Zoeken

Jazzphotography Holland

Photos and reviews of interesting jazz concerts

Tag

Theater Dakota

Big Band is “big” geworden….

30.11.2018 In het altijd gezellige Dakotatheater in Den Haag stond deze avond de Royal Conservatoire Big Band op het programma. Oftewel de Big Band van het conservatorium. Maar die Engelse benaming is wel ok. Immers de meerderheid van de muzikanten komt niet uit Nederland. Voor deze avond waren er bijzondere stukken ingestudeerd. Zo kwamen er stukken van onder andere John Scofield en Tom Harrel voorbij en uiteraard stukken van saxofonist/klarinettist John Ruocco die vandaag als solist van de partij was.

Dirigent Michael Abene speelde een bijzondere rol. Naast het dirigeren van de band zorgde hij ook voor ontspanning. Zijn grappen tussendoor zorgden voor een relaxte sfeer waarin er geen plankenkoorts nodig was en alle bandleden perfect konden spelen. Mooie solo’s en ook gewoon een sluitend samenspel. Daar waar ik eerder ooit studenten zag die me iets te braaf speelden “vanuit het boekje”, was het nu gewoon goed, met gevoel en technisch prima in orde.

Niet gek dat mensen moesten lachen toen Abene bij het laatste nummer uitriep: “hold on, don’t leave, lock the doors”. Bij dit laatste nummer liet hij zelf overigens met een mooie intro horen uitstekend piano te spelen. Al met al een prima avond! Chapeau.

 

gezien: Royal Conservatoire Big Band in theater Dakota in Den Haag

Beeld en tekst: Maurits van Hout

 

 

 

 

Joris Roelofs bracht humor en avontuur naar Dakota

16.12.2015 Het was zondag de dertiende december een dag om heerlijk binnen te blijven. Althans zo leek het. Joris Roelofs en zijn trio bewezen echter het tegendeel. Samen met Matt Penman (bas) en Ted Poor (drums) zorgde hij voor een verrassende middag. Niet alleen presenteerden ze hun nieuwe  cd “Amateur Dentist”, ze brachten ook een hoop humor. De verder redelijk droge Roelofs had bijvoorbeeld leuke woordspelingen zoals het nummer “Samurai Curtain”, wat is ontstaan vanuit een Nederlands woord dat hij afgrijselijk vindt; “samenreiskorting”.

Heel amusant was ook de intro van het stuk “Amateur Dentist” waarbij je daadwerkelijk het idee had in een tandartsenkamer te zijn waar een “bloedbad” werd aangericht. Muzikaal gezien zaten de stukken prima in elkaar. Een goed ingespeeld trio met perfecte aanvulling van elkaar en voldoende ruimte voor solo. Bassist Penman viel wat mij betreft daar extra op. Roelofs op zijn beurt excelleerde op de basklarinet en vooral zijn manier van doseren van klanken waardoor je stukken op kan bouwen met verschillende fases en episodes is bijzonder.

Uitstekend concert georganiseerd door Pro Jazz Den Haag.

Tekst en beeld: Maurits van Hout

all rights reserved.

 

 

 

Fay Claassen en co brengen mooi eerbetoon aan Rita Reys!

11.10.2015 Het was even wennen, maar Dakota in Den Haag was gisteren stijf uitverkocht. Dringen voor de ingang en een tot aan de nok gevulde zaal. ProJazz Den Haag had het “Tribute to Rita Reys” binnengehaald. Op dit moment toert Fay Claassen met het Peter Beets Trio (de vaste begeleidingsband van wijlen Rita Reys) door de zalen en die zitten overal vol. Door de jaren heen was Rita Reys natuurlijk zo bekend dat een eerbetoon aan haar gewoon weer even de muziek laten herleven betekent. De zaal zat (wellicht daardoor) vol met een gemiddeld ouder publiek dat absoluut enthousiast was.

Claassen en Co deden het goed. Het was een eerbetoon, maar Fay Claassen gaf wel degelijk een eigen invulling aan het oeuvre van Rita Reys. Mooie uithalen en toch volkomen ontspannen. Niet vreemd dat Rita in haar altijd een gedroomde opvolgster zag. De muziek was natuurlijk bekend, maar de accenten die gelegd werden door het Peter Beets Trio waren perfect. Genieten voor de zaal met soms een ontroerend moment zoals het dochtertje van Beets dat bij papa aan de piano kwam kijken. Waar veel artiesten in de stress zouden raken werd dit uitstekend opgelost door Fay Claassen. Goed en leuk optreden.

Gezien: Tribute to Rita Reys Theater Dakota Den Haag, georganiseerd door ProJazz

foto’s en beeld: Maurits van Hout

All rights reserved.

Cutting Edge Young Spring Edition 2015 eerste beelden…

31.5.2015. Het ProJazz Cutting Edge Festival 2015 zit er weer op. Hier alvast een aantal foto’s van het festival, in de loop van de week meer en een kort verslag. Geniet van de foto’s!

 

Boelo Klat brengt romantiek in de jazz naar Dakota..

20.4.2015. Met een dubbelconcert van Klatwerk3 gevolgd door Izaline Callister en Ed Verhoeff had ProJazz in Den Haag weer een perfecte avond georganiseerd in het altijd sfeervolle Dakota Theater. Pianist Boelo Klat trapte dus af met zijn trio en dat was gelijk een cd presentatie van zijn nieuwste cd “Eye Opener”. Het werd een gevarieerd concert met popcovers zoals “Pianoman” van Billy Joel, maar ook veel eigen stukken zoals “Song voor my sister” of het prachtige “New York”, dat laat zien dat Klat en zijn trio in staat zijn sferen te vertalen naar muziek. Ook de Eye Opener suite in 3 delen laat een mooie variatie horen en brengt ons van melancholische rustige delen naar strakke snelle jazz. De solo in “Flow” vond ik persoonlijk ook erg mooi. Toegankelijke jazz, vermakelijk en met veel melodie. Plezierig concert.

gezien Klatwerk3 theater Dakota Den Haag 9.4.2015 door Projazz.

Cutting Edge Festival beleeft rustige tweede editie…

04.06.2014. Afgelopen zaterdag was het alweer de tweede editie van het Cutting Edge Festival van ProJazz in Den Haag. Plaats van handeling ook dit keer het sfeervolle Dakota Theater in Den Haag. Waar het vorig jaar een festival was met een programma over twee dagen, daar ging het nu maar om 1 dag. De eerste editie was grotendeels gefinancierd met crowdfunding (het publiek investeert in het festival), de tweede niet. Dat scheelde waarschijnlijk ook in de belangstelling want het was veel minder druk. Echter omdat de kosten een stuk lager waren en de sfeer uitstekend en relaxed was, sprak de organisatie toch van een geslaagde tweede editie. Muzikaal gezien was daar ook alle reden toe, want de programmering was prima. Het begon met de jonge honden van Twenty Something die, ondanks een drummer die te laat was, energiek de zaak in beweging probeerden te krijgen. De muziek was swingend en opzwepend. De solo’s mochten echter wel wat pittiger zijn. Daarna speelde Windkracht7 een band opgezet door rijzende ster: saxofonist Floris van der Vlugt. De muzikaliteit binnen dit septet is erg groot en het enthousiasme en de creativiteit stralen er vanaf. De titel Windkracht7 is een juiste  benaming voor het blazersgeweld (4 stuks) dat regelmatig te horen valt. Mooie muziek, soms lijkt het achtergrondmuziek voor een spannende film, terwijl het andere moment het gewoon weer een strakke jazzset is die wordt gespeeld. Uitstekend optreden.  Aansluitend Spanjaard Miguel Rodriguez en zijn kwintet. Los van een aantal technische problemen, die de vaart er een beetje uithaalden, was dit ook zeker de moeite waard. In een strak tempo weet Rodriguez de luisteraar mee te nemen met zijn gedreven pianospel. Ietwat jammer was de zangeres die eigenlijk weinig toevoegde met haar stem. Het festival werd afgesloten door Ntjam Rosie de zangeres uit Rotterdam maar eigenlijk Kameroen, die altijd wel een feestje weet te bouwen met haar sympathieke verschijning. Zij weet als geen ander contact te maken met het publiek en dat is leuk. Dat ze daarvoor iets terug kregen is des te mooier want ze speelde twee nieuwe nummers van haar komende cd. Uiteraard die prachtige stem en mooie verschijning. Ntjam Rosie leek in het begin er even in te moeten komen, maar kon de zaal meeslepen en haalde weer een heel hoog niveau met haar stem. Een zangers om te gaan beluisteren als ze een keer in de buurt is. Tussen de optredens door kregen in de bovenzaal mensen van de Haagse Jazz School de kans te laten horen wat ze geleerd hadden en dat was natuurlijk niet heel verrassend qua improvisaties, maar wel een prima opvulling van de pauzes. Terugkijkend een prima festival met te weinig publiek en uitstekende muziek.

 

Gezien:  Cutting Edge Festival Den Haag

31 mei 2014 Theater Dakota

tekst en beeld: Maurits van Hout

Dick de Graaf bracht samen met bigband prachtige ode aan Oliver Nelson

9.12.2013. Het was wel even wennen, een big band in het Dakota theater (dat voor de gelegenheid was omgetoverd tot een heuse jazzclub), maar het bleek een prima zet van de mensen van Projazz. Was het voor de pauze eerst het trio van Dick de Graaf dat met mooie interpretaties van door de beroemde componist en saxofonist geschreven stukken een prima set afleverde, zeker zo goed was het tweede deel met de Codarts (Rotterdam) en Conservatorium (Den Haag) bigband.

Zo speelde het Dick de Graaf trio bijvoorbeeld het stuk “images” dat eigenlijk gemaakt was voor een grote bigband, maar bewerkt was door De Graaf tot een prima behapbaar stuk door zijn trio. Het ene moment was het perfecte harmonie, het andere moment werd je weer verrast door een subtiele solo van De Graaf. Heel blij werd ik ook van het spel van toetsenist Arno Krijger die zijn Hammond nog niet liet ontploffen. Daarna de humoristische Dirigent Ruocco op het podium met zijn Codarts/conservatorium big band. Een enthousiaste en buitengewoon getalenteerde groep muzikanten die ook qua uitstraling al een heel eind zijn. De solo’s waren redelijk goed en het samenspel was ook in de timing zeker de moeite. Tussen de bedrijven door werd het geheel nog gelift door de uitstekende solo’s van Dick de Graaf. Een leuke muzikale avond in een goed gevuld Dakota.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Gezien: 28.11.2013

Dick de Graaf Trio met Codarts en Royal Conservatory Big Band in Theater Dakota Den Haag door ProJazz.

beeld en tekst: Maurits van Hout

Cutting Edge Den Haag groot succes!

Met een zeer geslaagde vrijdagavond en een uitverkochte zaterdagavond heeft Den Haag er een perfect nieuw jazzfestival bij. Tegelijkertijd ontstaat er dan een luxeprobleem. “Want als je bij de eerste editie al uitverkocht bent dan kun je niet meer groeien?” Althans dat hoorde ik één van de enthousiaste bezoeksters zeggen… Creatief als de organisatie Van ProJazz  is geweest zullen ze dit echter wel weer oplossen… meer zalen, anders programmeren; legio mogelijkheden. Het belangrijkste: Den Haag heeft er weer een jazzfestival bij!

De combinatie van Theater Dakota en dit festival beviel me prima. Perfecte loungeruimtes voor een hapje en een drankje tussen de optredens door en gezellig personeel. Klein minpuntje. Zelf zie ik liever toch een deel stoelen in de grote zaal, omdat door het vooraan zitten op de vloer door de kamperende bezoekers (schijnt erbij te horen?) de staanruimte achterin beperkt is evenals het zicht.  Toen er echter bij de Saskia Laroo Band en aan het einde bij Hans Dulfer geswingd moest worden was dit euvel verholpen…Want zitten op de vloer is er dan niet meer bij.

Ik was er dus de zaterdagavond en begon met David Golek en Simin Tander. Een duo dat ik recent ook zag in het chique Pulchri Studio’s. Klein verschil; de zaal zat nu wel vol. Het optreden was prima, maar ik merkte aan Simin dat de ultieme verstilling waar sommige nummers toch echt om schreeuwen verstoord werd door festivalbezoekers die tussentijds verkassen naar een andere zaal. De echte liefhebbers konden desondanks genieten van de schitterende klanken van Tander aangevuld met fraai ingetogen gitaarspel van David Golek. Prima optreden wat mij betreft.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Aansluitend ging ik luisteren bij Reinier Baas en zijn schier onuitsprekelijke band met de naam: The More Socially Relevant Jazz Music Ensemble (zo en nu spreek ik het niet meer uit!). Een verzameling jonge honden met een drive om de jazzhemel te bestormen. Meestal vond ik het erg goed maar soms vond ik de composities wat lastig te volgen en te druk. Naast Baas viel hier voor mij saxofonist Van Gelder positief op. Leuk en enthousiast en we gaan ze nog vaker zien…maar die naam….

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Na Baas en co ging ik een kijkje nemen bij Jazzschool Den Haag. Leuk om te zien hoe er op dit moment kinderen al enthousiast met muziek bezig zijn en op een goed niveau. Natuurlijk ging niet alles vlekkeloos, maar het was erg leuk om te zien.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Na de Jazzschool een korte break en toen was het tijd voor Saskia Laroo en haar band. Net weer terug van een leuke toer in Afrika en weer vol nieuwe inspiratie besloten Laroo en co er een perfect feestje van te maken. Laroo die overal in de wereld al speelde op vrijwel alle jazzfestivals, bracht een waar spektakel. Springende rappers (waarvan ze overigens de namen lastig kon onthouden) de altijd prima Warren Byrd achter de piano en de rest van haar band zorgden vooral voor een visueel spektakel. Het muzikale spektakel zat in de solo’s van Laroo op haar trompet voorzien van samplers waardoor het een electronische trompet werd. Even haperde de show en Laroo besloot akoestisch te spelen en dat beviel me eigenlijk heel goed. Die hele show en dat gedoe eromheen is leuk voor het vermaak, maar ik hoor het allerliefste de perfecte trompet van Laroo. Het publiek genoot, zeker toen Laroo tussen hen in ging spelen en zo kreeg dan toch ieder het zijne.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Terwijl Laroo de zaak op zijn kop zette was er in de bovenzaal iets heel anders gaande. De voor mij nog onbekende pianist Georgios Tsolis speelde er met zijn trio en dat was een bijzonder optreden. Dan weer speelde Tsolis ingetogen, dan weer wist hij in een hoog tempo de mooiste klanken uit de prima piano te krijgen. De composities met hele mooie solo’s van bassist Maciej Domaradzki en het zeer strakke drumspel van Owen Hart Jr. waren een verademing. Niemand verliet de zaal en na afloop kregen de heren een staande ovatie en was het ondanks het strenge tijdsschema toch onmogelijk te vertrekken zonder nog een toegift. En Tsolis? Die genoot met volle teugen en zal met plezier terugdenken aan deze mooie avond. Wat mij betreft een absolute aanrader. De ontdekking voor mij van dit festival. Ik zeg: “bookers” let op!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Maar de koek was nog niet op. Na dit vuurwerk was het podium in de grote zaal klaar voor Rembrand Frerichs, Hermine Deurloo en Etienne Nillesen. Deze combinatie had ik nog niet eerder gezien. Alle drie zag ik ze al in andere combinaties, dus ik was benieuwd. Een afgeladen zaal luisterde naar de klanken van Deurloo op de mondharmonica, het pianospel van Frerichs en het gegoochel van Nillesen achter de drums. Ik vond het een verfrissend optreden met een aantal perfecte accenten in het spel van zowel Deurloo op de mondharmonica als van Frerichs achter de piano. Nillesen schoot wat mij betreft een beetje door in het brengen van allerlei geluiden achter de drums met een soort van rariteitenkabinet als schuivende deksels, plastic zakjes etc. Niks mis mee, maar net iets te ver doorgevoerd.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Toen snel naar boven waar ik me bijna schaamde om de zaal binnen te komen. In een volle zaal speelde Tiltan, de groep van David Golek, hele mooie breekbare wereldmuziek uit onder andere het Midden Oosten. Mooi gitaarspel van Golek en prachtige ondersteuning van bijvoorbeeld Natalio Sued (Argentinië) op clarinet brachten je op een soort van wereldreis vol melancholie en passie. Als je de ogen sloot en goed luisterde was je even weg uit Den Haag en dat is mooi. Mooi als muziek je mee kan nemen. Geen jazz, maar wel heel mooi.

Tiltan

En als klap op de vuurpijl de man waar toch veel Hagenaars voor waren gekomen: Hans Dulfer en zijn band. Door de jaren heen heb ik Dulfer al vaak zien spelen en waar je hem ook ziet, het is altijd een feestje. Niet gek dat Saskia Laroo ooit bij hem begon. Hans Dulfer is altijd extrovert, zoekt contact met de zaal, activeert ze en krijgt ze in beweging. Zo ook deze avond in Den Haag. Ieder bandlid krijgt echter zijn moment en zijn solo en dat valt te prijzen. Een optreden met Hans Dulfer is nooit puur de Hans Dulfer show, maar iedereen doet mee. Dulfer is wel de regisseur van het geheel. En zijn spel is toch duidelijk de rode draad. Als Dulfer zijn tenorsax voor de zoveelste keer heeft laten knallen komt Saskia Laroo erbij op het podium en het feest is compleet en de zaal gaat uit zijn dak. Of je zijn muziek mooi vindt of niet. Waar Dulfer komt is altijd een feestje en dus ook hier in Den Haag. Een feestelijke afsluiter van een goede eerste editie. Complimenten aan de organisatie van ProJazz.

Hans Dulfer Band

Sjors Segaar trio & Liesbeth Kooymans sluiten middag prima af

Na het prachtige optreden van de jonge Floris Kappeyne was het de beurt aan het Sjors Segaar Trio aangevuld met zangeres Liesbeth Kooymans. Pianist Segaar had zelf eerder ook al het Prinses Christina Concours gewonnen en sloot in dat opzicht perfect aan op zijn voorganger. Toch was het compleet anders. Segaar zit namelijk veel meer naar de fusion kant en laat andere invloeden in zijn muziek horen. Na Kappeyne even schakelen, maar absoluut de moeite waard. Segaar speelt met veel passie en haalt alles uit zijn piano. De synergie die ik echter zag bij het trio van Kappeyne zag ik echter niet terug. Daarvoor is voor mij het verschil tussen Segaar en de rest te groot. Zangeres Kooymans zong verdienstelijk en wist bij vlagen een uitstekend niveau te halen. Niet alle nummers vond ik even mooi, maar technisch was het goed en de opleiding bij Fay Claassen, de “scat – koningin” van Nederland, heeft zijn vruchten absoluut afgeworpen. Een prima afsluiting van een mooie middag in Dakota. Wederom een goede programmering van ProJazz Den Haag.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑