Zoeken

Jazzphotography Holland

Photos and reviews of interesting jazz concerts

Tag

Projazz

Tineke Postma. Powerwoman.

Van Noordse godinnen tot Friese powervrouwen. Tineke Postma bezorgde Den Haag op 20 mei een mooie avond met haar cd presentatie van Freya. Een sterke band met Ralph Alessi op trompet, Robert Landfermann en Tristan Renfrow maakten het verhaal compleet.

Postma zoekt met haar spel de grenzen op. Improviseert erop los en maakt ieder stuk de moeite waard. Tussen de bedrijven door vertelde ze de achtergronden bij de stukken. Een mooie beleving. Uitstekende band en een hele goede Postma. Niet voor niets de beste die we in Nederland hebben op de saxofoon.

Kun je Freya gaan zien, doe het!

Coal Harbour in Amare mooie ervaring

In het gloednieuwe Amara gebouw is een prachtige ruimte genaamd “Studio”. Je denkt aan iets kleins, maar het blijkt een grote ruimte. En dat is maar goed ook, want tijdens het concert van Coal Harbour op 29 april 2022 stonden er ineens 11 mensen op het podium en werd alles ondersteund door een groot scherm met visuals van collectief Knetterijs.

Coal Harbour uit Rotterdam vertelde een mooi verhaal dat ging over maatschappelijke thema’s zoals klimaat en ongelijkheid. Alle stukken waren episodes uit het verhaal met Tom Ridderbeex op trompet vaak als hoofdrolspeler. Mooie solo’s maar ook mooie composities en uitstekend pianospel van Robert Koemans, die een soort leidende rol in het collectief op zich nam.

Terecht een goed applaus achteraf. Ook voor Amare dat echt wel iets moois aan Den Haag toevoegt.

gezien: Coal Harbour, studio Amare Den Haag, projazzconcert

tekst en beeld: Maurits van Hout. all rights reserved.

Rembrandt Trio gewoon “serieus” goed.

Op 1 april stond het Rembrandt Trio op het podium van het Koorenhuis in Den Haag. En dat was geen grap. Rembrandt Frerichs is een bijzondere muzikant met een mooi duo naast hem. Rembrandt Frerichs is een perfectionist en een ontdekker. Alles in zijn muziek klopt en alles is bedoeld. Tegelijkertijd zit er ruimte in voor experiment, maar dan ook weer bedoeld. Wat ik ook heel aardig vind is dat hij ook een echte gastheer is voor zijn publiek. Hij vertelt over zijn reizen, het programma van de avond, leuke anekdotes en uiteraard zijn drijfveren. Altijd op een leuke manier.

De avond stond in het teken van hun nieuwe cd met een te lange naam: ‘A Wind Invisible Sweeps Us Through The World’. En wat ik leuk vond aan deze avond: hij ging vooral de stukken spelen die internationaal vaak de hoogste waardering van het publiek kregen. Een soort van: “the best of”. Dat maakte dat ieder stuk de moeite waard was, maar ook tegelijkertijd heel verschillend.

Van hele rustige serene stukken tot dan ineens weer hele snelle dynamische stukken.

Bill Laurance en zijn bijzondere band met Projazz

Bill Laurance was op 26 maart alweer voor de tweede keer te gast bij Projazz. En hoe. Het werd een bijzondere avond met een volle zaal. Dat laatste was niet zo gek, want hij speelde twee gescheiden sets en het was mogelijk om als publiek de tweede set gratis bij te wonen; een mooie geste van Projazz.

Zowel backstage als na het concert was Bill Laurance een bijzondere verschijning. Hij nam de tijd voor iedereen (ondanks een zwaar programma) en signeerde alles. Een muzikant zonder enige kapsones die weet te boeien.

Deze avond speelde hij onder andere stukken van het album “Cables”. Bill Laurance zijn muziek wordt gekenmerkt door een ritme en mooie melodieën op zijn manier. Deze avond heb ik vooral gelet op het samenspel met zijn muzikanten. Bij het eerdere bezoek aan “Projazz” speelde hij solo. En om heel eerlijk te zijn, was het een verrijking om hem te horen met het trio. De muziek kreeg voor mij veel meer diepte en alledrie de muzikanten daagden elkaar uit. Zo had hij met bassist Max Luthert regelmatig een spreekwoordelijk “robbertje uit te vechten” en stal Marijus Aleksa op drums met solo’s de show.

De muziek van Laurance zit knap in elkaar, zowel qua structuur als qua uitvoering. Het lijkt soms veel herhaling te hebben, om dan vervolgens op het juiste moment weer de andere kant op te gaan. Het maakt dat je blijft wachten op wat komen gaat. Aardig detail was dat hij het strijkersorkest had meegenomen in digitale variant waarbij iedere strijker thuis zijn deel leverde tijdens de pandemie.

Laurance is een perfectionist, maar tegelijkertijd is hij creatief en durft hij iets anders op zijn tijd. Bijzondere man en ook een sympathieke verschijning on stage.

Gezien: Bill Laurance Trio. Koorenhuis Den Haag. Projazz.

tekst en beeld: Maurits van Hout, all rights reserved.

Simin Tander en de oneindige creativiteit

Op 12 maart stond Simin Tander met haar nieuwe kwartet op het podium van het Koorenhuis. Voor mij nog onbekende namen. Maar na deze avond niet meer. Zo vond ik bijvoorbeeld Harpreet Bansal (een Noorse violiste met Indiase roots) een echte verrijking en de missing link bij deze muziek.

Simin bracht deze avond een programma van poëzie en muziek, waarbij regelmatig de grenzen vervaagden. Simin Tander sprak en zong regelmatig in het Pasjtoe, een taal uit Afghanistan en Pakistan. Ze noemde het programma “unfading”, maar wat mij betreft was oneindig ook een prima vertaling.

Door de jaren heen heb ik Simin Tander vaker gezien en gefotografeerd en het blijft een bijzondere verschijning. We delen mensen graag in hokjes in, maar Simin is Simin. Wereldmuziek van een wereldburger. Simin neemt je mee naar dromen, dromen van een verre wereld waar haar vader vandaag kwam. Dromen ook over moedige vrouwen die de wereld verrijken. Simin gebruikt alles wat beschikbaar is. Haar stem, klanken en prachtige muziek. Ze werd prima ondersteund door de nieuwe muzikanten die elkaar ook goed vonden. Haar mystieke verschijning maakt het verhaal af wat mij betreft.

Mocht je een keer de kans hebben… enfin, ik heb het vaker gezegd. Ondanks dat het alweer even terug is, ook even een fotografische terugblik. Prima concert.

Gezien:

Den Haag Koorenhuis: Simin Tander “Unfading”. Organisatie Projazz

beeld en tekst: Maurits van Hout Fotograaf, all rights reserved

Mudita en de veelzijdigheid van Sanne Rambags

Op 10 maart j.l. stond Mudita in de Nieuwe Kerk in Den Haag. Een uitgesteld concert vanwege de coronatijd, maar zo zullen er komende tijd nog meer volgen. Mudita bestaat uit zangeres Sanne Rambags, pianist Sjoerd van Eijck en trompettist Koen Smits. Hun debuutalbum (Listen to the sound of the forest ontving eerder al een Edison award. De kerk was redelijk goed gevuld en de luisteraars waren heel stil. Bij het maken van de foto’s werd daarom ook gefotografeerd zonder klikken en op redelijke afstand. De spirituele achterliggende boodschappen van de muziek en de breekbare stukken met zangeres Rambags moesten niet verstoord worden.

Het concert bestond grotendeels uit odes aan de vele mooie natuurgebieden en parken die Nederland heeft met telkens een eigen stuk muziek. De zang van Rambags is meestal teer en breekbaar, maar hier ook wel krachtig en overdonderend. Op een enkel nummer na zijn het meestal klanken en fantasiewoorden. Maar het drietal was in staat een soort van landschap neer te zetten, waarbij ze regelmatig individueel een hoofdrol grepen. Persoonlijk was ik erg gecharmeerd van het spel van trompettist Koen Smits.

Krijg je de gelegenheid dit trio een keer ergens te zien: zeker gaan! Aanrader.

Cutting Edge Festival 2021; een bijzondere editie!

Het zit er weer op! Dit jaar waren de diverse concerten niet op 1 locatie en op 1 dag, maar verspreid over een paar dagen en verspreid door Den Haag. Ook wel passend bij de ambitie van organisator Projazz. Immers het motto is “De stad als podium”. Zo waren er concerten in Het Koorenhuis, De Nieuwe Regentes, Het Paard en Concordia.

Daarnaast was er op de zaterdag (traditioneel de festivaldag) een verrassingsprogramma en werd er stilgestaan bij 10 jaar Projazz.

Ik ga mijn ervaringen met jullie delen. Helaas kon ik niet bij alle concerten aanwezig zijn.

Mehmet Uludağ zingt uit het hart

De openingsavond en de donderdagavond moest ik zoals gezegd missen, dus ik begon op de vrijdagavond. In De Nieuwe Regentes werd de avond afgetrapt in de kleine zaal met een concert van Mehmet Uludag en zijn gelegenheidsband. Er waren al redelijk wat mensen en de sfeer was goed. Op het kleine podium stond naast Mehmet een groep muzikanten die last minute waren opgetrommeld voor het concert. Maar dat was zeker niet te merken. Niet alleen paste alles naadloos in elkaar, alle muzikanten deelden de passie van Uludag met prachtige solo’s.

Hij zingt Turkse volksliedjes en speelt de saz (eigenlijk is de naam baglama beter) een soort Turkse gitaar (heel ruim vertaald). De klankkast is diep en dat hoor je in het geluid terug. De nummers gaan over de liefde. De charismatische Uludag zingt met veel passie en dramatiek en krijgt de zaal mee. Soms zit er een nummer in met iets meer tempo, dan weer juist rustiger. Het mooie van deze Turkse muziek is dat het de mensen verbindt. In Istanbul zingen mensen onder de bruggen en voorbijgangers haken dan soms aan om mee te zingen. Heel bijzonder. Muziek verwarmt de mensen daar; hoe zwaar het leven ook mag zijn, of misschien dankzij de zwaarte..

Klankpoeder verdient een groter podium

In de pauze tussen Uludag en de hoofdact stonden in de foyer de gasten van Klankpoeder. Een Rotterdams kwintet met mooie composities en verzorgd spel.

Klankpoeder.

Rymden, Scandinavische perfectie

Het hoofdgerecht op de vrijdagavond was Rymden. Deze Scandinavische band had ik al eerder gehoord op Gent Jazz en ook toen overtuigenden ze met een prachtige sound. Rymden mengt in één concert Jazz, Rock en filmmuziek, waarbij improvisatie een grote rol speelt. Onderling dagen de bandleden elkaar continu uit en voor de luisteraar is de muziek altijd verrassend. De stukken gaan van melodieuze klassieke jazz tot harde indringende rock. Maar het klopt altijd…

Verrassende zaterdag

Op zaterdag de 13e was de traditionele festivaldag. Omdat Projazz 10 jaar bestond; een verrassingsprogramma. Dit past wel een beetje in de avontuurlijke keuzes van Projazz. Niet alleen omdat de concerten verrassend waren, maar ook omdat er voor het eerst gebruik gemaakt werd van een splinternieuw podium in de Haagse binnenstad; Concordia.

2 concerten stonden en op het menu in Concordia, twee in Het Koorenhuis.

In Concordia het Spoken Saxophone Quartet en Felicity Provan met haar “Close” project over de Covid tijd. En Jurai Stanik op piano in Het Koorenhuis later gevolgd door Susanne Abbuehl.

Ik was bij Susanne Abbuehl en Felicity Provan, waarmee ik de avond begon.

Felicity Provan

Felicity Provan en haar band stonden in Concordia een recent geopend podium aan Hoge Zand 42 in Den Haag. Voorheen theater, maar nu beoogde culturele hotspot. Mooie sfeervolle plek. Er waren wat kleine problemen met het licht maar de muziek maakte veel goed. Felicity had tijdens de lockdowns ten gevolge van covid beelden gemaakt die de situatie weergaven en projecteerde deze tijdens het spelen. Ze zong (klanken) en speelde cornet. Doordat alles experimenteel was en improvisatie was het een spannend concert. De sfeer die neergezet werd was bijzonder, zeker ondersteund met die beelden. We hadden allemaal gehoopt dat het een terugblik was op een vervelende tijd, maar helaas niks is minder waar.

Susanne Abbuehl neemt ons mee in de intimiteit

Na het experimentele in Concordia stond Susanne Abbuehl alweer klaar in Het Koorenhuis. Net als Juraj Stanik een ECM artiest (Europees platenlabel). Susanne neemt je in alle rust mee naar een intieme wereld. Dat doet ze met een hele rustige en zuivere stem. Je gelooft wat ze zingt. Door de hele rustige setting wordt je in de muziek gezogen en wil je verder luisteren. De warmte in haar stem lijkt ook in de persoon te zitten, zo rustig beweegt ze over het podium, naadloos ondersteund door een prima band.

Kika Sprangers sluit met bijzonder concert het festival af

In de Haagse Nieuwe Kerk stond op zondag 14 november de afsluiter van het festival op het podium.

Kika Sprangers bracht samen met de strijkers van Pynarello het project “No man’s land” ten gehore. Uiteraard op het podium haar eigen band waaronder pianist Wolfert Brederode. No Man’s Land is een melodieuze mengeling van jazz- en klassieke muziek met de verhalende klanken van de saxofoon van Sprangers. Het geheel was mooi in balans met telkens weer andere accenten in de muziek. Bijzonder concert.

Gezien: Cutting Edge Festival – Den Haag diverse locaties.

tekst en beeld: Maurits van Hout

all rights reserved.

The Polestar Project en een muzikale reis…

Bij het horen van de naam “The Polestar Project” was ik nieuwsgierig naar de inhoud van het concert van Vincent Houdijk en zijn Vinnie Vibes. Die nieuwsgierigheid was terecht want wat Houdijk en zijn trawanten brachten was bijzonder. Niet alleen de composities waren apart, ook de instrumenten en dus ook de instrumenten, waren bijzonder. Ik hoorde klanken die ik niet kende en dat was prachtig. Muziek mag dat doen; uitdagen, prikkelen en verrassen. Vincent Houdijk snapt dit.

Vincent Houdijk’s keuze

Vincent Houdijk had naast zijn eigen band een tweetal bijzondere muzikanten meegenomen naar het matig gevulde Koorenhuis in Den Haag. Iets wat niets met het Koorenhuis te maken had, maar met de situatie rondom “een zeker virus”. Ook in andere zalen is het nu vaak niet druk. We kunnen raden wat de redenen zijn, maar doen dat hier niet. Belangrijker om te noemen is dat dit concert normaal gesproken tot een uitverkochte zaal geleid had. Want (en daar waren we begonnen) Vincent Houdijk had een tweetal bijzondere muzikanten meegenomen. In de eerste plaats Kabeção uit Portugal die op een handpan speelde en de Amerikaanse Paul Hanson die op een electronische fagot speelde. Houdijk koos bewust voor deze relatief onbekende instrumenten om te onderzoeken wat het zou doen samen met zijn vibrafoon ook een wat minder gebruikt instrument. Wat eruit ontstond was een concert vol bijzondere solo’s en met verschillende accenten.

Bijzondere solo’s

De accenten zaten hem voor mij onder andere in de variatie in de stukken. Zoals bij “Dear Lucy”, een hommage aan zijn dochter (9 maanden bijna), wat rustig begonnen, maar daarna een stuk stevige rock erin. In de gezamenlijke stukken was de mix van de vibrafoon met de handpan en de fagot prima en naadloos en tijdens de solo’s ging je als luisteraar op reis. Het bijzondere van de handpan was de grote variatie aan tonen en klanken die eruit werden gehaald. Dit gebeurde door de manier waarop het instrument werd bespeeld en de wijze van vastpakken. Bij de solo’s van Paul Hanson op de elektrische fagot was er een enorme variatie in het spel door het samplen. Daarmee creëerde Hanson bijna een soort eenmansorkest. Klanken gingen in elkaar over, dan weer ondersteunden ze elkaar en alles klopte. Ik heb normaal gesproken een hekel aan samplen, maar hier was dit goed gedaan en voegde het ook iets toe. De geluiden die hij uit de elektronische fagot haalde waren fenomenaal en op zichzelf staand.

Terecht een stevig applaus voor het hele podium. Prima concert van de eerste tot de laatste noot.

Gezien: Vincent Houdijk en the Vinnie Vibes Polestar Project featuring Paul Hanson en Kabeção in Het Koorenhuis. Organisatie: Projazz Den Haag.

tekst en beeld: Maurits van Hout

all rights reserved. Kopiëren niet toegestaan.

Mondriaan Jazz; prachtig eendaags festival in Den Haag

23.9.2019. Op 12 oktober barst het Mondriaan Jazz festival weer los in Den Haag. De derde editie alweer. In het Paard en het Koorenhuis staan namen op het punt van doorbreken op het podium, maar ook in de scene al een hele tijd gearriveerde namen. Denk bijvoorbeeld aan het Miguel Zenon Quartet, Phronesis of Daymé Arocena die al op vele jazzfestivals stonden.

De openingsavond is een dag eerder in het Koorenhuis waar Phronesis de aftrap heeft.

Kaarten zijn verkrijgbaar via:

https://www.mondriaanjazz.nl/tickets-2/

 

 

Mondriaan Jazz werkt hier samen met ProJazz 

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑