Zoeken

Jazzphotography Holland

Photos and reviews of interesting jazz concerts

Tag

Snarky Puppy

Bill Laurance, soms is solo beter..

Op 17 april j.l. stond Bill laurance op het podium van het Koorenhuis in Den Haag. Bill Laurance is bij het grote (jazz-) publiek vooral bekend als toetsenist van Snarky Puppy, maar is de laatste tijd ook heel veel solo te bewonderen. Zoals hij deze avond vertelde krijgt hij wel vaker de vraag of ie zijn maatjes niet mist, ook onderweg. Juist het volledig je eigen gang kunnen gaan en de absolute vrijheid ook op het podium voelt voor hem bevrijdend en is dus zeer bevredigend.

In de set die hij speelde in het Koorenhuis begint hij met rustige stukken (vandaar ook weinig foto’s) met puur pianospel en daarna komt er langzamerhand steeds meer electronica bij.

De rustige ballads in het begin krijgen het publiek muisstil en langzamerhand schuift de electronica erin. De cd waar de stukken vandaan komen heet “Cables” met een knipoog naar de vele electronica kabels die bij zijn optredens komen kijken. De opbouw is subtiel zodat je eigenlijk nauwelijks lijkt te merken hoeveel electronica erin de stukken verwerkt zit. Soms lijkt het even te bombastisch te worden, maar telkens keert Laurance dan weer snel terug op zijn pad. Naarmate het einde vordert zit eraf een stukje in dat iets te commercieel klinkt, maar het past allemaal net, alsof hij zelf nauwgezet de bandbreedte van zijn optreden bewaakt. Laurance is een wonderkind en heel plezierig om naar te luisteren.

Mooiste stuk vond ik “December in New York”. Bijzonder concert.

 

Den Haag, 17 april 2019. Bill Laurance (Snarky Puppy) treedt solo op in het Koorenhuis.

 

gezien: Bill Laurance in Het Koorenhuis Den Haag (ProJazz)

tekst en beeld: Maurits van Hout (all rights reserved)

 

Gregory Porter sluit Gent Jazz 2015 perfect af!

20.7.2015

Met een perfect optreden heeft Gregory Porter afgelopen zaterdag Gent Jazz in stijl afgesloten. In een bomvolle hoofdtent klapten duizenden hun handen stuk als het ene na het andere prachtige soulnummer de mensen raakte. Nummers als “Be Good”, “On my way to Harlem” en “No love dying” het zijn maar enkele voorbeelden van zijn inmiddels rijke kast met nummers. En er komt weer een album aan. Gregory Porter zag ik voor het eerst in een zaal voor 50 man, daarna voor 200 man en nu voor duizenden mensen en de man is nog steeds even aaibaar. Een grote man met baard en bijzondere verschijning (hij heeft altijd een pet met zijflappen op en laat enkel zijn gezicht vrij). Zijn teksten zijn verhalend en uit het leven gegrepen over de liefde en muziek. Over armoede en schoonheid. Gregory Porter voel je. Daar kom je niet om heen.

Vóór Gregory Porter stonden op het hoofdpodium: Gogo Penguin; een Brits trio met akoestische jazz instrumenten die in een hoogtempo moderne jazz spelen. Vlekkeloos en goed, maar soms ook een beetje zoutloos. Je mist die snerpende gitaar of die ene mooie trompetsolo. Kortom een mooie taart maar zonder slagroom.

Hierna kwam Snarky Puppy op het podium een negenkoppige Amerikaanse band die furore maakt met een heel gevarieerde set. Meest indrukwekkend was een drumbattle tussen beide drummers, waarbij ze perfect tegelijk speelden. Door alle tempowisselingen en variatie wisten ze het publiek op te zwepen. Merkwaardig genoeg deed het hen niks en reageerden ze niet op het publiek. Het leek autistisch. Leuk gevarieerd optreden, maar er moet wel echt contact met het publiek zijn.

Oude bekende Neneh Cherry kwam ook nog voorbij vóór de sterke afsluiter op het hoofdpodium. Zij speelde een tweetal bekende hits uit het verleden zoals Buffalo Stance, maar kwam het sterkst over met haar huidige muziek een soort van underground protest muziek die opviel met veel beweging en boosheid. Alternatieve muziek en niet meer dat jonge meisje van begin jaren negentig. Wel vond ik haar stem minder mooi ze leek het bereik van toen niet meer te hebben.

Gent Jazz 2015 was een geslaagde editie met meer bezoekers dan ooit (38.000) en 5 uitverkochte avonden. Muzikaal waren voor mij de uitschieters Gregory Porter, Bill laswell en Charles Lloyd. Verrassing van het festival van  Andreya Triana.

Het vergroten van het terrein (waardoor er een mooie ruimte was rondom de Garden Stage) was een goede vondst. De bar achter de grote tent een mindere want bij de rustige jazzoptredens was het praten achterin heel storend. Ook zou er meer gelet mogen worden op roken in de tent, niet iedereen nam het verbod helaas in acht. Kleine dingen op een verder heel geslaagd festival.

tekst en beeld: Maurits van Hout

all rights reserved.

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑