Zoeken

Jazzphotography Holland

Photos and reviews of interesting jazz concerts

Tag

Randy Weston

Jazz Middelheim 2017 was weer bijzonder!

Jazz Middelheim 2017 uitstekende editie!

Joshua Redman en Charles lloyd samen op Jazz Middelheim

08.08.2017 Jazz Middelheim zit er weer op. De tent is weer opgeruimd en het mooie park, weer het mooie park. De rust is terug bij het prachtige kasteel. Deze editie geen bezoekersrecord. Dat was verklaarbaar door de programmering en het weer. Want zondag was het stralend weer en de afsluiter Van Morrison was een absolute publiekstrekker. Daarnaast familiedag en dus een uitverkocht huis. Op de andere dagen was het weer minder en wisselvallig en 2 absolute toppers Joshua Redman en Charles Lloyd stonden op de donderdag samen. Soms kan het niet anders, maar het verklaart dat er minder bezoek was.

Kwalitatief een sterk festival dus met: Charles Lloyd, Joshua Redman, Van Morrison, Randy Weston, Mark Guiliana, Tony Allen, Bill Frisell en de Mingus Big Band. Daarnaast uitstekende muziek in de Club Stage en een uitstekende Becca Stevens als relatieve onbekende.

Van de donderdag en vrijdag geen verslag, wel waren we dit jaar aanwezig op de zaterdag en zondag.

Tony Allen brengt mooie flashback

Op zaterdag begon de dag met drummer Tony Allen en zijn kwartet met een “tribute to Art Blakey”. Op zijn eigen wijze wist Tony Allen een mooie flashback te genereren, die je af en toe mee nam naar die prachtige muziek van Blakey. Zonder al teveel echte bokkesprongen, zodat het soms wat spannender mocht.

Bill Frisell’s ode valt tegen

Aansluitend stond Bill Frisell op het hoofdpodium met zijn ode aan John Lennon. Toegegeven; hij had een uitstekende groep muzikanten meegenomen (waaronder de uitblinkende violiste Jenny Scheinman) en zijn spel liet weer eens horen waarom hij als de allerbeste wordt beschouwd, maar het was wat tegenvallend. Niet alle stukken van Lennon laten zich zo makkelijk bewerken en in een ander jasje gieten, zelfs niet als je Bill Frisell heet. Het ene stuk was prima, zoals het uitstekende “Come together”, het andere verzandde dan weer in een soort van brei zoals “Strawberry fields”. Het was dus wisselvallig.

Petje af voor Randy Weston

Randy Weston was al eerder in Middelheim en telkens was het  van een heel hoog niveau. En dat was het ook deze keer weer. Deze inmiddels 91 jarige wist het publiek in te pakken vanaf minuut 1. Bij opkomst was zijn pianokruk niet helemaal goed. Hij lacht een keer; geen man overboord en een nieuwe kruk brengt uitkomst. Onverstoorbaar begint hij met een prachtige pianosolo. Daarna komt de rest van zijn band on stage en begint een prachtige ode aan Thelonious Monk, één van zijn helden. Tussen de bedrijven door vertelt hij verhaaltjes over de Afrikanen en hoe de jazzmuziek uiteindelijk in Amerika terecht komt vanuit Cuba. Zonder echter ooit langdradig te worden. Hij geeft inzicht in waar het allemaal vandaan komt en wat de invloeden zijn. Daarmee maakt hij jazz ook toegankelijk. De muziek zit vol met uitdagingen en uitstapjes en dat is leuk! Verder een prima rol voor Billy Harper op de tenorsax. Mooiste stuk: African Sunrise met een prachtige piano-intro  van Weston.

Guiliana weet studenten te inspireren op zondag

Artist in residence schitterde al eerder deze editie en op zondag beet hij de spits af samen met de studenten van het Koninklijk Conservatorium van Antwerpen. Mooie stukken en composities en positief; uitstekend spel van de studenten. Na een wat aarzelende start wierpen zij de schroom van zich af en gingen ze los onder de bezielende leiding van de meester en dat is knap. Prima optreden.

 

Becca Stevens prikkelt

“Best kept secret” wordt Becca Stevens in allerlei aankondigingen genoemd. Misschien geldt dit voor het grote publiek, maar Becca Stevens stond 4 jaar geleden al op Northsea Jazz en heeft inmiddels in Amerika al een grote naam. Becca Stevens toont dit ook aan op het podium in Antwerpen. Met haar band zet ze een prima optreden neer met vooral nummers van haar laatste cd; Regina. Haar nummers zijn poëtisch, maar soms ook weer rauw. In ieder geval de moeite waard en niet in het minste door haar grote vocale kwaliteiten. De muziek is heel gevarieerd. Soms jazzy, maar ook klassiek en pop komt voorbij. Prima optreden!

Dans Dans warmt tent op voor Van Morrison

Het is inmiddels etenstijd als Dans Dans opduikt in de tent om het hoofdpodium om te toveren in een psychedelische rocktempel met rook en spannend licht. Een perfecte overgang van Becca Stevens naar Van Morrison. De muziek is rauw, hard, soms snoeihard, electronisch en met verrassende composities. De heren zoeken de randen op van de muziek en durven er overheen te gaan. Het knalt van het podium af. Snoeiharde gitaren vs synthesizers en een opzwepende drum. Niet echt jazz, maar als je jazz ziet als vernieuwend en geïnspireerd, dan is het prima. Persoonlijk vond ik niet alles mooi. Mijn persoonlijke beleving ging van herrie tot interessant en uitdagend. Wisselvallig dus. Maar het kan zomaar zijn dat ik na Becca Stevens geen zit had de knop om te zetten, wat wel nodig was voor deze band.

Dans Dans
Antwerpen, 6 augustus 2017, Dans Dans treedt op tijdens Jazz Middelheim

 

Van Morrison doet het?

Het is kwart voor 8 in de avond, een kwartier voor de start van Van Morrison. Het park is afgeladen vol. Ik raak in gesprek met de buren die net als ik een heerlijke ligstoel hebben weten te bemachtigen net buiten de tent. Zij zijn speciaal vanuit Nederland gekomen om Van Morrison te zien. Van jazz weten ze weinig. De meeste namen zijn onbekend voor ze, maar Van Morrison beleven in deze setting is uniek. Zelden was een concert bezoeken zo ontspannen. Ook dat is Jazz Middelheim. Of ze ook nog iets anders moois hebben gehoord? Becca Stevens vonden ze wel iets. Wat verwachten ze van Van Morrison? Uiteraard de vele hits. De sfeer en gewoon om er te zijn. Dat lijken meer mensen gedacht te hebben, want ook buiten de tent is het heel druk dus. Om 20 uur is het dan zover. Van Morrison zet zijn trein in gang. Veel van de bekende hits komen voorbij. Leuk om te horen, maar voor mijn gevoel is het niet allemaal even zuiver. En soms lijkt het wel veel hetzelfde. Of zou ik dan gewoon een mindere fan zijn? En de tent? die interesseert het geen klap. Ze vinden het prachtig en genieten en de afsluiter “Gloria” doet het licht in de hoofdtent figuurlijk prima uit.

 

Van Morrison treedt op tijdens Jazz Middelheim 2017
Antwerpen, 6 augustus 2017 Van Morrison treedt op tijdens Jazz Middelheim 2017

 

Jazz Middelheim 2017 was ook nu weer een prima editie. Uiteraard zijn er altijd minpunten, maar in grote lijnen is Jazz Middelheim altijd een perfect feestje in de mooiste wijk van Antwerpen. Een feestje waar terecht ook veel Nederlanders terug komen. Tot volgend jaar!

 

gezien: Jazz Middelheim Antwerpen

tekst en beeld: Maurits van Hout

all rights reserved.

 

Interesse in 1 van de getoonde beelden? neem contact op via: info@mauritsvanhout.com

Jazz Middelheim 2013 het verslag!

Donderdag 15 augustus 2013

Jazz Middelheim 2013 begon voor mij met het eerste optreden van Tigran Hamasyan. Voor het eerst had het festival een Artist in Residence en hij speelde dus gedurende het festival 3 keer. De eerste keer op donderdag samen met Jan Bang (live sampling/toetsen) en Arve Henriksen op trompet. De muziek was spannend en wisselde continu van sfeer. Dat kwam wat mij betreft zeker ook door Jan Bang die met zijn knoppendoos telkens weer een compleet andere setting als onderliggende muziek neerzette. Soms was het klassiek, dan weer mediterrane muziek, maar altijd spannend. Het zingen van Tigran, daar moet je van houden, al was hij als aanjager van het geheel wel belangrijk. De solo’s van Henriksen bevielen me ook prima. Goed optreden.

Deze diashow vereist JavaScript.

Aansluitend Terri Lyne Carrington’s Mosaic aangevuld met Lizz Wright. Hierbij bleef me vooral bij de enorme passie en gedrevenheid van Lyne Carrington achter de drums en de prachtige solo’s die ik hoorde tijdens bijvoorbeeld Unconditional love. Het samenspel was mooi en ook de rol die Tineke Postma op de sax speelde was mooi. Echt genieten was het bij Three Hours van Nick Drake waarbij zangeres Wright samen met Lyne Carrington en bassist Schmerling een schitterende sfeer neerzette… terwijl Wright zong…”East of the city” hoorde je op de achtergrond de sirenes van Antwerpen..alsof het zo moest zijn. Tijdens “Walk with me” speelde iedereen mee en kon Postma zich weer onderscheiden op de sax naast de prachtige uithalen van Lizz Wright met haar warme maar zware stem, die je weet te pakken. Het laatste gospelachtige nummer ‘Come sunday” met Helen Sung achter de piano was een mooie subtiele afsluiter. Goed optreden.

Deze diashow vereist JavaScript.

Aansluitend de magie van Toots Thielemans. Ondanks zijn hoge leeftijd weet hij nog altijd heel veel mensen naar het mooie Park Den Brandt te trekken en ze te fascineren. De setting waarin dat gebeurt is ook een goede want hij is altijd omringd door topmuzikanten waarmee hij al jaren samen speelt. Daardoor druipt er bij een optreden van Toots altijd de humor vanaf en is het muzikaal gezien top. Natuurlijk was er weinig nieuws, maar het was gewoon goed en een optreden van Toots is een gewoon een soort van “feel good”- moment op Jazz Middelheim.

Deze diashow vereist JavaScript.

Op de vrijdag begon de dag voor dit magazine met het optreden van Robin Verheyen en zijn kwartet. Helaas mochten hier geen foto’s van gemaakt worden op enkele soundcheckfoto’s na. Aangezien dit magazine graag de optredens in beeld brengt een kleine domper. Het optreden was prima. Wellicht één van de beste van Jazz Middelheim met een excellerende Gary Peacock op de bas. Maar juist hij wilde beslist niet in beeld. Doodzonde.

Aansluitend nog meer vuurwerk van het was niemand minder dan John Scofield en zijn trio die het podium betraden. Scofield, één van de allerbeste jazzgitaristen, kon zonder moeite zijn status bevestigen en hij kon boeien met rauwe improvisaties en bij vlagen hard spel.Het optreden was boeiend en muzikaal op geen enkel foutje te betrappen. mede door het uitstekende spel van Steve Swallow op bas.

Deze diashow vereist JavaScript.

Op de zaterdag was het even wennen. Op het laatste moment had namelijk publiekstrekker Randy Newman wegens ziekte afgehaakt en moest er snel een boeiende hoofdact gevonden worden. Het werd een verrassende keuze van de organisatie want niemand minder dan Hooverphonic kwam op het podium te staan samen met een orkest. Maar eerst tijd voor Andrew Cyrille de drummer die een aantal talenten van het Koninklijk Conservatorium had klaargestoomd voor dit optreden. Tussendoor zorgde hij als een soort van spreekstalmeester voor het bijpraten van het publiek, maar uiteraard stond hij op de drums zijn mannetje tussen al het jonge spul. Een optreden dat blij vlagen goed was (ik was gecharmeerd van Seppe Gebruers achter de piano omdat ie virtuositeit combineert met het artiest zijn), maar deels ook te rommelig zowel qua compositie als uitvoering.

Deze diashow vereist JavaScript.

Toen stond voor ons Melanie de Biasio klaar op het podium samen met haar band. Ik kende haar nog niet, maar ze was de moeite waard. met haar frêle maar subtiele verschijning wist ze een mooie atmosfeer neer te zetten. Mooiste nummer vond ik “Blue moon” waarbij ze heel ingetogen zong onder begeleiding van pianist Pascal Mohy. Ik zou haar graag ook eens gaan beluisteren in een theaterzaal, waar het geluid haar stem nog mooier tot zijn recht laat komen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Afsluiter van de zaterdag zoals gezegd was Hooverphonic. Een band die in het popcircuit waanzinnig populair is in België, maar die je niet direct op een jazzpodium zou plaatsen. Toch wist Hooverphonic met een goed orkest met strijkers en blazers iets moois neer te zetten. met een fraaie lichtshow werd zangeres Noémie Wolfs neergezet als een nachtclubzangeres in 1920 in New York en haar rol speelde ze met verve… haar pasjes, haar poses, de schitterende jurk. Het was mooi. Mooiste nummer vond ik “Unfinished sympathy” van Massive Attack waarbij vooral het orkest echt een topprestatie neerzette. Was het dan alleen maar hosanna? Nee, is het antwoord. Qua stem vond ik dat ze daar waar ze het niet haalde in de hoogte vaak de keuze maakte om juist met meer volume te streven de piek te bereiken, zoals bij popmuziek zoveel gebeurt. Dat maakte het af en toe voor mij wat schreeuwerig. Terwijl daar waar ze de nummers zingt die haar (en haar stem) op het lijf zijn geschreven echt iets moois neerzet. Als optreden echter meer dan uitstekend en vermakelijk en daar kan de jazzwereld best een voorbeeld aan nemen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Op zondag was het een rustige dag. Geen overdreven zonnige dag wel nog een prima temperatuur en vooral veel echte jazz op het programma. Geen drukte zoals bij Hooverphonic, maar vooral heel veel liefhebbers. En die kregen waar ze voor kwamen.

Zo was het Lobi van Stéphane Galland de moeite waard. Want er zat veel variatie in met muziek uit allerlei windrichtingen. Hier zorgde de podium bezetting ook wel voor. Dan was het Afrikaans , dan juist weer Oost-Europees, met ook echte jazz passages erin verwerkt. Het liet de luisteraar en toeschouwer wel de vraag open, wat was het nu? Muzikanten uit alle windrichtingen die met passie spelen en heel breed stukken kunnen spelen zou een antwoord kunnen zijn. Hm.

Deze diashow vereist JavaScript.

Vervolgens het Bill Charlap Trio. Voor veel mensen een unicum, want nooit eerder speelde hij in België. Een man met een grote reputatie en een groot talent. Achter de piano was hij op geen valse noot te betrappen en muzikaal zat het degelijk en dicht. Veel klassieke jazzstukken, ook standards genoemd,uitgevoerd met passie en vakmanschap. Maar ik vond het als optreden vaak niet zo spannend. Geen echte boeiende solo’s of schitterende improvisaties. Degelijk en goed. Maar daardoor misschien iets aan de saaie kant. Wat niks zegt over de kwaliteit dus.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het aansluitende concert van Charles Lloyd was compleet anders.Verrassend, boeiend en met humor. Lloyd is inmiddels een levende legende want met zijn hoge leeftijd blijft hij trekken. Het optreden was voor mij het beste van Jazz Middelheim. Ondanks dat het zijn kwartet is, laat Lloyd telkens zien slechts onderdeel te zijn van en anderen de ruimte te bieden te excelleren. Naast zijn stukken op de sax weet hij ook perfect een soort van Hongaarse fluit te bespelen (Taragot) en vult ie moeiteloos bassolo’s van de excellerende Reuben Rogers aan. Er was ruimte voor improvisatie en de muziek bleef telkens spannend doordat er regelmatig een andere wending werd gezocht in de manier van spelen. En Lloyd genoot. Niet in het minste omdat zijn vrouw nog helemaal verliefd aan de zijkant van het podium af en toe het contact zocht. Sterk optreden.

Deze diashow vereist JavaScript.

Aflsluiter van Jazz Middelheim 2013 was Randy Weston met zijn African Rhythms septet. Het stuk Afrika zat hem vooral in de drums (lewis Nash) en de percussionist Neil Clarke die de zaak regelmatig opzweepte. Vooral ook de stukken waarbij Weston alleen speelde op de piano samen met Nash, waren erg mooi. Nash is geen man van hard rammen maar juist heel subtiel met kwastjes een ritme neerzetten. Weston had tussendoor ook veel humor. Zo had ie het over een African lady van 2,5 miljoen jaar oud, gevonden in Ethiopië tot hilariteit van het publiek. De blazers op hun beurt gaven het optreden veel dynamiek en de zittende bassist Alex Blake kreeg de handen op elkaar met schitterend basspel en een soort van visuele oorlog die hij met zijn bas leek uit te vechten.

Het was gevarieerd zoals het klassieke jazzstuk voor zijn zoon “Little Miles”, maar ook opzwepend en soms zelfs een kakafonie van geluid. Maar altijd beheersbaar en subtiel teruggebracht naar de muzikale essentie van de compositie. Daarbij uiteraard geholpen door het prima pianospel van Weston zelf.

Deze diashow vereist JavaScript.

Jazz Middelheim was weer top!

Maurits van Hout foto’s en tekst.

Jazz Middelheim zit erop!

20.8.2013. Het is weer gebeurd. Met een daverend slotoptreden van Randy Weston en zijn African Rhythms Septet is Jazz Middelheim afgelopen zondag afgesloten. Hier nu alvast een aantal beelden van de laatste dag.Binnenkort alle beelden en een uitgebreid verslag van de optredens.

 

Jazz Middelheim 2013

09.07.2013 Het wordt een mooie jazzzomer! Naast het prachtige Gent Jazz, dat deze week begint komt er aansluitend in augustus nog een schitterend jazzfestival aan bij onze zuiderburen, namelijk Jazz Middelheim. En daar waar Gent Jazz het grote publiek meer aanspreekt omdat het ook uitstapjes maakt naar andere muziekgenres, zal Jazz Middelheim 2013 vooral de pure jazzliefhebber aanspreken.

Jazz Middelheim,  met als festivalpater niemand minder dan TootsThielemans,heeft een aantal schitterende namen op het programma staan:

Donderdag 15/08

21.30 Toots Thielemans Quartet
19.30 Terri Lyne Carrington‟s Mosaic feat. Lizz Wright & Gretchen
Parlato
17.30 Tigran with Jan Bang & Arve Henriksen
15.30 Manuel Hermia Trio

Vrijdag 16/08

21.30 John Scofield Trio
19.30 Verheyen/Copland/Peacock/Baron
17.30 Anthony Braxton Diamond Curtain Wall Quartet
15.30 Tigran & Trilok Gurtu

Zaterdag 17/08

21.30 Randy Newman
19.30 Tigran Quintet Shadow Theater
17.30 Melanie De Biasio
15.30 Bambi Pang Pang feat. Andrew Cyrille (Coachingproject
Koninklijk Conservatorium Antwerpen –

Zondag 18/08

21.30 Randy Weston African Rhythms Septet
19.30 Charles Lloyd Quartet
17.30 Bill Charlap Trio
15.30 Stéphane Galland: LOBI

Zoals u ziet zal dit ervoor zorgen dat net als vorig jaar het mooie Park Den Brandt uitverkocht zal zijn! Niet gek, want het is met een prachtige ambiance altijd goed toeven hier in Antwerpen. tel daarbij op dat het eten en drinken van zeer hoog niveau is en je moet erbij zijn! Kijk op de site van Jazz Middelheim…

jef neve live op jazz middelheim 2012
jef neve live op jazz middelheim 2012

Jazz Middelheim sluit af met mooie muziek !

De zondag in Antwerpen was prima. Heerlijk weer, overvolle terrastafels en een uitpuilende tent. Muzikaal gezien was het weinig echte jazz, maar meer populaire muziek. Publiekstrekkers als Lady Linn en Jamie Cullum zorgden voor een uitzinnige festivaltent en een heerlijke muzikale familiedag. Daar waar bijvoorbeeld vorig jaar de regen nog een enorme spelbreker was had Jazz Middelheim dit jaar een redelijk goede band met de weergoden. En muzikaal was het ook de moeite waard. De laatste dag was echt weer een jazzdag. En dat merkte je. Minder mensen in de grote tent en minder druk, maar dit kan uiteraard ook te maken hebben gehad met het feit dat de maandag een feestdag was en mensen wellicht ook andere dingen gingen doen. Anyway artiesten als Charlie Haden, Omar Sosa, Randy Weston en Fred van Hove brachten muziek op een hoog niveau. Mij sprak zelf Charlie Haden het meeste aan, al blijft het jammer dat de man niet in beeld wil en zich verdekt opstelt achteraan het podium.

Jazz  Middelheim 2011 bracht meer mensen dan ooit naar het mooie Park den Brandt in Antwerpen en laat zien op elke Jazzkalender te passen en dat na 30 jaar ! Voor een uitgebreider verslag kijk op www.femuz.nl, your festival and musiczine.

Artiesten zijn te vinden op deze site onder het kopje artiesten !

 

Deze diashow vereist JavaScript.

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑