Zoeken

Jazzphotography Holland

Photos and reviews of interesting jazz concerts

Tag

Maarten Hogenhuis

“So What’s Next” maakt alle verwachtingen waar!

7.11.2016

Wat een feest het afgelopen weekend in Eindhoven! In de vierde editie alweer blijkt het festival in Eindhoven nog steeds een gouden greep. Topjazz verspreid over de stad. Vernieuwende muziek, traditionele jazz, experimentele jazz en al het mogelijke aan mengvormen. Voor het eerst deze keer 2 dagen. Dag 1 in het Muziekgebouw op de zaterdag en dag 2 Downtown verspreid over allerlei vaak verrassende locaties.

swn_sfeer_052

Super saturday

In het Muziekgebouw begon de dag met Molino in de foyer. Terwijl het publiek langzaam binnendruppelde had deze band de schone taak de zaak op te warmen voor een mooi jazzweekend. Net zoals het publiek moesten ook zij erin komen. Deze van oorsprong Amsterdamse groep wordt gekenmerkt door veel wisselende stijlen door elkaar en dat was te merken. De muziek was rommelig en fragmentarisch. De zang maakte het mooi donker qua sfeer, maar nooit leek het echt op gang te komen.

molino_032

Daarna door naar de Grote Zaal, waar Tiggs da Author de opdracht kreeg de zieke Jacob Collier te vervangen. Dat deed ie prima met zijn band. Aardige soul/funky nummers, waarvan sommige covers. Zijn energie was positief. Met de aankondiging dat hij bekend was van een voetbalspelletje kon de zaal weinig en ik ook niet. Hij deed het echter goed, met als hoogtepunt een amusante zaal/zang battle tijdens “Mr. Jackson”.

Deze diashow vereist JavaScript.

Wandelend door het gebouw kwam ik in de bovenfoyer het Maarten Hogenhuis Trio tegen. Mooie saxofoon ondersteund door bas en drums met prachtige verstillingen. Ondanks de achtergrondruis een prima concert met terecht eromheen een grote schare liefhebbers.

Deze diashow vereist JavaScript.

Een etage hoger de Kleine Zaal met spitsafbijter Rudresh Mahantappa en zijn “Bird Calls” programma. Eerder zag ik dit programma in Belgrado waar zijn optreden erg goed was. Ook nu weer een ijzersterk optreden waarbij alle groepsleden ieder voor zich excelleerden. Mooie stukken van Bird goed geïnterpreteerd in hoog tempo. Het duet van Mahantappa met de jonge trompettist was van zeer hoog niveau.

Daarna naar de Grote Zaal waar Laura Mvula een enorme groep wachtenden voor de ingang waar voor hun geld geeft. Rennen naar het podium voor de beste plek vooraan. Het had veel weg van een popconcert. Mvula komt als een diva het podium op. Schitterende roze pumps een kort zwart jurkje en een prachtig witte futuristische draagbare piano. Op haar rug een witte streep. Ergens in de verte doemt een vergelijking met Grace Jones op. Het maakt een optreden net weer iets interessanter. Het nummer “Fly with you” was heel toepasselijk, want ze vertelde haar spullen op de luchthaven kwijt te zijn geweest. Haar piano zat daar in. Er was gelukkig geen man overboord geweest, ze was bereid geweest naakt te spelen voor haar publiek, tot hilariteit van de mensen. Aan het einde van de show start ook zei een interactie met het publiek met een samenzang, dit keer in 5 groepen. Baas boven baas. De meeste nummers van haar zijn mooi en melodieus en haar stem indringend. Ze zet mooie klanksferen neer.

In de Kleine Zaal boven start daarna een prachtig optreden van David Virelles en Marcus Gilmore. Beiden hebben electronica toegevoegd aan hun respectievelijke piano en drums en er worden een prachtige digitale wereld gemaakt. Op de achtergrond schitterende visuals deels gemaakt door Virelles. Het pianospel van Virelles en de prima drums van Gilmore blijven echter wel de rode draad in het concert. Als we de visuals geloven is de muziek vervuld van diepere levensthema’s.  Die haalde ik er niet uit. De primeur van dit nieuwe project hier in Eindhoven was echter absoluut de moeite waard.

Deze diashow vereist JavaScript.

Ofschoon het meestal te druk was in de stadsfoyer Meneer Frits besloot ik het er toch eenmaal op te wagen voor Marcus Strickland. Dat bleek een gouden greep, want zij speelden het dak eraf. Deze groep had minimaal in de Kleine zaal moeten staan, al blijven keuzes lastig. De echte jazz, en daar reken ik dit onder, trekt minder publiek. Maar deze muziek verdient een betere akoestiek. vanwege tijdgebrek slechts een klein deel gezien, maar zeer de moeite waard.

Marcus Stricklan_032.jpg

Ibrahim Maalouf liet de mensen in de gangen van de Grote Zaal in extremis wachten. Op het moment dat mensen al dachten aan teruggaan gingen eindelijk de deuren open. Het podium was gevuld met keyboards en muzikanten en we zagen zelfs good old Eric Legnini terug achter 1 van de boards. Ging Maalouf met het programma in Gent deze zomer terug naar zijn Noord-Afrikaanse roots, dit keer stond er een dampende en swingende discomachine op het podium. Natuurlijk speelde Maalouf zijn deuntje uitstekend mee, maar ik hoor liever het andere werk van hem. Dit is mij te commercieel. Het lijkt een interne strijd. Hopelijk wint de muzikant Maalouf.

Deze diashow vereist JavaScript.

Colin Stetson. Terwijl de Grote Zaal nog op zijn grondvesten schudde, snel naar boven geslopen voor het concert van Stetson. Deze zaal, waar meestal de wat meer pure jazz geprogrammeerd staat, was bij lange na niet vol.
Als Stetson start met zijn enorme bassaxofoon zie ik mensen kijken “waar gaat dit heen?”
Het lijkt soms een soort didgeridoo met ritmes die je in een trance lijken te brengen. Maar de bas gaat door merg en been. En met electronica verandert het geluid telkens een beetje. Soms onheilspellend. Maar wat een spannende muziek van 1 persoon. En daarna een stuk met een altsax weer met heel veel samplers waardoor het podium vol lijkt te staan met mensen. Stetson is een geniale zonderling. Het gaat niet om het specifieke spel, maar om het totaal. Zijn muziek is een soort van reis zonder het stadium van verveling aan te raken.

Deze diashow vereist JavaScript.

Mijn slot van de avond was Cory Henry en zijn funk apostelen. Ik kende de muziek niet. En was benieuwd. Het bleek inderdaad heel swingend te zijn en vol energie. Toch deed het me minder dan bijvoorbeeld Stetson of Strickland. Persoonlijke smaak.

Deze diashow vereist JavaScript.

De zaterdagavond was zeer geslaagd. Hier en daar iets te lang wachten, maar niet gek als er artiesten hun vliegtuig missen. Aandachtspunten; de toegankelijkheid van Mijnheer Frits Foyer en het eten dat te vroeg op was.

tekst en beeld: Maurits van Hout

all rights reserved.

Shirma Rouse kwam zag en overwon in Laren!

09.09.2014. Toen ik arriveerde bij Singer Laren moest ik even wachten bij de kassa. Op dat moment kwam er een jonge vrouw binnen. Onopvallend met een koffertje, vriendelijk en bescheiden. Ze kon eigenlijk niet goed naar binnen vanwege de drukte. Ik herkende haar als Shirma Rouse en vroeg de mensen haar erdoor te laten. Immers zij was waar ze vanavond voor kwamen. Toen Shirma na een verdienstelijk optreden van Humphrey Campbell in de theaterzaal op het podium kwam stond er een hele andere verschijning. Een prachtige vrouw in een mooie rode jurk met een mooie uitstraling. Achter haar de mij nog onbekende Dutch Concert Big Band, waarvan ik wel een aantal gezichten herkende. De combinatie bleek echter prima te werken en Shirma? Shirma was gewoon haarzelf. Grapjes makend met het publiek, ze op hun gemak stellend, lekker nuchter. In het begin van het eerste optreden was ze nog wat voorzichtig, haalde ze niet helemaal lekker door met haar stem, maar aan het einde van de eerste show kreeg ze de zaal eerst aan het dansen en daarna met een rustig nummer ook weer doodstil op de stoel. Deze vrouw heeft een bijzondere stem en maakt ook met haar persoonlijkheid een prima indruk. Uit de schaduw gestapt bij andere artiesten en doorgebroken met The Voice of Holland. Mooie nummers van Aretha Franklin kwamen voorbij. Think, Respect en ga zo maar door. En tussen de bedrijven door zie je dan ook weer dat fijne lieve mens. Niet gek dat Shirma het toch kritische publiek inpakte. Toen ik bij het tweede optreden van haar binnenliep in de zaal ging net het dak eraf en volgde een spetterende toegift. Shirma Rouse kwam zag en overwon.

 

Of Shirma het enige hoogtepunt was van Laren Jazz? Nee. Er waren verdienstelijke optredens van Humphrey Campbell en Deborah Carter. Een uitstekend optreden van de “jonge honden”  van Bruut!,  die jazz spelen met veel lef en tempo, en er was een leuk verrassend optreden van de jonge zangeres Sanne Huijbregts die een prima indruk maakte begeleid door het huiskwintet rond Frits Landesbergen en Jeroen de Rijk. Dit geheel werd nog aangevuld door vermakelijke optredens van Jazzconnection en Miss Hips. Tussen de bedrijven door werd de Laren Jazzaward uitgereikt aan altsaxofonist Maarten Hogenhuis van Bruut!. Al met al een prima avond in Laren! Tot volgend jaar.

Deze diashow vereist JavaScript.

 

Gezien: Laren Jazz 6 september 2014, Singer Laren.

beeld en tekst: Maurits van Hout

Maarten Hogenhuis (Bruut!) heeft Laren Jazz award gewonnen!

8.9.2014. Tijdens het Laren Jazzfestival in Laren (NH) heeft altsaxofonist Maarten Hogenhuis de Laren Jazz Award uitgereikt gekregen door niemand minder dan Cees Schrama, die juryvoorzitter was. De uitreiking vond plaats voorafgaande aan hun optreden tijdens Laren Jazz.

Later meer over Laren Jazz.

 

 

Beeld en tekst: Maurits van Hout

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑