Zoeken

Jazzphotography Holland

Photos and reviews of interesting jazz concerts

Tag

Taxiwars

Jazz Middelheim 2018; dag 1 een druilerige start

10.8.2018. Het was even wennen gisteren. Daar waar het mooie Park den Brandt altijd een mooie en groene plek was met een mooi kasteel en een mooie vijver ervoor, was er ineens een geel park (uitgedroogd gras) en zaten de eendjes op de kant; de vijver was voor het eerst in al die jaren uitgedroogd en weg dus. Om wellicht een positief signaal te geven zorgden de weergoden echter voor regen. Regen die misschien niet prettig voelde maar de gemiddelde festivalganger accepteerde het, gelet op de enorme droogte van de weken hiervoor. Het werd een druilerige avond.

antwerpen, 9 augustus 2018. sfeerbeeld van het jaarlijkse jazz middelheim festival.

Taxiwars, Kamasi Washington en Blackstar

Op het hoofdpodium bekeken we drie acts. Allereerst Taxi Wars een project van Robin Verheyen  (saxofonist) en Tom Barman (zanger Deus). Degelijke set met bij vlagen een uitstekende Verheyen; zeker in de solo’s. Blijft altijd boeiend om te zien hoe door middel van tekst en geluid de sfeer van een grote stad in muziek wordt omgezet.

Kamasi Washington was aansluitend aan de beurt. In de afgelopen jaren stevig doorgebroken en inmiddels al reizend met een enorme touringcar en bagagecar. Niet gek want hij betrad het podium met een grote band, een zangeres en later ook zijn vader die een noot meeblies. Kamasi Washington speelde niet zijn sterkste set en het leek soms wel iets teveel op de automatische piloot. Uiteraard kwam er tussen de bedrijven door zijn grote talent wel naar boven, maar ik heb hem wel ooit met meer passie zien spelen.

Kamasi Washington by jazzphotographer Maurits van Hout
Antwerpen, tijdens Jazz Middelheim treedt Kamasi Washington op.

Black Star zorgde voor een ware aardverschuiving op Jazz Middelheim. Immers voor het eerst op alle edities een dag zonder stoelen in de tent. Het was staan vandaag. Dat was nodig ook want er kwam veel volk speciaal voor hen. Konden bezoekers bij de eerdere concerten deze dag nog hun stoel van de catering mee naar binnen slepen; bij Black Star werden deze massaal in de kleine frontstage gemikt. Tot ongenoegen van de fotografen die hun werk probeerden te doen. De tent stond vol en werd opgewarmd door een dj die bekende stukjes R & B draaide die goed meegezongen werden. Het type publiek dat kwam voor de hiphoppers Mos Def (ik gebruik even zijn meest bekende artiestennaam) en Talib Kweli was overigens niet het bekende, beschaafde jazzpubliek. Regels rondom roken werden massaal genegeerd. Positief was wel het  enorme enthousiasme bij de mensen toen de beiden heren het podium betraden. Ofschoon ik niet thuis ben in de hip-hopscene merkte ik wel dat er echt iets gebeurde. Voor deze heren waren vooraf enorme kwalificaties, zoals: “de titanen van de hip-hop” en “opstanding van een hip-hop mirakel” uitgesproken. Persoonlijk vond ik het vermakelijk, maar niet bijzonder. Het publiek was het daar niet mee eens en bouwde terecht hun eigen feestje. De blazers die later op het podium verschenen gaven overigens in mijn optiek wel een uitstekende boost.

 

 

Jazz Middelheim 2018…. starting today!

9.8.2018. vandaag start Jazz Middelheim weer. Met onder andere topnamen als Kamasi Washington en Archie Shepp. Maar bekijk vanavond ook zeker Taxiwars met een fenomenale Robin Verheyen. Tickets en programma vind je hier:

https://jazzmiddelheim.be/nl/nieuws/9-augustus-buiten-de-lijnen-zonder-stoelen

TaxiWars live at Gent Jazz 2014
Taxiwars, op de foto: Robin Verheyen (m).

 

 

 

Zeeland Jazz brengt top jazz naar Zeeland!

23.6.2016. Met topoptredens in Middelburg het afgelopen weekeinde sloot Zeeland Jazz een boeiende eerste editie af. Voor het eerst was er een mix tussen optredens in Terneuzen en Middelburg en een gezamenlijk programma. Namens JPH was ik aanwezig in Middelburg en legde optredens vast van Lee Konitz, Archie Shepp, New Cool Collective en Taxi Wars..

 

Shepp en de vunzige gedichten..

Het begon op zaterdag met Archie Shepp. Bij het grote publiek is deze tenorsaxofonist vooral bekend met zijn “Attica Blues”. Archie Shepp staat voor een tijdperk en is dus altijd de moeite waard om te horen spelen. Maar Shepp is meer. Zo zong hij een aantal soul/blues nummers en wist hij de lachers op zijn hand te krijgen met een vunzig gedicht. Boeiend optreden!

 

Geen Taxi oorlog in plensbui Middelburg

Na Archie Shepp was het een behoorlijke tijd wachten op de volgende act TaxiWars met onder andere Robin Verheyen en Tom Barman (Deus). Inmiddels was het donker geworden en was het gaan regenen. De kleine hoeveelheid publiek die er nog was moesten wel liefhebbers zijn. Dat was inderdaad zo en de heren speelden alsof het fraaie Abdijplein helemaal vol stond. Prachtige solo’s van Verheyen en de opzwepende Barman maakten het de moeite. Reeds eerder zag ik dit programma en het blijft boeiend en levend.

 

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Lee Konitz zag ze vliegen in Middelburg

Op zondag arriveerde ik begin van de avond in Middelburg. Voor me liepen 3 mensen. 2 van hen waren Lee Konitz en zijn pianist Walter Lang. Een oude man met een halflange jas en een petje. Beetje voorover gebogen. Ik herkende hem nauwelijks. Maar het moest hem zijn. Bijzonder om het plein op te komen samen met een legende. Eenmaal op het plein scheerde er een meeuw net over zijn hoofd. “seagull” oftewel meeuw liet de begeleiding van het festival weten. Hij zou het meer aan de stok krijgen met vogels deze avond.

Toen Konitz op het plein rondkeek waren er nauwelijks mensen. Een stuk of 20, dan had je het wel gehad. Dat moet vreemd zijn geweest voor deze 88 jarige legende die met zoveel grootheden (bv Miles Davis) speelde. Het verbaasde me niet dat er even later het bericht kwam om later te beginnen. Dat bleek een goede zet, want inmiddels waren er meer mensen binnengedruppeld en was er in ieder geval een fatsoenlijke groep mensen voor het podium.

Bekende stukken kwamen voorbij zoals Round Midnight en zo af en toe nam Konitz een korte pauze waarin pianist Lang kon excelleren. Tussen de bedrijven door ook veel humor. Wanneer Konitz speelt komt er een groep lawaaierige kraaien voorbij. Hij stopt en roept naar de kraaien: “Hey hold it down!”. De kraaien trekken zich er niets van aan en Konitz kan het wel waarderen. “At least they make better sounds than those soccerfans”…

Konitz speelt een prima set en na een minuut of 50 kondigt ie het laatste nummer aan: “Let’s play one more song and get the hell out of here”.

 

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

New Cool Collective sluit Zeeland Jazz feestelijk af

Zat het weer vooral op zaterdag niet mee. Op zondag was er een leuk feestje als afsluiter. New Cool Collective met als gastzanger Mark Reilly de voormalige zanger van Matt Bianco, de voormalige hitmachine uit de jaren 80. Hier leken meer mensen op af te zijn gekomen. Leuk voor de organisatie, maar terecht dat Benjamin Herman de aanwezigen nog even fijntjes wees op de zeer bijzondere act die er voor hen op het podium stond. “Jullie waren wel getuige van een legende hier in Middelburg..”.

Maar goed, het feestje was daar. Samen met Reilly had NCC een aantal nummers gemaakt en er kwamen nummers vanuit de Matt Bianco tijd voorbij zoals “Who’s side are you on?”. New Cool Collective is eigenlijk altijd wel een feestje en het was goed om te zien dat ze houden van vernieuwing, gelet op dit soort projecten. Leuk!

 

Eindconclusie:

Uiteindelijk waren deze twee dagen in Middelburg prima, met goede muziek en een prima sfeer.

Het slechte weer speelde de organisatie op zaterdag zeker parten, maar het festival zal toch op zoek moeten naar wegen om meer bezoekers te trekken. De kosten waren zeker niet hoog, gelet op de namen en de facelift van het plein (foodcourt, iets ingekort) waren prima verbeteringen maar desondanks was er te weinig publiek. Ook in Zeeland is jazz springlevend en dus verdient dit festival meer bezoekers!

 

Tekst en beeld: Maurits van Hout

 

 

 

 

 

 

Verrassende dag 2 op Gent Jazz 2014

15.07.2014. Dag 2 Gent Jazz 2014 vrijdag 11 juli 2014

 

Oaktree maakte uitverkiezing 2013 meer dan waar..

Dag 2 van Gent Jazz begon sterk met Oaktree. Oaktree was in 2013 het jong jazztalent van het jaar en mocht nu het hoofdpodium  starten op editie 2014. Daarnaast was er nog een cd voorstelling aan de pers achteraf. De muziek was een mengeling van klassieke muziek, jazz, wereldmuziek en zelfs een vleugje zigeunermuziek. Het ene moment waren het de stemmen van zangeres Sarah Klenes en Kristof Hiriart, het andere moment werd je meegenomen in prachtige solo’s en muzikale invullingen van Michel Massot op tuba of Annemie Osborne op cello. Telkens anders, telkens verhalend en meestal meeslepend. Prima optreden.

 

Tigran verrast vriend en vijand met enorme veelzijdigheid…

De Armeense pianist Tigran Hamasyan kwam zag en overwon in Gent. Met de presentatie van stukken van zijn vorig jaar verschenen cd Shadow theater wist hij absoluut te overtuigen. Een optreden van Tigran is altijd de moeite waard omdat de man zo veelzijdig is en altijd met enorm veel passie speelt. Geen stuk leek hetzelfde en het was onmogelijk om de muziek te missen. Zo begon hij redelijk klassiek waarbij ook zangeres Areni Agbabian een uitstekende rol vervulde. Ook had hij zelf een aantal mooie solo’s gespeeld met veel virtuositeit.  Om vervolgens dan terecht te komen in een snoeihard rockstuk met snerpende gitaren. Het publiek was verrast en genoot. Na een staande ovatie volgde vervolgens een stuk dat bestond uit een soort van electromuziek. Maar telkens klopte het en bleek er juist wel die lijn in te zitten met meestal een uitstekende opbouw naar een mooie finale. Uitstekend concert.

 

Taxiwars, boeiend project!

Na Tigran kwamen de heren van Taxiwars op het podium. Vooraf was het echt onduidelijk wat ik hiervan moest verwachten. Een frontman van een rockband (Tom Barman van Deus) een rustige, klassiek geschoolde saxofonist (Robin Verheyen) die in New York werkte aan muzikale verbreding. Tom Barman wist echter direct de toon te raken en knalde direct de zaal in. Alsof we Bono hadden uitgenodigd, zo stond hij te rocken. Jazz met een sterke vleug rock. Iets heel anders, maar heel boeiend en meeslepend. Soms korte teksten en voorgelezen woord en daarachter een stevige beat, uptempo met een prachtige saxsolo er doorheen. Verhalend, meeslepend zoals in  “Somewhere down the crazyriver”.. alsof je de straten van New York voelde. Jazz als een manier om het leven te vertellen… En altijd met de sterke inbreng van een uitstekende Verheyen op de sax. Meer graag!

Ibrahim Maalouf zet de werkelijkheid op zijn kop!

Met zijn cd “illusions” wil Maalouf de werkelijkheid laten bekijken vanuit een ander perspectief. In Gent vooral nummers van deze cd. Wat is traditioneel bij een trompet? Mooi, dan laten we de andere kant zien! Zijn trompet is geen normale trompet, maar met een extra ventiel kan hij er geluiden uit toveren die niet klassiek zijn. Om dit te illustreren gaat Maalouf regelmatig tussen een rijtje trompettisten achteraan het podium staan. Het is niet wat het lijkt echter wanneer hij uitstapt en direct een geweldige solo eruit knalt die echt compleet anders is en de luisteraar zelfs meeneemt naar het Midden-Oosten. Het ene moment denk je te luisteren naar een soort bigband, het andere moment ben je in de straten van Caïro. Het lijkt een wereldreis door de muziek, waarbij Maalouf achtereenvolgens reisleider en dirigent is. En soms zie hem even afstand nemen en genieten van wat zijn “mannen” neerzetten op het podium. Topafsluiting van een perfecte avond.

Ibrahim Maalouf
Ibrahim Maalouf

 

De Gardenstage en die andere Avishai…

Tussen de bedrijven door waren er uiteraard ook optredens in de Gardenstage. Meest opvallende naam hier was trompettist Avishai Cohen. Die met zijn Triveni trio een mooie set speelde.

 

gezien: Gent Jazz 2014 dag 2. vrijdag 11 juli 2014.

tekst en beeld (tenzij anders aangegeven) Maurits van Hout

 

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑