkens nadrukkelijk het contact met het publiek en deed dit met veel humor. Ook drummer Legido speelde een mooie rol met veel verrassing. Je zou denken dat het dan muzikaal minder zou zijn door al deze afleiding maar niks is minder waar. De mooie sfeervolle composities zoals bijvoorbeeld Five Oceans werden perfect gespeeld telkens met de subtiliteit die bij de sfeer van het nummer hoorde, waarbij de ingebouwde ruimte voor solo’s goed werd gebruikt. Na 2012 ook nu weer een staande ovatie voor deze toch wel vernieuwende manier van jazz brengen.             ENGLISH 

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Na al dit Spaanse vuurwerk was het de beurt aan het Champian Fulton Quartet. Zangeres Champian Fulton is een frisse vrolijke zangeres die naast perfect zingen ook uitstekend is achter de piano. Dit leerde ze tijdens haar 10 jarige verblijf in New York. Vooral in bijvoorbeeld het Cole Porter stuk “Easy to love” kwam dit uitstekend tot zijn recht. Terwijl bij bijvoorbeeld het “bluesy” “It’s too late baby” ze met haar stem de sfeer van een nachtclubzangeres neer wist te zetten vol emotie en ontroering. Tussen de bedrijven door prachtige solo’s van saxofonist Dmitry Baevsky en aan het einde van bassist Kenji Rabson. Een erg goed optreden dat ook hier weer het publiek van de stoelen kreeg. Van deze dame gaan we nog veel horen.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Aansluitend het Tom Harrell Quintet. Een bijzonder optreden omdat de autistische Harrell zijn ding deed en telkens na een nummer of een solo zich snel naar achteren verplaatste en alle contact met het publiek uit de weg ging. Zijn trompetspel is echter fenomenaal en het samenspel met zijn groep uitstekend. Niet gek, want in de 6 jaar dat ze samen zijn hebben ze al 4 albums opgenomen. In de composities van Harrell zelf is meestal een hele subtiele sfeer te vinden en als luisteraar wordt je meegezogen. Zijn muziek is vooral heerlijke luistermuziek waarbij elke noot zijn eigen belangrijke rol speelt. Het samenspel met saxofonist Wayne Escoffery is formidabel en de muziek is verrassend veelzijdig. Zo kan een nummer rustig beginnen, maar dan juist weer verdwijnen in de diepte met prachtige solo’s en een complex samengaan van de instrumenten.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Op de zaterdag begon ik met een optreden van het Freddie Redd Colours Quartet. Freddie Redd (85) is een indrukwekkende verschijning. Hoewel fragiel maakt hij indruk achter de piano met zijn hoed en snor en weet hij telkens het publiek te vermaken met een grote dosis humor tussen zijn uitstekende hard bop jazz door. Als er een hond blaft tussen zijn uitleg voorafgaande aan een nummer, roept hij doodleuk: “someone doesnot agree”. En grapt ie tweemaal bij een nummer dat het is opgedragen aan de vriendin van de zwager van zijn tweede vrouw, waarbij hij de lachers op zijn hand krijgt. Naast alle humor en leuke anecdotes met het publiek is ook dit optreden muzikaal dik in orde. Naast het prima spel van Redd zijn ook de solo’s van Tony Lakatos (sax) en drummer Sangoma Everett de moeite waard.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Na de humor van Redd tijd voor iets heel anders, want het Lou Donaldson Quartet stond klaar. Ook hier weer een nestor uit de jazzscene met een perfecte dosis humor aan boord. Toch is dit niet te vergelijken met zijn voorganger want Donaldson speelt niet alleen andere muziek, hij brengt ook een compleet andere band on stage.Zo heeft ie de perfecte Akkiko Tsuraga op de Hammond B3 meegenomen en ook de drummer is Japans namelijk Fuku Tainaka. Donaldson, gespeeld met de allergrootsten uit de jazz zoals Art Blakey, Miles Davis en Thelonious Monk, weet deze avond het allerbeste uit zijn muzikanten te halen, want vooral Tsuraga op de Hammond en gitarist Randy Johnston spelen de sterren van de hemel. En altijd weer is het Donaldson die met een schitterende solo de zaak aaneen rijgt. Met zijn 86 jaar weet hij nog steeds indrukwekkende vertolkingen neer te zetten van stukken van Charlie Parker en steelt ie de show als ie met zijn hese stem een prachtige en hilarische song neerzet over een “Whisky drinking woman”. Verder bedankt hij het publiek op zijn Japans en wint ie de harten van de bebop fans met de uitspraak “No fusion no confusion”. Oftewel geen poespas, maar jazz. Aan het einde van de show veegt ie het hoofd af van Tsuraga (die de Hammond bijna laat ontploffen met zoveel vuur speelt ze) en doet hij zelfs een dansje met haar. Zelden een 86-jarige zo’n lol zien hebben. Na afloop had hij zelfs nog tijd voor een interview dat later volgt hier. Buitengewoon leuk optreden.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

En was het dan op? Nee hoor, er stond nog een band klaar, namelijk het Benny Green Trio aangevuld met saxofonist Jesse Davis. Benny Green,  voorheen onderdeel van de Art Blakey Jazz Messengers,  blijkt een gedreven bandleider die mooie uptempo jazzstukken speelt en zorgt voor een swingende afsluiting van Goovy Jazz. Klassieke jazz gespeeld met een modern sausje waarbij er volop ruimte is voor improvisatie. De stukken waarin Saxofonist Jesse Davis naar voren stapt zijn zeker zo mooi. Bijna allemaal met een open einde en het is telkens de vraag waar ze naartoe gaan wat de muziek wel spannend maakt. Het geluid van Davis is krachtig en trekt je de muziek in. Green geeft dit trio net dat beetje extra. Met heren als Green en Davis hoeven we ons geen zorgen te maken. Deze vorm van jazz zal altijd levend blijven! Een mooie stijlvolle afsluiter van een goed jazzweekend.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Gezien: Gouvy Jazz, 2 en 3 augustus 2013.

Tekst: Maurits van Hout

Foto’s: Maurits van Hout

Nieuwe artiesten in het portfolio!

7.8.2013. weer een aantal nieuwe artiesten toegevoegd. Beelden van Danilo PerezRoy Ayers, Lou Donaldson, The Four Tops, Kool and the gang, Brian Blade, Hein van de Geyn, Philip Catherine, Hiromi, Archie Shepp en Liz Mc Comb… more to come…

kool and the gang

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑