Zoeken

Jazzphotography Holland

Photos and reviews of interesting jazz concerts

Tag

Projazz

Cutting Edge Festival 2021; een bijzondere editie!

Het zit er weer op! Dit jaar waren de diverse concerten niet op 1 locatie en op 1 dag, maar verspreid over een paar dagen en verspreid door Den Haag. Ook wel passend bij de ambitie van organisator Projazz. Immers het motto is “De stad als podium”. Zo waren er concerten in Het Koorenhuis, De Nieuwe Regentes, Het Paard en Concordia.

Daarnaast was er op de zaterdag (traditioneel de festivaldag) een verrassingsprogramma en werd er stilgestaan bij 10 jaar Projazz.

Ik ga mijn ervaringen met jullie delen. Helaas kon ik niet bij alle concerten aanwezig zijn.

Mehmet Uludağ zingt uit het hart

De openingsavond en de donderdagavond moest ik zoals gezegd missen, dus ik begon op de vrijdagavond. In De Nieuwe Regentes werd de avond afgetrapt in de kleine zaal met een concert van Mehmet Uludag en zijn gelegenheidsband. Er waren al redelijk wat mensen en de sfeer was goed. Op het kleine podium stond naast Mehmet een groep muzikanten die last minute waren opgetrommeld voor het concert. Maar dat was zeker niet te merken. Niet alleen paste alles naadloos in elkaar, alle muzikanten deelden de passie van Uludag met prachtige solo’s.

Hij zingt Turkse volksliedjes en speelt de saz (eigenlijk is de naam baglama beter) een soort Turkse gitaar (heel ruim vertaald). De klankkast is diep en dat hoor je in het geluid terug. De nummers gaan over de liefde. De charismatische Uludag zingt met veel passie en dramatiek en krijgt de zaal mee. Soms zit er een nummer in met iets meer tempo, dan weer juist rustiger. Het mooie van deze Turkse muziek is dat het de mensen verbindt. In Istanbul zingen mensen onder de bruggen en voorbijgangers haken dan soms aan om mee te zingen. Heel bijzonder. Muziek verwarmt de mensen daar; hoe zwaar het leven ook mag zijn, of misschien dankzij de zwaarte..

Klankpoeder verdient een groter podium

In de pauze tussen Uludag en de hoofdact stonden in de foyer de gasten van Klankpoeder. Een Rotterdams kwintet met mooie composities en verzorgd spel.

Klankpoeder.

Rymden, Scandinavische perfectie

Het hoofdgerecht op de vrijdagavond was Rymden. Deze Scandinavische band had ik al eerder gehoord op Gent Jazz en ook toen overtuigenden ze met een prachtige sound. Rymden mengt in één concert Jazz, Rock en filmmuziek, waarbij improvisatie een grote rol speelt. Onderling dagen de bandleden elkaar continu uit en voor de luisteraar is de muziek altijd verrassend. De stukken gaan van melodieuze klassieke jazz tot harde indringende rock. Maar het klopt altijd…

Verrassende zaterdag

Op zaterdag de 13e was de traditionele festivaldag. Omdat Projazz 10 jaar bestond; een verrassingsprogramma. Dit past wel een beetje in de avontuurlijke keuzes van Projazz. Niet alleen omdat de concerten verrassend waren, maar ook omdat er voor het eerst gebruik gemaakt werd van een splinternieuw podium in de Haagse binnenstad; Concordia.

2 concerten stonden en op het menu in Concordia, twee in Het Koorenhuis.

In Concordia het Spoken Saxophone Quartet en Felicity Provan met haar “Close” project over de Covid tijd. En Jurai Stanik op piano in Het Koorenhuis later gevolgd door Susanne Abbuehl.

Ik was bij Susanne Abbuehl en Felicity Provan, waarmee ik de avond begon.

Felicity Provan

Felicity Provan en haar band stonden in Concordia een recent geopend podium aan Hoge Zand 42 in Den Haag. Voorheen theater, maar nu beoogde culturele hotspot. Mooie sfeervolle plek. Er waren wat kleine problemen met het licht maar de muziek maakte veel goed. Felicity had tijdens de lockdowns ten gevolge van covid beelden gemaakt die de situatie weergaven en projecteerde deze tijdens het spelen. Ze zong (klanken) en speelde cornet. Doordat alles experimenteel was en improvisatie was het een spannend concert. De sfeer die neergezet werd was bijzonder, zeker ondersteund met die beelden. We hadden allemaal gehoopt dat het een terugblik was op een vervelende tijd, maar helaas niks is minder waar.

Susanne Abbuehl neemt ons mee in de intimiteit

Na het experimentele in Concordia stond Susanne Abbuehl alweer klaar in Het Koorenhuis. Net als Juraj Stanik een ECM artiest (Europees platenlabel). Susanne neemt je in alle rust mee naar een intieme wereld. Dat doet ze met een hele rustige en zuivere stem. Je gelooft wat ze zingt. Door de hele rustige setting wordt je in de muziek gezogen en wil je verder luisteren. De warmte in haar stem lijkt ook in de persoon te zitten, zo rustig beweegt ze over het podium, naadloos ondersteund door een prima band.

Kika Sprangers sluit met bijzonder concert het festival af

In de Haagse Nieuwe Kerk stond op zondag 14 november de afsluiter van het festival op het podium.

Kika Sprangers bracht samen met de strijkers van Pynarello het project “No man’s land” ten gehore. Uiteraard op het podium haar eigen band waaronder pianist Wolfert Brederode. No Man’s Land is een melodieuze mengeling van jazz- en klassieke muziek met de verhalende klanken van de saxofoon van Sprangers. Het geheel was mooi in balans met telkens weer andere accenten in de muziek. Bijzonder concert.

Gezien: Cutting Edge Festival – Den Haag diverse locaties.

tekst en beeld: Maurits van Hout

all rights reserved.

The Polestar Project en een muzikale reis…

Bij het horen van de naam “The Polestar Project” was ik nieuwsgierig naar de inhoud van het concert van Vincent Houdijk en zijn Vinnie Vibes. Die nieuwsgierigheid was terecht want wat Houdijk en zijn trawanten brachten was bijzonder. Niet alleen de composities waren apart, ook de instrumenten en dus ook de instrumenten, waren bijzonder. Ik hoorde klanken die ik niet kende en dat was prachtig. Muziek mag dat doen; uitdagen, prikkelen en verrassen. Vincent Houdijk snapt dit.

Vincent Houdijk’s keuze

Vincent Houdijk had naast zijn eigen band een tweetal bijzondere muzikanten meegenomen naar het matig gevulde Koorenhuis in Den Haag. Iets wat niets met het Koorenhuis te maken had, maar met de situatie rondom “een zeker virus”. Ook in andere zalen is het nu vaak niet druk. We kunnen raden wat de redenen zijn, maar doen dat hier niet. Belangrijker om te noemen is dat dit concert normaal gesproken tot een uitverkochte zaal geleid had. Want (en daar waren we begonnen) Vincent Houdijk had een tweetal bijzondere muzikanten meegenomen. In de eerste plaats Kabeção uit Portugal die op een handpan speelde en de Amerikaanse Paul Hanson die op een electronische fagot speelde. Houdijk koos bewust voor deze relatief onbekende instrumenten om te onderzoeken wat het zou doen samen met zijn vibrafoon ook een wat minder gebruikt instrument. Wat eruit ontstond was een concert vol bijzondere solo’s en met verschillende accenten.

Bijzondere solo’s

De accenten zaten hem voor mij onder andere in de variatie in de stukken. Zoals bij “Dear Lucy”, een hommage aan zijn dochter (9 maanden bijna), wat rustig begonnen, maar daarna een stuk stevige rock erin. In de gezamenlijke stukken was de mix van de vibrafoon met de handpan en de fagot prima en naadloos en tijdens de solo’s ging je als luisteraar op reis. Het bijzondere van de handpan was de grote variatie aan tonen en klanken die eruit werden gehaald. Dit gebeurde door de manier waarop het instrument werd bespeeld en de wijze van vastpakken. Bij de solo’s van Paul Hanson op de elektrische fagot was er een enorme variatie in het spel door het samplen. Daarmee creëerde Hanson bijna een soort eenmansorkest. Klanken gingen in elkaar over, dan weer ondersteunden ze elkaar en alles klopte. Ik heb normaal gesproken een hekel aan samplen, maar hier was dit goed gedaan en voegde het ook iets toe. De geluiden die hij uit de elektronische fagot haalde waren fenomenaal en op zichzelf staand.

Terecht een stevig applaus voor het hele podium. Prima concert van de eerste tot de laatste noot.

Gezien: Vincent Houdijk en the Vinnie Vibes Polestar Project featuring Paul Hanson en Kabeção in Het Koorenhuis. Organisatie: Projazz Den Haag.

tekst en beeld: Maurits van Hout

all rights reserved. Kopiëren niet toegestaan.

Mondriaan Jazz; prachtig eendaags festival in Den Haag

23.9.2019. Op 12 oktober barst het Mondriaan Jazz festival weer los in Den Haag. De derde editie alweer. In het Paard en het Koorenhuis staan namen op het punt van doorbreken op het podium, maar ook in de scene al een hele tijd gearriveerde namen. Denk bijvoorbeeld aan het Miguel Zenon Quartet, Phronesis of Daymé Arocena die al op vele jazzfestivals stonden.

De openingsavond is een dag eerder in het Koorenhuis waar Phronesis de aftrap heeft.

Kaarten zijn verkrijgbaar via:

https://www.mondriaanjazz.nl/tickets-2/

 

 

Mondriaan Jazz werkt hier samen met ProJazz 

Gilad Hekselman speelt Koorenhuis plat!

24.5.2019. ProJazz organiseert uitstekende concerten in Den Haag. Dit keer een stijf uitverkocht Koorenhuis met vooral heel veel liefhebbers van schitterend gitaarspel van Gilad Hekselman. Gilad Hekselman maakte het allemaal waar. Wat een geweldige (jazz)gitarist is dit.

Met zijn band Super Octave een mix van subtiliteit, improvisatie, uitdaging en pure virtuositeit. Ik vind vergelijkingen altijd lastig, maar dit is een hele grote. Leuke electronische toevoegingen en leuk hoe de bandleden elkaar continu triggeren. Van heel rustige stukken (“Doremi fa sol” of “it will get better”) tot wat meer indringende, snellere stukken. Hekselman speelde met hele grote en wordt geïnspireerd door hele groten. Dat hoor je terug.

Uitstekend optreden.

 

gezien: Gilad Hekselman live in het Koorenhuis Den Haag

tekst en beeld: maurits van hout

all rights reserved

Cutting Edge Jazzfestival bewijst reputatie!

17.5.2019. Voor de zesde keer alweer organiseerde ProJazz Den Haag het Cutting Edge Jazzfestival. Ook deze keer weer in theater De Nieuwe Regentes in Den Haag. Dit voormalige zwembad biedt altijd een prachtige decor en sluit perfect aan bij de beleving van jazz. En net als andere jaren ook dit keer een perfecte mix van grote namen en verrassingen en verschillende stijlen.

The Bad Plus

Grote naam van dit festival was uiteraard The Bad Plus. Een band bestaande uit: pianist Orin Evans, bassist Reid Anderson en drummer David King. Deze mannen spelen als sinds de jaren 90 samen, maar vormen pas vanaf 2000 The Bad Plus. The Bad Plus speelde de zaal plat met een strakke set. Ritmisch, up-tempo en naadloos aansluitend op elkaar. “Je bent zo goed als je zwakste schakel” is de uitdrukking. The Bad Plus kent geen zwakke schakel. Iedereen is even goed en virtuoos. En gek genoeg zit daar wat mij betreft een beetje de valkuil in. Het klinkt soms te perfect. Waardoor het bijna commercieel gaat klinken. Soms mis ik de interpretaties het uitdagen van elkaar, het afwijken van.. Als je snapt wat ik bedoel. Toegegeven er waren wel stukken met meer improvisatie, maar dat had nog meer gemogen. Maar smaken verschillen en het is ook gewoon heel mooi om die perfectie te horen. Mooie luistermuziek en de zaal genoot, terecht een dik applaus.

 

Brederode boeit met vernieuwend project

De avond begon op het hoofdpodium met Wolfert Brederode. Dit keer geen muziek die we van hem kennen; virtuoos, klein, subtiel, maar een nieuw project samen met  Raphael Vanoli en Samuel Rohrer. Lemuria is een project dat gaat over een verzonken mythisch continent en dat sloot perfect aan beide muziek. Alle drie de mannen gebruikten electronica en gingen experimenteren met klanken. Bijzonder en meeslepend en vooral spannend. Je weet niet precies waar het naartoe gaat. Tegelijkertijd blijft er wel gewoon een lijn in en wordt het geen chaos. Er zat veel variatie in en het ging van subtiel naar soms wat meer bombastisch. Prima concert om dit festival mee te starten.

 

Rembrandt Frerichs Trio prima!

Nog zo’n Haagse toppianist. Wel een heel andere muziekstijl dan Brederode. Klassiek, melodieus en wat minder diep dan Brederode, maar heel virtuoos en ook gewoon mooi om naar te luisteren. Topoptreden.

Verrassend! Amaguk en Kalfa & Dumitriu

Verrassend waren de kleine zalen in het voormalige zwembad waar Amaguk (moderne uptempo jazz met een vleugje rock) en het duo Kalfa en Dumitriu (rustige wereldmuziek) lieten genieten. In de foyer ook de hele avond prima muziek gehoord met Nitin Parreé en de Jazzschool.

 

gezien: Cutting Edge Jazzfestival Editie 6

tekst en beeld: Maurits van Hout

all rights reserved

 

Bill Laurance, soms is solo beter..

Op 17 april j.l. stond Bill laurance op het podium van het Koorenhuis in Den Haag. Bill Laurance is bij het grote (jazz-) publiek vooral bekend als toetsenist van Snarky Puppy, maar is de laatste tijd ook heel veel solo te bewonderen. Zoals hij deze avond vertelde krijgt hij wel vaker de vraag of ie zijn maatjes niet mist, ook onderweg. Juist het volledig je eigen gang kunnen gaan en de absolute vrijheid ook op het podium voelt voor hem bevrijdend en is dus zeer bevredigend.

In de set die hij speelde in het Koorenhuis begint hij met rustige stukken (vandaar ook weinig foto’s) met puur pianospel en daarna komt er langzamerhand steeds meer electronica bij.

De rustige ballads in het begin krijgen het publiek muisstil en langzamerhand schuift de electronica erin. De cd waar de stukken vandaan komen heet “Cables” met een knipoog naar de vele electronica kabels die bij zijn optredens komen kijken. De opbouw is subtiel zodat je eigenlijk nauwelijks lijkt te merken hoeveel electronica erin de stukken verwerkt zit. Soms lijkt het even te bombastisch te worden, maar telkens keert Laurance dan weer snel terug op zijn pad. Naarmate het einde vordert zit eraf een stukje in dat iets te commercieel klinkt, maar het past allemaal net, alsof hij zelf nauwgezet de bandbreedte van zijn optreden bewaakt. Laurance is een wonderkind en heel plezierig om naar te luisteren.

Mooiste stuk vond ik “December in New York”. Bijzonder concert.

 

Den Haag, 17 april 2019. Bill Laurance (Snarky Puppy) treedt solo op in het Koorenhuis.

 

gezien: Bill Laurance in Het Koorenhuis Den Haag (ProJazz)

tekst en beeld: Maurits van Hout (all rights reserved)

 

Mooie cd presentatie Peter Beets Trio

Op 7 april bezocht ik de cd presentatie van het Peter Beets Trio in het Dakota Theater in Den Haag. Tegenwoordig bij alle optredens vanuit ProJazz stijf uitverkocht. Deze middag stond in het teken van de nieuwe cd “Our love is here to stay”. Een cd met voornamelijk stukken van Gerschwin. Het trio bestond deze dag uit Peter Beets, Frans van Geest (bas) en Wouter Kuhne op drums.

Peter Beets is altijd overtuigend en dat al jaren lang. Stukken van Beets zijn meestal perfectionistisch. Beets analyseert stukken volledig en kijkt altijd welke nuances ruimte bieden voor de uitdaging en durft ook een zijweg te bewandelen. Het leuke daarvan is dat hij tussen de stukken door vaak het gesprek aan gaat met het publiek en uitlegt welke keuzes hij maakt.

In de stukken is Peter Beets virtuoos en duidelijk zichtbaar is dat hij zijn metgezellen op het podium meesleurt in de trein die hij opstart met zijn pianospel. Zeker “jonkie” Wouter Kuhne (ook bekend van Red) had het af en toe hard te halen qua tempo, maar kwam uitstekend uit de verf.

Prima concert.

 

 

Estafest on tour doet Den Haag aan..

9.3.2019. Estafest, met 4 van de meest interessante namen uit de Nederlandse (geïmproviseerde) jazzscene timmert Estafest al jaren aan de weg. Dit jaar bestaan ze 10 jaar en om dit te vieren spelen ze in het hele land. Dit doen ze samen met zangeres Sanne Rambags. Een zangeres die, zo vertelt ze op het podium, al jaren een groot fan is van deze heren en het als een droom ervaart met hen te mogen optreden. Een rijzende ster tussen vier gearriveerde namen met bijna allemaal een Boy Edgar Prijs achter hun naam.

Het concert van gisteren was even wennen in het begin, maar daarna een prachtige uitdaging. Veel improvisaties en klankenspel (met Rambags als aanjager vaak), ritmiek en verrassingen. Muzikaal altijd goed. Soms ook brutaal en provocerend; maar dat is leuk. Mooie stukken soms stemmig, maar meestal met veel ritme en drive. Geen uitschieters; iedereen was even goed!  Uitstekend concert.

 

 

gezien: 8 maart 2019. Estafest 10 jaar; Koorenhuis Den Haag, Projazz

 

tekst en beeld;

 

maurits van hout

all rights

reserved

 

Yodok III zoekt de grenzen op!

24.2.2019. Er zijn muzikanten die iets moois willen doen. Die op onderzoek uitgaan en kijken hoe breed en hoe ruim muziek eigenlijk wel is. Geen geijkte paden; geen commercie; maar improviseren en proberen. Zo ook de mannen van Yodok III. Twee Noorse muzikanten met een Belgische producer/muzikant die zijn sporen meer dan verdiend heeft. Hun muziek? Klanken uit een drumset, een gitaar, een tuba en een flugabone (flügel/Trombone) en dat alles opslaan, samplen, vermengen en ritmisch inzetten. Zodat er iets totaal nieuws ontstaat. Soms hoor je kerkklokken denk je, dan weer symfonische muziek. Het lijkt soms een hoogmis, en dan weer meer opzwepend. Maar het is diep en donker en het slurpt je op. Geen nummers of delen, maar één groot project. Het lijkt gek en spelen, maar niks is minder waar, ze weten wat ze doen. Het eindresultaat is bijzonder. Voor een handjevol liefhebbers in het Paardcafé, maar who cares… Een gewaagde programmering van het Paard en ProJazz. Zeker de moeite waard voor wie goed kan en wil luisteren.

In het voorprogramma: Lärmschutz. Deze band maakt werk in dezelfde richting, maar dan veel rauwer. Zoals bijvoorbeeld de gitarist Stef Brans die zijn klanken uit zijn gitaar opwekt door er met een pannendeksel op te slaan en nog veel meer.. Maar daarna weer aangevuld met snoeiharde metal-klanken. Persoonlijk spreekt Yodok III me meer aan, omdat het meer gestileerd is. Desondanks zeker ook prima!

Den Haag, 24 februari 2019 Lärmschutz treedt op in het Paard van Troje

 

 

Gezien: Yodok III met voorprogramma in Paard van Troje Den Haag. 24-2-2019. Tekst en beeld: Maurits van Hout

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑