Zoeken

Jazzphotography Holland

Photos and reviews of interesting jazz concerts

Tag

Projazz

Mondriaan Jazz; prachtig eendaags festival in Den Haag

23.9.2019. Op 12 oktober barst het Mondriaan Jazz festival weer los in Den Haag. De derde editie alweer. In het Paard en het Koorenhuis staan namen op het punt van doorbreken op het podium, maar ook in de scene al een hele tijd gearriveerde namen. Denk bijvoorbeeld aan het Miguel Zenon Quartet, Phronesis of Daymé Arocena die al op vele jazzfestivals stonden.

De openingsavond is een dag eerder in het Koorenhuis waar Phronesis de aftrap heeft.

Kaarten zijn verkrijgbaar via:

https://www.mondriaanjazz.nl/tickets-2/

 

 

Mondriaan Jazz werkt hier samen met ProJazz 

Gilad Hekselman speelt Koorenhuis plat!

24.5.2019. ProJazz organiseert uitstekende concerten in Den Haag. Dit keer een stijf uitverkocht Koorenhuis met vooral heel veel liefhebbers van schitterend gitaarspel van Gilad Hekselman. Gilad Hekselman maakte het allemaal waar. Wat een geweldige (jazz)gitarist is dit.

Met zijn band Super Octave een mix van subtiliteit, improvisatie, uitdaging en pure virtuositeit. Ik vind vergelijkingen altijd lastig, maar dit is een hele grote. Leuke electronische toevoegingen en leuk hoe de bandleden elkaar continu triggeren. Van heel rustige stukken (“Doremi fa sol” of “it will get better”) tot wat meer indringende, snellere stukken. Hekselman speelde met hele grote en wordt geïnspireerd door hele groten. Dat hoor je terug.

Uitstekend optreden.

 

gezien: Gilad Hekselman live in het Koorenhuis Den Haag

tekst en beeld: maurits van hout

all rights reserved

Cutting Edge Jazzfestival bewijst reputatie!

17.5.2019. Voor de zesde keer alweer organiseerde ProJazz Den Haag het Cutting Edge Jazzfestival. Ook deze keer weer in theater De Nieuwe Regentes in Den Haag. Dit voormalige zwembad biedt altijd een prachtige decor en sluit perfect aan bij de beleving van jazz. En net als andere jaren ook dit keer een perfecte mix van grote namen en verrassingen en verschillende stijlen.

The Bad Plus

Grote naam van dit festival was uiteraard The Bad Plus. Een band bestaande uit: pianist Orin Evans, bassist Reid Anderson en drummer David King. Deze mannen spelen als sinds de jaren 90 samen, maar vormen pas vanaf 2000 The Bad Plus. The Bad Plus speelde de zaal plat met een strakke set. Ritmisch, up-tempo en naadloos aansluitend op elkaar. “Je bent zo goed als je zwakste schakel” is de uitdrukking. The Bad Plus kent geen zwakke schakel. Iedereen is even goed en virtuoos. En gek genoeg zit daar wat mij betreft een beetje de valkuil in. Het klinkt soms te perfect. Waardoor het bijna commercieel gaat klinken. Soms mis ik de interpretaties het uitdagen van elkaar, het afwijken van.. Als je snapt wat ik bedoel. Toegegeven er waren wel stukken met meer improvisatie, maar dat had nog meer gemogen. Maar smaken verschillen en het is ook gewoon heel mooi om die perfectie te horen. Mooie luistermuziek en de zaal genoot, terecht een dik applaus.

 

Brederode boeit met vernieuwend project

De avond begon op het hoofdpodium met Wolfert Brederode. Dit keer geen muziek die we van hem kennen; virtuoos, klein, subtiel, maar een nieuw project samen met  Raphael Vanoli en Samuel Rohrer. Lemuria is een project dat gaat over een verzonken mythisch continent en dat sloot perfect aan beide muziek. Alle drie de mannen gebruikten electronica en gingen experimenteren met klanken. Bijzonder en meeslepend en vooral spannend. Je weet niet precies waar het naartoe gaat. Tegelijkertijd blijft er wel gewoon een lijn in en wordt het geen chaos. Er zat veel variatie in en het ging van subtiel naar soms wat meer bombastisch. Prima concert om dit festival mee te starten.

 

Rembrandt Frerichs Trio prima!

Nog zo’n Haagse toppianist. Wel een heel andere muziekstijl dan Brederode. Klassiek, melodieus en wat minder diep dan Brederode, maar heel virtuoos en ook gewoon mooi om naar te luisteren. Topoptreden.

Verrassend! Amaguk en Kalfa & Dumitriu

Verrassend waren de kleine zalen in het voormalige zwembad waar Amaguk (moderne uptempo jazz met een vleugje rock) en het duo Kalfa en Dumitriu (rustige wereldmuziek) lieten genieten. In de foyer ook de hele avond prima muziek gehoord met Nitin Parreé en de Jazzschool.

 

gezien: Cutting Edge Jazzfestival Editie 6

tekst en beeld: Maurits van Hout

all rights reserved

 

Bill Laurance, soms is solo beter..

Op 17 april j.l. stond Bill laurance op het podium van het Koorenhuis in Den Haag. Bill Laurance is bij het grote (jazz-) publiek vooral bekend als toetsenist van Snarky Puppy, maar is de laatste tijd ook heel veel solo te bewonderen. Zoals hij deze avond vertelde krijgt hij wel vaker de vraag of ie zijn maatjes niet mist, ook onderweg. Juist het volledig je eigen gang kunnen gaan en de absolute vrijheid ook op het podium voelt voor hem bevrijdend en is dus zeer bevredigend.

In de set die hij speelde in het Koorenhuis begint hij met rustige stukken (vandaar ook weinig foto’s) met puur pianospel en daarna komt er langzamerhand steeds meer electronica bij.

De rustige ballads in het begin krijgen het publiek muisstil en langzamerhand schuift de electronica erin. De cd waar de stukken vandaan komen heet “Cables” met een knipoog naar de vele electronica kabels die bij zijn optredens komen kijken. De opbouw is subtiel zodat je eigenlijk nauwelijks lijkt te merken hoeveel electronica erin de stukken verwerkt zit. Soms lijkt het even te bombastisch te worden, maar telkens keert Laurance dan weer snel terug op zijn pad. Naarmate het einde vordert zit eraf een stukje in dat iets te commercieel klinkt, maar het past allemaal net, alsof hij zelf nauwgezet de bandbreedte van zijn optreden bewaakt. Laurance is een wonderkind en heel plezierig om naar te luisteren.

Mooiste stuk vond ik “December in New York”. Bijzonder concert.

 

Den Haag, 17 april 2019. Bill Laurance (Snarky Puppy) treedt solo op in het Koorenhuis.

 

gezien: Bill Laurance in Het Koorenhuis Den Haag (ProJazz)

tekst en beeld: Maurits van Hout (all rights reserved)

 

Mooie cd presentatie Peter Beets Trio

Op 7 april bezocht ik de cd presentatie van het Peter Beets Trio in het Dakota Theater in Den Haag. Tegenwoordig bij alle optredens vanuit ProJazz stijf uitverkocht. Deze middag stond in het teken van de nieuwe cd “Our love is here to stay”. Een cd met voornamelijk stukken van Gerschwin. Het trio bestond deze dag uit Peter Beets, Frans van Geest (bas) en Wouter Kuhne op drums.

Peter Beets is altijd overtuigend en dat al jaren lang. Stukken van Beets zijn meestal perfectionistisch. Beets analyseert stukken volledig en kijkt altijd welke nuances ruimte bieden voor de uitdaging en durft ook een zijweg te bewandelen. Het leuke daarvan is dat hij tussen de stukken door vaak het gesprek aan gaat met het publiek en uitlegt welke keuzes hij maakt.

In de stukken is Peter Beets virtuoos en duidelijk zichtbaar is dat hij zijn metgezellen op het podium meesleurt in de trein die hij opstart met zijn pianospel. Zeker “jonkie” Wouter Kuhne (ook bekend van Red) had het af en toe hard te halen qua tempo, maar kwam uitstekend uit de verf.

Prima concert.

 

 

Estafest on tour doet Den Haag aan..

9.3.2019. Estafest, met 4 van de meest interessante namen uit de Nederlandse (geïmproviseerde) jazzscene timmert Estafest al jaren aan de weg. Dit jaar bestaan ze 10 jaar en om dit te vieren spelen ze in het hele land. Dit doen ze samen met zangeres Sanne Rambags. Een zangeres die, zo vertelt ze op het podium, al jaren een groot fan is van deze heren en het als een droom ervaart met hen te mogen optreden. Een rijzende ster tussen vier gearriveerde namen met bijna allemaal een Boy Edgar Prijs achter hun naam.

Het concert van gisteren was even wennen in het begin, maar daarna een prachtige uitdaging. Veel improvisaties en klankenspel (met Rambags als aanjager vaak), ritmiek en verrassingen. Muzikaal altijd goed. Soms ook brutaal en provocerend; maar dat is leuk. Mooie stukken soms stemmig, maar meestal met veel ritme en drive. Geen uitschieters; iedereen was even goed!  Uitstekend concert.

 

 

gezien: 8 maart 2019. Estafest 10 jaar; Koorenhuis Den Haag, Projazz

 

tekst en beeld;

 

maurits van hout

all rights

reserved

 

Yodok III zoekt de grenzen op!

24.2.2019. Er zijn muzikanten die iets moois willen doen. Die op onderzoek uitgaan en kijken hoe breed en hoe ruim muziek eigenlijk wel is. Geen geijkte paden; geen commercie; maar improviseren en proberen. Zo ook de mannen van Yodok III. Twee Noorse muzikanten met een Belgische producer/muzikant die zijn sporen meer dan verdiend heeft. Hun muziek? Klanken uit een drumset, een gitaar, een tuba en een flugabone (flügel/Trombone) en dat alles opslaan, samplen, vermengen en ritmisch inzetten. Zodat er iets totaal nieuws ontstaat. Soms hoor je kerkklokken denk je, dan weer symfonische muziek. Het lijkt soms een hoogmis, en dan weer meer opzwepend. Maar het is diep en donker en het slurpt je op. Geen nummers of delen, maar één groot project. Het lijkt gek en spelen, maar niks is minder waar, ze weten wat ze doen. Het eindresultaat is bijzonder. Voor een handjevol liefhebbers in het Paardcafé, maar who cares… Een gewaagde programmering van het Paard en ProJazz. Zeker de moeite waard voor wie goed kan en wil luisteren.

In het voorprogramma: Lärmschutz. Deze band maakt werk in dezelfde richting, maar dan veel rauwer. Zoals bijvoorbeeld de gitarist Stef Brans die zijn klanken uit zijn gitaar opwekt door er met een pannendeksel op te slaan en nog veel meer.. Maar daarna weer aangevuld met snoeiharde metal-klanken. Persoonlijk spreekt Yodok III me meer aan, omdat het meer gestileerd is. Desondanks zeker ook prima!

Den Haag, 24 februari 2019 Lärmschutz treedt op in het Paard van Troje

 

 

Gezien: Yodok III met voorprogramma in Paard van Troje Den Haag. 24-2-2019. Tekst en beeld: Maurits van Hout

Big Band is “big” geworden….

30.11.2018 In het altijd gezellige Dakotatheater in Den Haag stond deze avond de Royal Conservatoire Big Band op het programma. Oftewel de Big Band van het conservatorium. Maar die Engelse benaming is wel ok. Immers de meerderheid van de muzikanten komt niet uit Nederland. Voor deze avond waren er bijzondere stukken ingestudeerd. Zo kwamen er stukken van onder andere John Scofield en Tom Harrel voorbij en uiteraard stukken van saxofonist/klarinettist John Ruocco die vandaag als solist van de partij was.

Dirigent Michael Abene speelde een bijzondere rol. Naast het dirigeren van de band zorgde hij ook voor ontspanning. Zijn grappen tussendoor zorgden voor een relaxte sfeer waarin er geen plankenkoorts nodig was en alle bandleden perfect konden spelen. Mooie solo’s en ook gewoon een sluitend samenspel. Daar waar ik eerder ooit studenten zag die me iets te braaf speelden “vanuit het boekje”, was het nu gewoon goed, met gevoel en technisch prima in orde.

Niet gek dat mensen moesten lachen toen Abene bij het laatste nummer uitriep: “hold on, don’t leave, lock the doors”. Bij dit laatste nummer liet hij zelf overigens met een mooie intro horen uitstekend piano te spelen. Al met al een prima avond! Chapeau.

 

gezien: Royal Conservatoire Big Band in theater Dakota in Den Haag

Beeld en tekst: Maurits van Hout

 

 

 

 

Soul of Spanish Harlem deed Den Haag aan..

24.11.2018 In de De Nieuwe Regentes dit keer iets anders. Een wat commerciëler opgezet programma. Een avondvullend programma met The Soul of Spanish Harlem. Een programma rondom de zangeressen Lilian Vieira,Gianna Tam en Shirma Rouse. Met als rode draad de geschiedenis van Spanish Harlem en de muzikale ontwikkelingen in New York. De avond werd aangekleed met mooie projecties van beelden uit Spanish Harlem en dansers en danseressen die telkens gekleed waren op die tijd. Verteller tussendoor was drummer Lucas van Merwijk die met zijn eigen productiebedrijf Tam Tam ook het idee bedacht. Door deze constructie was het een vermakelijke avond die voelde als een echt avondje uit. En muzikaal gezien? Naast de uitstekende vocale kwaliteiten van de dames speelde ook de begeleidingsband met onder andere de uitstekende Ilja Reijngoud op trombone een perfecte rol. Was het dan allemaal perfect? Ach. In het begin kwam de stem van Shirma Rouse iets minder uit de verf en de choreografie van de dansers liep niet altijd perfect, maar gelet op het totale project waren dit echt maar hele kleine dingen. Fantastisch dat Van Merwijk hiermee zijn nek uitsteekt en zoiets neerzet! Ook weer een voorbeeld van de mooie cross-over programmering van ProJazz!

 

gezien: The Soul of Spanish Harlem

beeld en tekst: maurits van hout

all rights reserved

 

 

 

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑