Zoeken

Jazzphotography Holland

Photos and reviews of interesting jazz concerts

Maand

juli 2013

Gent Jazz 2013: the final!

Op vrijdag 20 juli kwam er een einde aan Gent Jazz 2013. Maar wat een einde. Waar Kat Edmonson de mensen nog rustig in de stemming bracht met luistermuziek, die goed beviel maar wellicht beter tot zijn recht komt in een theaterzaal, ging met Trixie Whitley en later zeker met Elvis Costello het dak er absoluut af.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Whitley liet horen en zien weer een heel stuk verder te zijn en leverde een dijk van een optreden af. Rocksongs, ballads, van alles kwam voorbij en met degelijk gitaarspel en een schitterende act pakte ze professioneel Gent in. Of het nu lag aan het feit dat ze in Gent (more or less haar “hometown”) was, bij vlagen was ze weer onzeker. Onbegrijpelijk als je zo kan zingen en spelen. Tijdens het spelen van haar grote hit “Breathe you in my dreams” had ze de tent volledig in haar grip. Wat was dit goed. Niet gek dat ze op dit moment overal speelt, New York, Parijs, Amsterdam en ofcourse Gent!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Elvis Costello had de nobele taak het festival goed af te sluiten. En dat gebeurde! Met een uitgebreid concert en een ruime toegift en het spelen van vrijwel alle hits als “She”, Everyday I Write The Book”, “Olivers army”, “Chelsea” en “I want you” bracht hij het publiek in extase. Hij speelde met het enthousiasme alsof hij gisteren begonnen was als artiest. Vol passie en vuur. Van de eerste tot de laatste noot!  Een top afsluiter van een geweldig festival met goed weer en goede muziek.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

En voor de mensen die het dan toch willen weten. Mijn top 5 dit jaar is:

1. José James

2. Bobby Womack

3.Avishai Cohen

4. Elvis Costello

5. Kurt Elling

Geen John Zorn in de verslagen en in dit lijstje helaas. Door zijn mediaopstelling (fotografen moeten vaak vanuit een onmogelijke hoek werken of vanuit achterin de tent of zijn soms helemaal niet welkom) geen aandacht voor John Zorn. Groot gemaakt door foto’s en media aandacht is deze opstelling onbegrijpelijk. Hopelijk komt hier nog verandering in want muzikaal is de man een grote.

tekst en beeld: Maurits van Hout

Gent Jazz dag 6: vuurwerk met José James, Jamie Cullum en Valerie June

Op vrijdag 19 juli was het tijd voor muzikaal vuurwerk op de prachtige Bijlokesite. Allereerst begon de dag met het optreden van Valerie June. Deze prachtige vrouw, voluit Valerie June Hockett, is een bijzondere verschijning. Het hele optreden houdt ze haar zonnebril op en met haar prachtige sexy jurk en dreadlocks maakt ze direct indruk. Valerie is één brok energie. En daar waar je een jazzy stem zou verwachten, brengt Valerie een rauwe country- en blues-stem mee. Niet gek als je hoort waar ze vandaan komt (Memphis Tennessee). In eerste instantie komt de muziek op mij over als Hillbilly music van de rauwste soort. Met haar rauwe, soms snerpende stem, weet ze het publiek direct te boeien. Op de achtergrond de drummer die in het begin zorgt voor een keiharde indringende beat die door merg en been gaat. Niks ritmisch gewoon puur en hard. Tijdens “Bring it on home to me” speelt ze op een Banjolele, maar meestal is het gewoon een snerpende electrische gitaar en soms een akoestische gitaar.  Pure muziek. Dit verandert niet als de rest van de band op het podium komt. Wel wordt de sound voller.
Valerie is een pittige tante, die veel kan bieden en sterk in opmars is met de nieuwe cd “Pushin’ against a stone”, een titel die volgens Valerie aangeeft weergeeft hoe haar leven voelde tot nu toe. Ook staan er veel optredens in Europa deze zomer. Tussendoor oogst ze een trouw applaus, maar na verloop van tijd lijkt het allemaal wat veel op elkaar. “You can’t be told” beviel me uitstekend en ook “Workin woman blues” met mooi trompetspel erin was super. Een goed optreden en een vrouw waar we nog wel van gaan horen. Iets meer variatie en ze is top.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Na Valerie June en de knipoog naar hillbilly land was het tijd voor José James. Ik had hem al weer even niet gehoord en was benieuwd hoe het met hem was na geslaagde projecten met onder andere Jef Neve. Voor mij werd dit het allerbeste optreden van het festival. Was Bobby Womack goed; José James ging hier nog overheen. Van minuut 1 tot de laatste noot was dit een geweldig concert. José James kan toveren met zijn stem. Ritmes veranderen en via rustpunten ineens weer het publiek betoveren. Zijn stijlvolle performance speelde daarbij absoluut een rol. Door een klassieke opbouw in de meeste nummers met volop ruimte voor solo’s (zoals van trompettist Takuya Kuroda) en een goede variatie in de soort muziek (dan soul, dan jazz en dan weer funky hip hop) weet hij te boeien van begin tot het einde. Als hij even zelf naar achteren stapt om te genieten van zijn bandleden, zie je hem duidelijk genieten. James is een perfectionist en ook een gepassioneerde liefhebber. Schitterend waren “Trouble” en “Ain’t no sunshine” van Bill Withers. Uitmuntend optreden.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Als afsluiter van de voorlaatste avond stond Jamie Cullum op het podium. José James had de lat al behoorlijk hoog gelegd en Cullum moest dat als headliner minimaal evenaren. Cullum begon met heel veel energie. Rende van de ene naar de andere kant van het podium en deed zijn uiteraard bekende “ik-spring-van-de-piano-act” waarbij zelf gewacht werd tot de fotografen allemaal hun camera gereed hadden. Die foto plaats ik hier dus niet… Tussendoor werden de complimenten uitgedeeld aan Gent: “Jullie zijn geweldig, Duitsland en America zijn opscheppers”. En; “‘ Ik ben blij hier tussen al die grote namen te mogen spelen”. Het leek erop alsof ie de druk van zijn optreden af moest halen. Uiteraard komen  hits voorbij zoals “Don’t stop the music” en  “Twenty something”. Daarnaast natuurlijk nummers van de nieuwe cd “Momentum” zoals “The same things” en ‘When I get famous”, een liedje over een loser (niet hij!) die beroemd gaat worden.  Tijdens dit nummer ook artiesten uit de band van Valerie June op het podium. In vergelijking tot eerdere optredens en zijn eerste cd’s vond ik Cullum uiteraard weer de ADHD man die we kennen, die het publiek opzweepte en geen moment rust gunde, maar ik vond zijn stem iets minder. Daarnaast lijkt Cullum met zijn nieuwe cd op zoek te zijn naar nieuwe wegen die echter niet helemaal passen bij de rol die hij zo graag op het podium speelt. Vandaar dat het publiek genoot van de grappen en grollen (bij het laatste nummer greep hij de camera om zelf opnamen te maken) van Cullum en zijn grote hits, maar moest wennen aan de nieuwe nummers. Een goed optreden maar muzikaal kan Cullum beter.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

foto’s en tekst: Maurits van Hout

Gent Jazz dag 5: Fijne jazzy night in Gent!

Met de namen Madeline Peyroux, Avishai Cohen en Bollani en Solal op het hoofdpodium in Gent, beloofde het op donderdag 18 juli een jazzy night te gaan worden in Gent. Geen pop deze avond, maar jazz met een prima sausje. De middag werd er gestart met een optreden van Oogie (Conservatorium/School of arts) onder leiding van coach Becca Stevens. Hier kon ik helaas wegens tijd en afstand niet bij zijn.

Om 18.30 uur was het de beurt aan Martial Solal en Stefano Bollani. Met een enorme duo vleugel en 2 pianisten  tegenover elkaar op het podium en een op dat moment nog matig gevulde tent was het de vraag of de 2 pianisten het publiek op sleeptouw gingen nemen. Het bleek een prima concert want de twee totaal verschillende karakters Solal (ingetogen) en Bollani (expressief en ook zeer impulsief) bleken elkaar perfect aan te vullen en nog beter: uit te dagen! Als onderliggende factor was telkens gekozen voor jazzstandards als bijvoorbeeld “My funny valentine” en “God bless the child” en vandaar uit werd er van harte geïmproviseerd en gingen ze elkaar uitdagen. Was het Solani die vaak met een iets harde aanslag wat meer sturend was met zijn spel, stond daar tegenover Bollani die weer heel virtuoos was. Kenmerkend was de lol die beide heren hadden tijdens het optreden en het genieten van elkaars spel. De heren vulden elkaar perfect aan en varieerden volop met stiltes, maar ook versnellingen. Stukken werden volkomen uit elkaar getrokken met lange solo’s, maar bleven voor de fijnproever absoluut boeiend.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Na het toetsenvuurwerk was het tijd voor iets heel anders. Het Avishai Cohen Quartet was aan de beurt. En als composer en bassist Cohen op het podium staat gebeurt er iets. Zoals altijd was hij gedreven en zeer expressief. Een collega journalist vertelde me na afloop: “Cohen is geen bassist, maar hij bedrijft de liefde met zijn bas”. En daarmee is niks teveel gezegd. Cohen draait om de bas heen. Pakt hem vast, plukt aan de snaren en altijd weer is er die controle. Als er iemand de bas beheerst is hij het wel. En ook nog leuk om naar te kijken, want er gebeurt iets in tegenstelling tot de vele statische bassisten die er ook zijn. Nooit wordt het echter een kunstje, maar telkens past het bij de virtuoze speelstijl. Het samenspel met de pianist, zeker bij de uptempo stukken, was erg mooi. Ook de piepjonge drummer Ofri Nehemya was perfect; alsof ie al jaren in dit kwartet speelt. Cohen was weer erg veelzijdig, want er kwamen weer diverse stijlen voorbij. Mooi vond ik het stuk waarbij Cohen op een basgitaar speelt in een soort van psychedelisch stuk met de pianist nu achter de toetsen. Dit alles leverde Cohen en co een staande ovatie op. In het extra afsluitende stuk Cohen alleen met de bas op het podium en een Joods nummer zingend. Wat mij betreft één van de allerbeste optredens van dit festival.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Om 22.30 uur zat de grote tent weer goed vol in afwachting van Madeleine Peiroux. Haar nieuwe cd “The Blue Room” zou gespeeld gaan worden en de verwachtingen waren hooggespannen. Inspiratie voor dit album waren stukken van onder andere Ray Charles, waar Peiroux een groot liefhebber van is. Het werd een wat teleurstellend optreden. Haar rauwe stem ( voor mij de Melissa Etheridge van de jazz) kon me aanvankelijk goed boeien, maar het bleef allemaal erg lang erg vlak. Covers als “I can’t stop loving you”, ‘Bird on a wire” en “Dance me to the end of love” van Leonard Cohen kwamen voorbij en waren redelijk acceptabel, niet in de minste plaats door de prima strijkers en het Hammond orgeltje op het podium. Soms raakte ze me met haar rauwe stem en de verdieping in haar stem (bijvoorbeeld bij “Dance me to the end of love”, maar vaak was het vlak. Ook was haar podiumpresentatie wat grijs. Weinig innemend. Als ze tussendoor een praatje hield dan was dit nooit met echt contact en werd het afgekapt met “No more talking for me or you, I’ll just sing”.  Het voelde allemaal wat ongemakkelijk. Misschien was het ook allemaal wat onrustig, want na elk nummer liep er meer publiek de tent uit, maar op de een of andere manier ging het optreden nooit echt los. Ook het verwijzen naar haar vermoeidheid (waar eigenlijk geen reden voor was”) maakte het allemaal niet beter. Haar muziek vraagt om een innemende stijlvolle dame die er iets van maakt op het podium zoals eerder ooit Norah Jones deed in Gent. Ach ja soms zitten dit soort optredens ertussen, alleen jammer dat dit de headliner van deze dag was.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Positieve afsluiter van deze festivaldag was het perfecte optreden met een heerlijk biertje in de hand bij de Garden Stage, waar Wofo met een mix van Euro en Balkan Jazz de zaak echt aan het swingen bracht! leuke vrolijke muziek en een perfecte afsluiter.

Gent Jazz dag4: Bryan Ferry,Bobby Womack, Eric Legnini

Op maandagavond 15 juli had Eric Legnini de aftrap. Met zijn “Sing twice” project laat hij zien hoe veelzijdig hij is. Mij is niet helemaal duidelijk waar de term Sing Twice vandaan komt, ik gok de twee totaal verschillende zangers (m/v) die op het podium verschijnen. Zo zien ze we eerst Hugh Coltman op het podium die met een soort rock/blues act de toeschouwers weet te boeien. Zowel door zijn doorleefde stevige stem, als door zijn passievolle verschijning. Hij legt veel emotie in zijn optreden en dat werkt prima. Vooral “Snow falls” beviel me erg goed.Het pianospel van Legnini is hier degelijk en ondersteunend. Later gaat dit veranderen en komen er vele solo’s; ook van de anderen. Daarna komt deel 2. Hier staat ineens Mamani Keita (Mali)  op het podium en gaan we van West Europese popmuziek over naar Afrikaanse muziek. Legnini laat hier zien een wereldreiziger in de muziek te zijn, want hij past zich moeiteloos aan. Een andere brede kijk op jazz van Legnini en daarom alleen al de moeite waard. Voor mij een prima optreden.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Na Legnini en co. de hoogste tijd voor Bobby Womack. Eerder moest Womack vanwege gezondheidsproblemen afzeggen en nu was het dan toch zover. Soul has come to Gent. We zouden het weten. Womack, in het achtergrondkoortje vergezeld door zijn dochter Ginare, zette een dijk van een optreden neer. Voornamelijk nummers van zijn recente album “The Bravest Man in the Universe” komen voorbij, maar uiteraard ook “Across 110th street”. Zijn verschijning is apart. Een muts, een zonnebril en een prachtige leren jas alsof ie zo weg is gelopen uit de Bronx. En altijd met een gevoel voor show. Het publiek wordt ondergedompeld in de muziek en in zijn schitterende stem. Op het podium een complete band. Een complete blazerssectie (die me goed beviel) en een achtergrondkoor waarbij 1 van de dames zo solo kan gaan optreden (wat een stem!). Dan zijn het weer soulnummers die de liefde beschrijven en alles wat er bij hoort en dan weer is het gospel. Maar altijd weer die schitterende stem. Zo iel als de man is (zeker als ie tussendoor zijn jas uit doet en de pet af..) zo mooi en vol de stem. Het publiek geniet en showman Womack weet daar perfect op in te spelen. “Is it allright? I feel like I wanna stay a little more…”. En doet nog een schitterend duet met de achtergrondzangeres Grayson, alsof de soultijden met Harold Melvin and the BlueNotes herleven. Bobby Womack kwam zag en overwon in Gent. Wat een ijzersterk optreden was dit.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Na de storm Womack die de tent in euforie achterliet, kwam een hele andere muzikant op het podium. Gelukkig was de muziek ook anders, zodat vergelijken niet nodig was. Wel stond de vraag open of hij ook de tent in vuur en vlam zou zetten. Het ging om niemand minder dan poplegende Bryan Ferry die tegenwoordig optreedt met een compleet orkest; The Bryan Ferry Orchestra en jazznummers uit de jaren 20 vorige eeuw speelt en ook oude Roxy Music (de band waarmee Ferry zo succesvol was. red.) nummers in een jazzsausje. Zo startten ze bijvoorbeeld met een muzikale versie van “Avalon”. Voor mij was dit even wennen moet ik zeggen. De band beviel me prima. Vooral de blazerssectie (Enrico Tomasso) speelde een perfecte rol. Ook “love is the drug” volgde in een jazzversie. De cover van Knockin’ on heavens door” vond ik minder. Daarna kwamen de klassieke popversies. Zo was “Jealous Guy” de moeite waard en dat liet het publiek ook merken. “Don’t stop the dance” en “Move on up” waren ook van die topnummers. Tussendoor veel ruimte voor solo’s en Ferry die regelmatig achterin energie moest tanken. Het was nog steeds diezelfde stijlvolle man die het publiek in de ban kon houden, maar er zat wat mij betreft wel sleet op. Met zijn stem haalde hij niet meer de volle dieptes die hem zo groot maakten in Roxy Music. En dat kon een schitterend orkest of een jazzvariant niet verhullen. Een leuk concert met een schitterende Ferry die muzikaal echter niet alles meer kon laten zien.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Gent Jazz zit erop!

Met een uitverkochte laatste avond en muzikaal vuurwerk tot de laatste minuut van Elvis Costello is Gent Jazz 2013 geëindigd op zaterdagavond 20 juli. In totaal passeerden 34000 bezoekers de ingang. Nieuwe zaken als het extra podium in de tuin (Garden Stage) en een gratis festivalkrant bleken een schot in de roos. Tel daarbij op het weer (geen druppel regen) en editie 2013 was een groot succes! Later nog meer over Gent Jazz wanneer de laatste verslagen en foto’s van de festivaldagen geplaatst gaan worden.

Trixie Whitley live op Gent Jazz 2013

Eerste beelden Dag 5 Gent Jazz…

Gent Jazz dag 2: vermakelijke Diana Krall, excellerende Kurt Elling

Op zaterdag 13 juli stonden Phronesis, Kurt Elling en Diana Krall op het hoofdpodium van Gent Jazz. Het werd een mooie avond. Niet alleen was het weer zeer aangenaam; de muziek was van hoog niveau.

De avond begon met het Brits-Deense Phronesis trio. Onderscheiden met de Londen Jazz Award in 2012 was hun reputatie al vooruitgesneld. Bij vlagen vond ik het erg interessant en spannend, maar delen waren ook wat aan de saaie kant. Daar waar de versnelling in het spel optrad en drummer Eger en bassist Hoiby de zaak ritmisch opstuwden werd het spannend. Andere delen waren voor mij wat vlak en minder toegankelijk.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Heel anders werd het toen Kurt Elling het podium betrad. De man die al jaren achtereen als beste jazzvocalist geldt wist het zonder meer waar te maken. Niet alleen was hij in staat het publiek op te zwepen met zijn sterke stem en schitterende mimiek, hij wist met zijn band een sfeer neer te zetten die je meenam naar een hele andere tijd. Je moet het maar kunnen. Charismatisch, knettergek, het zou allemaal van toepassing kunnen zijn op Kurt Elling, maar een zekere genialiteit hoort daar absoluut bij. Deze avond bracht hij een ode aan een generatie tekstschrijvers op Broadway zoals Paul Simon en Burt Bacharach.  Prachtig was “a house is not a home” en “I only have eyes for you”. Zijn schitterende stem in dit nummer en theatrale manier van zingen a la Frank Sinatra leverde hem een daverend applaus op. Het momentum wat ie hier had kon ie echter niet verzilveren omdat ie aansluitend met allerlei rare geluiden die net iets te lang duurden een intro inzette van “On Broadway”. Dat was echter toch weer vrij snel vergeten en met “La vie en rose” was de op en top performer weer helemaal het heertje en kwam hij na een staande ovatie 3x terug om het publiek te bedanken en nog even te spelen. Uitstekend optreden!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Na Kurt Elling was het de tijd voor Diana Krall. Dit was een apart optreden. Enerzijds omdat de muzikale kwaliteiten van Diana Krall zeker te horen waren en het pianospel uitstekend was. Anderzijds omdat ze soms wat nerveus of bijna ongeïnteresseerd over kwam. Zo kwam ze het podium op, brabbelde wat tegen het publiek zonder ze aan te kijken en ging zitten spelen. Tussendoor vertelde ze ook dingen die erop konden wijzen dat ze misschien gewoon wel eens een mindere dag had. Zo praatte ze over het spelen van Ukele in een met Duvel gevuld bad weggezonken na een slechte dag. Of vertelde ze bij “The Wedding song”: “Geniet ervan want de meeste nummers gaan over misère zoals kapotte relaties”. Toch was het niet alleen drama. Ze vroeg het publiek om lievelingsnummers en dat leidde tot hilarische reacties omdat ze uiteindelijk liet weten, toch zelf maar te bepalen wat er gespeeld ging worden (“That request window is closed!”). Muzikaal gezien was het een ruim spectrum wat ze speelde. Van de klassieke Vaudeville-Jazz uit de jaren twintig (waarbij de setting van het podium perfect paste met grote rode gordijnen) tot nummers van Bob Dylan, Pink Floyd en Neil Young. Even was er zelfs een popmedley te horen. Niet alle covers bevielen me even goed, maar bijvoorbeeld “Boulevard of broken dreams” vond ik erg mooi en Ook “Simple twist of faith” was perfect. Haar wat rauwere soms ook doorleefde stem maakte het altijd weer boeiend en zoals genoemd, het pianospel was uitstekend. Goed en vermakelijk optreden.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Gent Jazz 2013: sfeerbeelden

een warme relaxte zomeravond en mooie muziek, dat is Gent Jazz! kijk op Gent Jazz voor de laatste festivalavonden! er zijn nog enkele kaarten verkrijgbaar….

Gent Jazz dag1: rustige start van het festival

Op vrijdag 12 juli stond de eerste dag op het programma. Het optreden van The Unrevealed Society was net iets te vroeg, dus werd het eerste optreden dat ik ging bekijken Jacky Terrasson met zijn “Gouache” project. En het stond al aangekondigd in de programmagids, het zou geen voorspelbaar optreden worden. Diverse muziekstijlen passeerden de revue, van latin tot bebop jazz. Van een uptempo song, met de schitterende zangeres Cécile Mclorin Salvant, tot een mooie ballad. En altijd weer die gepassioneerde Jacky Terrasson die geen moment stil achter zijn piano zat maar met zijn opzwepende spel continu de vaart erin hield… Ik noteerde in mijn notitieblok: “Toen Terrasson achter de Hammondorgel kroop en ging spelen dacht ik: virtuoos of knettergek”. In ieder geval de moeite waard! Het samenspel tussen Terrasson op de piano/Hammond en trompettist Belmondo vond ik persoonlijk het mooiste van deze avond. Goed optreden.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Na Terrasson was het de beurt aan Dee Dee Bridgewater en Ramsey Lewis. De vaak onderscheiden Bridgewater kende ik al uitgebreid, maar ik was benieuwd naar de combinatie met pianist Lewis. Winnaar van meerdere Grammies en dus ook zeker niet de minste. Het werd een boeiend optreden waarbij in eerste instantie de immer gepassioneerde Bridgewater de zaak op sleeptouw nam met haar schitterende stem (bijvoorbeeld met “On Broadway”)  en nog betere performance, maar later was het Ramsey die de aandacht trok met virtuoos spel. Hij leek er echt in te moeten komen, want zo tam als het in het begin was, met zoveel vuur speelde hij aan het einde. Aan het einde brachten ze ook een variant van “Can’t help it” van Stevie Wonder en Michael Jackson en dat was erg mooi.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Afsluiter van avond 1 was Joe Lovano die net als op Northsea Jazz optrad met een bigband (het Metropole Orkest red.); dit keer het Brussels Jazz Orchestra.   Van dit optreden bleven me vooral bij het perfecte samenspel met de blazerssectie en de diverse trompetsolo’s. Daarnaast het mooie spel van pianiste Nathalie Loriers en het vrijwel naadloos samengaan van Lovano met de BJO terwijl hij toch zijn stempel kon blijven drukken. De uitvoering van de composities van Lovano was prima zoals bij “The Streets of Naples”.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Omdat het een “chilly night” was met weinig zon en niet echt zomerse temperaturen was het minder druk en leek de stemming ook minder uitbundig dan we later gingen meemaken op het festival. Tel daarbij op de goede en degelijke optredens zonder echt heel groot vuurwerk en dag 1 was een rustige start van het festival, maar voor de fijnproevers onder ons toch prima muziek!

Gent Jazz festival 2013. Vrijdag 12 juli 2013

tekst en beeld: Maurits van Hout

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑