Zoeken

Jazzphotography Holland

Photos and reviews of interesting jazz concerts

Tag

Lantaren Venster

Jazz International Rotterdam maakte belofte waar…

31.10.2017. Festival Jazz International maakte afgelopen weekeinde haar belofte volledig waar. Het festival bood spannende muzikale uitdagingen, liet de bezoekers genieten van de allerbeste jazz en had in vrijwel elk optreden iets wat het bijzonder maakte.

Jonge honden..

Jonge honden waren er volop, maar niet overdreven geprogrammeerd waardoor ze goed in het programma pasten. Mooi voorbeeld was het Pack Project van Thomas Pol een enthousiaste aanstormende bassist die niet alleen qua spel (verrassend, uitdagend) maar ook qua presentatie op het podium (lef en flair) een belofte voor de toekomst is. In zijn slipstream vielen verder Koen Schalkwijk en Joël Botma op. Trompettist Botma vond ik ook bij het optreden van de band Ochsen opvallend. Thomas Pol begon zijn optreden met een mooie bassolo en dat was goed. Aansluitend was echter het eerste stuk met de band wat fragmentarisch en was het zoek naar een lijn in het spel van de vier. Thomas verwees ook naar jams en daar leek het op. Bij het stuk geïnspireerd door Charles Mingus had ie mijn aandacht weer terug. De muzikanten die hij bij zich had waren prima. En eerlijk is eerlijk als je pas sinds een week samen speelt dan was het echt goed.

jazz international Rotterdam, Ochsen
Ochsen tijdens Festival Jazz International Rotterdam

De visuals op de achtergrond bevielen me in eerste instantie goed (fantasievormen en industrie) maar toen het langdurige psychedelische spiralen werden ging het afleiden. Een leerpuntje zullen we maar zeggen. Net als het zingen van Thomas, omdat het moest in het kader van het project wellicht, maar niet echt succesvol. Wat mij betreft niet uit de comfortzone gaan op deze manier. Muzikaal inhoudelijk lukte dat wel.

The Nordic

Aan dit festival was een bescheiden label geplakt: The Nordic. Volgens het programmaboekje stond het festival in het teken van Jazz uit Scandinavië. Een soort van onderzoek naar wat muziek uit het Noorden van Europa zo bijzonder maakt en het Europese spectrum zo beïnvloedt. Gelukkig werd in de programmagids een duidelijke nuance aangebracht om generalisaties te voorkomen. Wel kan je in algemene zin vaststellen dat goede omstandigheden voor muzikanten en meer ruimte (zowel fysiek als financieel) leidt tot openheid en experimenten. Dat dit betekent dat er geen commerciële druk zou zijn voor muzikanten uit Scandinavië is natuurlijk niet waar. Iedere beroepsmuzikant zal uiteindelijk met spelen of verkoop van muziek het hoofd boven water moeten houden. En als ik het vergelijk met Nederland dan is er behoorlijk gesneden in alle jazzmogelijkheden qua subsidies enzovoort maar ook in Nederland kan er veel. Beide landen hebben overeenkomsten. Ze staan open voor invloeden van buitenaf. Niet gek dat we tijdens dit festival ook vaak een mix zagen van Nederlanders met Scandinaviërs en omgekeerd. Vrijheid lijkt me een grote rol te spelen. De grote namen op dit festival Matthias Eick, Ellen Andrea Wang en Bobo Stenson toonden in hun carrière ook aan vooral door eigenheid en muzikale keuzes status te verwerven. Van geijkte paden afwijken en openstaan voor invloeden. Lastig te beoordelen in hoeverre (financiële) vrijheid hier een rol speelde. En ook in de Verenigde Staten zijn er experimentele muzikanten die niet direct commercieel werk maken. Wanneer je gaat stellen dat Amerikanen meer de extremen opzoeken zou je juist de stelling dat ze commerciëler en competitiever werken onderuit halen. Gemiddeld lijkt de Noord- Europese jazzmuzikant iets ingetogener te zijn. Al met al een lastige discussie. Ik wil afsluiten met mijn visie dat meer vernieuwing uiteindelijk ontstaat door meer experiment en meer kruisbestuiving met andere invloeden. Uiteindelijk blijft dat altijd de individuele keuze van de muzikant zelf.

Ellen Andrea Wang Trio

Voor mij het eerste optreden van de vrijdagavond. En direct een hoogtepunt.Ik kende haar niet en dus wist ik niet wat te verwachten. Al snel was ik blij verrast. Wat een stem en wat een presentatie en wat mij betreft even goed met zingen als met de bas. Mooie ingetogen nummers waarbij vooral “Heaven” opviel. Een krachtige ballad met perfect pianospel en drums als ondersteuning. In het laatste stuk “Come closer”? een mooie bassolo als start en door het uptempo karakter een mooie brug tussen jazz en pop en daarmee een perfecte samenvatting van haar optreden. Prima optreden.

 

 

Lijbaart, Stadhouders en Rambags dagen uit tot luisteren..

Na mevrouw Wang naar zaal 2. In deze bioscoopzaal altijd iets minder licht voor de fotografen en minder ruimte om spannende foto’s te schieten, maar qua sfeer altijd heel intiem. De keuze om dit trio hier te programmeren was dus een goede. Hele kleine, intieme, fragmentarische muziek maar toch een geheel met de verplichting goed te luisteren. Omgaan met klanken en de grenzen opzoeken. Dat was voor mij de essentie van dit optreden. Een prachtige geschoolde stem van Sanne Rambags die de luisteraar van fantasiestemmen naar gesproken woord naar sacrale gezangen meenam. Een gitarist (Stadhouders) die elke klank “uitknipte” en daar via samples weer iets anders van maakte en Lijbaart die alles uit de kast haalde om maar klanken te generen, met verrassende oplossingen die je niet zou verwachten; altijd op zoek naar wat er kan. Composities ontstaan al spelenderwijs. Het was even wennen, maar wel bijzonder.

 

 

Aan het einde nog even kort geluisterd in de foyer naar Ochsen, een Nederlandse band van jonge honden waarbij trompettist Joel Botma opviel. Niet spectaculair maar prima om naar te luisteren.

JI_Ochsen_0011.jpg

 

Matthias Eick zet je op het verkeerde been…

Vervolgens aansluiten in de rij voor Matthias Eick in de grote zaal. Één van de grote namen van de hedendaagse Noorse jazz is Matthias Eick. Met zijn quintet leverde hij een schitterend concert af in Lantaren Venster. Alles leek mooi in balans in een stevig tempo en gericht op het spel van Eick. Meestal zeer melodieus, maar wanneer je de neiging krijgt om af te haken omdat het te braaf is, wordt je “terechtgewezen” door bijvoorbeeld Eick die een vreemd intermezzo inbouwt met zijn keyboard en het ritme onderbreekt/ontregelt. Zo had je bijvoorbeeld ook het nummer “Sailing” wat in eerste instantie erg zoetsappig lijkt, maar dan door een verrassende solo van de violist (Hakon Aase) dan toch datgene brengt wat je boeit. Om vervolgens met een nummer als “Girlfriend” van de nieuwe cd weer het tempo uitdagend en snel omhoog te gooien. Niets is wat het lijkt en er is iedere keer weer een afslag die Eick neemt zonder de weg kwijt te raken.  Uitstekend optreden.

 

Thomas Pol veelbelovend, maar oppassen voor de valkuilen..

Op de zaterdag begon ik met The Pack Project van Thomas Pol. Zoals hierboven vermeld; prima maar Thomas moet oppassen voor een paar valkuilen. Niet teveel visuals, niet gaan zingen en doorgaan met passievol bassen en lef tonen. Benieuwd hoe het verder zal  gaan.

Thomas Pol gefotografeerd door Maurits van Hout Fotograaf
Rotterdam. jazz international Rotterdam, Thomas Poll, The Pack Project

 

How Town verrassend en boeiend

Kruisbestuiving door van elkaar te leren en open te staan voor ontmoetingen. How Town met 2 Belgen en 3 Letten is daar een prachtig voorbeeld van. Meerstemmige stukken waarbij vrijwel ieder nummer verrassend is. Dan weer pop, dan weer bijna klassiek. soms een tintje jazz, maar vooral anders dan al het andere. 3 zangeressen zetten de toon en de muziek gaat van lange klanken bijna klassiek tot vrolijke popmuziek. Verrassingen en humor; zoals een start met kippengeluiden en leuke teksten. Elk nummer is een verhaal zoals het nummer waarbij de bassist twee pingpong batjes tevoorschijn haalt en de geluiden van het batje en de bal verwerkt in het stuk. Humor en verrassing zonder dat het ten koste gaat van de kwaliteit van de muziek. Boeiend.

 

Marquis Hill Blacktet blaast de zaal omver

Marquis Hill met zijn Blacktet was gelet op de rest van de programmering een vreemde eend in de bijt. Als enige Amerikaanse groep moesten zij het contrast laten zien tussen Amerika en Europa. Meer traditionele jazz en snel en hard, bijna het beeld van de vergelijking in het programmaboekje. Maar ook gewoon heel goed en verrassend met de uitstekende Justin Thomas op marimba en vibrafoon en uiteraard Marquis Hill die excelleerde. Geen moment hoefde je je af te vragen waar ze heen gingen, wat het doel was of waarom ze wat deden. Het was een sneltrein die bleven boeien en die je meesleurde. of je wilde of niet. Zoals het project “The way we play” een project waarbij ze helden naspeelden zoals het stuk “Maiden voyage” van Herbie Hancock. Of het stuk “Law and order” waarbij Hill op trompet en Laurenzi op tenorsax de “strijd” aangingen. En als je ook maar even achterover wilde leunen dan kwam daar weer een solo van Makaya McCraven op drums die zoveel energie genereerde dat je niet kon ontsnappen.

Grote klasse.

 

 

Ornstein en Gunnlaugs en de mooie verstilde reis..

Op zondag kwam ik binnen terwijl het concert van Maarten Ornstein en Sunna Gunnlaugs al bezig was. Gelukkig kon ik nog even luisteren in de zaal. Het werden tien mooie minuten van verstilde muziek. Mooie rustige pianomuziek aangevuld met basklarinet en bas, subtiel op elkaar aansluitend. Dromerig en verbeeldend.

Ornstein_Gunlaugs_0002.jpg

 

Jazzart Orchestra en de Syrische plus

Meteen daarna stond op het kleine podium in de foyer het Jazzart Orchestra uit Zwolle met dirigent Martin Fondse alweer klaar. Volle bak.  Maar het ging wonderwel en muzikaal was het prima. Mooie muziek met mooie composities. En een extra. Want in het Jazzart Orchestra was ruimte in geruimd voor 3 Syrische vluchtelingen waaronder zangeres Shaza Hayek. Goed om te zien hoe deze vluchtelingen opgenomen zijn in deze muzikale gemeenschap en een mooie bijdrage leveren. Natuurlijk krijgt de muziek daardoor wel een draai naar meer volksmuziek. Maar dat is prima. Boeiend om te zien hoe muziek grenzen laat vervagen en mensen laat zien in hun kracht.

Hierna nog snel even geluisterd in zaal 2. Waar Rogier Telderman zijn Triptych niet klinken. Telderman brengt met zijn kwartet fascinerende muziek waarbij elke individuele muzikant de grenzen van het instrument en de muziek opzoekt. Helaas tekort kunnen luisteren om uitgebreid over te schrijven.. wordt vervolgd..

Jazz International rotterdam, Rogier Teldermans Triptych

Bobo Stenson Trio en de energie van een jonge hond

Het laatste grote concert op het hoofdpodium was voor Bobo Stenson. Een gelauwerde pianist die na roerige startjaren uiteindelijk zijn weg vond in de jazz en een plek verdiende aan de top.

Zijn pianospel is rustig en solide. Stukken zijn romantisch, ritmisch en melodieus. Soms neigt de muziek naar pop. Maar telkens als je geneigd bent om het te commercieel te vinden is daar weer die energieke jonge hond op de drums Jon Fält. Zo noemt Stenson hem ook; alsof het een bekend geheim wapen van Stenson is. Feit is dat uiteindelijk de samenstelling van het trio maakt dat je blijft luisteren. De gezamenlijke energie zorgt dat je erbij blijft. Prima optreden.

Tenslotte

Met een paar foto’s van het laatste concert in de foyer van het Snorre Kirk Quintet:

 

gezien: Festival Jazz International Lantaren Venster Rotterdam 27, 28 en 29 oktober 2017.

tekst en beeld: maurits van hout

all rights reserved

Foto bestellen voor thuis of de website? neem contact op: 06-50624221 of info@mauritsvanhout.com

 

 

 

 

 

Festival Jazz International Rotterdam!

26.10.2017.   Morgenavond (27 oktober) barst het internationale jazzfestival in Rotterdam weer los. Topmuzikanten uit Nederland en het buitenland gaan je weer in de ban van jazz brengen. Volop ruimte voor spannende muziek en dit keer een spannend tintje; “The Nordic”, oftewel de beste muzikanten uit Scandinavië.

We zetten even een paar bijzondere muzikanten op een rijtje:

Mathias Eick quintet; trompettist die meerdere instrumenten bespeelt en altijd op zoek gaat naar verrassende combinaties. Vr.

Marquis Hill Blacktet: dromerige jazz die je meeneemt naar de late avond of vroege ochtend. De sfeer van de grote stad en jazz… za.

Rogier Telderman’s Triptych: zet een aantal door de wol geverfde muzikanten bij elkaar en daag ze uit samen iets bijzonders te componeren en je krijgt deze groep van Rogier Telderman, spannende muziek subtiel gebracht…. zo

Rembrand Frerichs Trio; prachtige pianomuziek aangevuld met een bijzondere trompettist (Verneri Pohjola) moderne jazz met uitdaging..  zo.

Rogier Teldermans Triptych
Mark Alban Lotz (Rogier Telderman’s Triptych)

Meer informatie en kaarten: www.jazzinternationalrotterdam.nl

 

 

 

 

 

FJIR_banner1310x836

Interessante showcases bij InJazz

27 juni 2017. Vroeger was het de Nationale Jazzdag, tegenwoordig alweer enige jaren Injazz; hét evenement waarbij iedereen die iets met jazz te maken heeft elkaar treft in Rotterdam. Inmiddels is Injazz een mooie traditie en onderdeel van North Sea Round Town. Overdag ontmoet men elkaar middels lezingen, speeddates en discussies, in de avonduren is er tijd voor bands en muzikanten om zich te presenteren aan het publiek, maar nog belangrijker media en boekers (mensen die de artiesten boeken voor optredens). Dit jaar speelde het zich af in en rondom Lantaren Venster en Walhalla in Rotterdam op 22 en 23 juni. Gelet op volle agenda’s besloot ik dit jaar te gaan kijken en luisteren op de 23e. Het eerste optreden voor mij was dit keer Kika Sprangers.

Kika Sprangers kreeg het hoofdpodium in Lantaren Venster en dat betekende groots uitpakken, want er was zelfs een blazerssectie en een achtergrondkoor.

Kika Sprangers timmert behoorlijk aan de weg en via de stap van het Nationaal Jeugd Jazz Orkest en samenwerking met het Metropole Orkest volgt nu een eigen “big” band met spannende muziek. Kika straalt zelfvertrouwen uit op het podium, weet wanneer ze zelf uit de spotlights moet stappen en stuwt het geheel op naar een goed niveau. De muziek is verfrissend en swingend. Prima optreden.

 

Laura Perrudin is een zeer gevarieerd eenmansorkest

 

Na Kika Sprangers even omhoog in Lantaren Venster waar in de theaterzaal Laura Perrudin op het kleine podium stond. Perrudin haalde alles uit de kast. Geluiden werden gemaakt en gezongen, vervolgens weer gesampled, waarna er werd overgeschakeld op harpspel en dat alles in een soort van sereniteit. Dan is het klassiek, dan weer juist helemaal niet. Verrassend optreden, jammer dat ze zo in het donker stond.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Een korte blik daarna op de heren van Umbra en daarna door naar het Chris Corstens Quartet in Walhalla. Een stukje de brug over bij Hotel New York richting Katendrecht. het bleek de moeite waard. Strakke gepassioneerde jazz in een relaxte setting.

Umbra live at INJAZZ
InJazz, rotterdam, Umbra

 

Triptych; bijzondere muzikale reis

Ondertussen stond op het hoofdpodium alweer de volgende act klaar. Rogier Telderman en zijn Triptych. Een verzameling van uitermate getalenteerde musici zoals Mark Alban Lotz, die elkaar prima aanvoelden. Uitdagingen in de stilte en de intensiteit en muzikaal vol verrassingen. Muziek om naar te luisteren en te genieten.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Halverwege de switch gemaakt naar de kleine zaal boven in Lantaren Venster waar een spannend optreden bezig was van Sanem Kalfa en George Dimitru. Gepassioneerde muziek met een snufje klassiek.

Sanem Kalfa en George Dimitriu
Rotterdam, 23 juni 2017, Tijdens het jaarlijkse Injazz zijn er ook altijd showcases. foto: Sanem Kalfa en George Dimitriu

 

Daarna weer de wandeling naar het Jazz Walhalla, waar Allison Philips en haar trio een degelijke set afwerkte.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

In de foyer van Lantaren Venster dit keer Lwela Kasulwe, de Congolese singer-songwriter. Persoonlijk vond ik deze minder indrukwekkend. Niet gek, want de muziek was in zijn taal en bij een singer songwriter moet je wel begrijpen waar de muziek over gaat wat mij betreft.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

“Ätna was zo’n verrassing..”

Avondafsluiter voor mij was het Duitse Ätna. Een duo bestaande uit Inéz en Demian die een verrassend optreden gaven in de bovenzaal van Walhalla. Niet zo heel veel publiek, maar zij die er waren genoten. De muziek was een soort New Wave (zij speelde en zong achter de keyboard) muziek, met soms weer melancholische delen erin. Teksten gingen over de wereld, het milieu en liefde. Van harde protestmuziek tot intieme stukken. Dit duo weet wat ze doen en weet te boeien. Niet echt jazz volgens het woordenboek, maar who cares…

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Gezien INJAZZ Infestival. 23 juni 2017

beeld: Maurits van Hout

tekst: Maurits van Hout

all rights reserved. all images can be ordered in high resolution.

InJazz zet mooie traditie voort…

28.6.2016

InJazz? nog nooit van gehoord.. Dat kon je nog horen dit jaar, maar zonder twijfel is dat volgend jaar verleden tijd. Met een grote conferentie, workshops, lessen en heel veel netwerken is InJazz (de opvolger van de Nationale Jazzdag) niet meer weg te denken uit het Nederlandse Jazzlandschap en onmisbaar voor iedereen die met jazz zijn of haar brood verdient. InJazz vond ook nu weer plaats in Lantaren Venster en deels in het Nieuwe Luxor Theater in Rotterdam. Traditiegetrouw breng ik altijd een bezoek aan het muzikale deel van de dag, of beter gezegd dagen, want naast de vrijdag (24-6) was er ook weer een zaterdag met heel veel muziek. Meestal ben ik aanwezig bij de vrijdag. In dit geval begon de avond met de uitreiking van de Edisons (zie een eerder bericht) en werd het vervolgd met Showcases van jazzartiesten op diverse podia. Dit keer niet in Hotel New York, maar wel in Lantaren Venster, het Nieuwe Luxor Theater en Walhalla. Op de vrijdagavond hebben ik me beperkt tot een paar optredens in Lantaren Venster.

Na de Edisonuitreiking begon het met het Michiel Stekelenburg Quintet in de foyer. En dat was prima. Uitstekende jazz. Muzikaal dik in orde met swingende jazz en mooi gitaarspel van Michiel himself. Liep als een trein.

 

Daarna naar de kleine zaal boven waar het Bodurov trio liet horen weer beter te zijn geworden. De combinatie van jazz met volksmuziek en een vleugje klassiek is altijd de moeite waard om te horen. Helaas was er nu niet veel tijd, maar ik ga ze weer beluisteren en zien op termijn. Dan volgt een uitgebreider verslag.

 

Vervolgens was het tijd om te gaan luisteren en kijken naar Karsu en haar band. Toen Karsu nog niet zo heel bekend was zag ik haar al op een festival en schreef dat ze iets bijzonders had. Niet gek want ze had toen net in Carnegie Hall gestaan. Maar Nederland kende haar nauwelijks. Nu, weer een hele tijd later wint ze de publieksprijs bij de Edison awards en zie ik een ervaren artieste staan. Wat een power zet deze kleine Turks-Nederlandse neer op het podium. Persoonlijk ben ik het meeste gecharmeerd van haar Turkse songs. Ze lijkt daar voor mij de emotie het beste te raken. Maar goed, wie ben ik… Maar wat ze ook doet, altijd is er passie, een prachtige stem en dito verschijning. Na het winnen van de Edison en alle emotie ging Karsu los op het podium. Het vrolijke “Domates biber patlican” raakte het publiek tijdens de Edisons en gelukkig dus deze toegift in Lantaren Venster.

 

Na Karsu kort even gekeken bij Zitakula, aanstekelijke vrolijke feestmuziek. Ook die komen we later nog tegen!

De afsluiter voor mij deze avond was Jeangu Macrooy. Hier kon ik iets meer tijd voor nemen en de drie songs die ik hoorde waren mooi. Een mooie stem gecombineerd met een goede sound en teksten die uit het persoonlijke leven van Jeangu lijken te komen en dus heel echt zijn en raken. Niet echt jazz, maar meer soul of wereldmuziek, maar who cares… wordt vervolgd

 

 

Tot volgend jaar Injazz!

 

tekst en beeld: Maurits van Hout

all rights reserved.

Enrico Pieranunzi brengt jazz dichterbij…

26.01.2016. In een redelijk goed gevuld Lantaren Venster in Rotterdam was het zaterdag 23 januari  een prima optreden van het Enrico Pieranunzi trio. Het begon allemaal vrij rustig, maar eenmaal op stoom gekomen bleken het meesterwerken. Daar waar het pianospel van Pieranunzi vaak tegen het klassieke aanzat waren het juist bij de ballads prachtige interventies van onder andere bassist Somsen, waardoor het prachtige improvisatiemuziek werd. Echter nooit zwaar of lastig om naar te luisteren. Er zat altijd vaart in het optreden en soms had ik zelfs het idee dat het bijna een commercieel optreden was. Dat was het niet, maar men speelde vlekkeloos en overgangen waren vrijwel naadloos. Jazz om van te genieten. Avontuurlijk en dus boeiend, zonder dat het zichzelf verloor in te ver doorgedreven passages en muziekstukken.

Een uitgebreider verslag is te vinden op jazzenzo.nl

 

Tingvall Trio dendert door Lantaren Venster!

11.9.2015. Als een intercity denderde het Tingvall Trio op deze vrijdagavond door het theater Lantaren Venster in Rotterdam. Strak geregisseerd en ook gedirigeerd door de uitermate energieke Martin Tingvall, die ook over humor bleek te beschikken, werd het ene na het andere nummer gespeeld. Weinig ruimte voor improvisatie. Elke solo was onderdeel van het nummer. Achter de schermen worden nummers wel aangepast, zoals “Beat” (het titelnummer van hun nieuwe cd) dat voorheen veel sneller was, maar nu uitermate goed beviel als ballad. Tussen al het geweld en uptempo stukken waren de ballads sowieso een aangenaam onderdeel. Melodieus pianospel, meeslepend en soms zelf melodramatisch alsof het stukken waren geschreven voor een film. En bijna altijd met een meer dan uitstekende bassist Omar Rodriguez Calvo. De snelle stukken kenden wel variatie. Was het soms bijna rockmuziek, het volgende nummer leek dan weer klassiek. En daar waar je  bij snelle stukken als “The Hero” zou verwachten dat zeker het pianospel onnauwkeuriger zou worden, kwam je bedrogen uit. Pianist Tingvall gaf geen krimp. De passie en bevlogenheid waarmee hij speelde maakte dat je niet kon ontsnappen aan de muziek. Terecht een staande ovatie aan het einde.

Gezien: Tingvall Trio Lantaren Venster Rotterdam

tekst en beeld: Maurits van Hout

all rights reserved

Nationale Jazzdag 2015 een terugblik in beelden..

Op 26 en 27 juni 2015 vond weer de Nationale Jazzdag plaats in Rotterdam. Op de 26e bezocht ik de showcases. Omdat veel tegelijkertijd geprogrammeerd stond op verschillende locaties, moesten er keuzes gemaakt worden. Hierbij een deel van de beelden als terugblik. All photos copyright mauritsvanhout.

 

Benjamin Herman maakt jazz toegankelijk

1 oktober 2014. Alweer even terug (13 september) stond Benjamin Herman in Lantaren Venster in Rotterdam. Of het aan de korting op de entree lag (er was een groot cultuurweekend in Rotterdam; 24 uur cultuur) weet ik niet, maar de zaal was uitverkocht. Door de jaren heen mocht ik Benjamin Herman al heel wat keren fotograferen en ik heb dan ook besloten dit alleen nog maar te doen als er iets nieuws te melden was. Dat was dit keer het geval want Benjamin trad op met zijn trio aangevuld met Daniel von Piekartz waarmee hij het album “Trouble” heeft opgenomen. 1 vervanging; op de bas Thomas Rolff van Bruut! in plaats van Ernst Glerum die verhinderd was.

Gelet op bovenstaande zou je kunnen denken dat Benjamin Herman niet de moeite waard is, maar niets is minder waar. Benjamin Herman zoekt telkens naar nieuwe wegen en nieuwe samenwerkingen. Dit keer de samenwerking met “jonge hond” Daniel von Pieckartz die hij uit het Amsterdamse circuit kent. Geen klassieke jazzstandards, maar juist funk, soul en pop. Von Pieckartz, een perfecte ADHD-er achter de piano nam regelmatig brutaal de leiding en wist met zijn songs het publiek wel te raken, aangevuld met prima pianospel. De jazzsound van Herman en co werd hierdoor soms naar de achtergrond verdrongen, waardoor het een heel levendig optreden werd. Stukken van Mancini, maar ook van JJ Cale of Sly Stone (Walking in my baby’s name) kwamen voorbij met een prima zangpartij van Von Pieckartz. Het trio wist dit prima aan te vullen en pakte de regie met solo’s terug waar nodig en excelleerde in bijvoorbeeld het uptempo “Curacao”. Herman deed uiteraard zijn ding, op een uitstekende manier zoals we kennen van hem. Voor de pure jazzliefhebbers zal het wellicht wennen zijn geweest, maar het applaus was er niet minder om.

Herman en co lieten echter zien hoezeer jazz eigenlijk vertegenwoordigd is in allerlei stromingen en door een en ander met elkaar te mengen ontstaat er een mix die jazz uitermate toegankelijk maakt voor een groter publiek. Niet in de minste plaats door de humorvolle stijlkikker Herman himself.

Gezien: Benjamin Herman Trio met Daniel von Pieckartz in Lantaren Venster Rotterdam, 13-9-2014.

Beeld en tekst: Maurits van Hout

Beelden en een verslag zijn ook te zien op: http://www.jazzenzo.nl

 

 

 

Uitdagende Cuber zweept Rein de Graaff trio op tot grote hoogte!

15.11.2013 Het was een unieke avond in Rotterdam. Want het Rein de Graaff trio stond op het podium van Lantaren Venster samen met niemand minder dan de beste (dat vindt hij overigens zelf ook, knipoog) baritonsaxofonist ter wereld: Ronnie Cuber. Niet vreemd als je kijkt naar de lijst van artiesten/muzikanten waar hij mee en vóór speelde. Een kleine greep: Paul Simon, Frank Zappa, Aretha Franklin, Chaka Khan, B.B. King, Eric Clapton, Yoko Ono, David Byrne en Steely Dan. Daarnaast werkte hij uiteraard samen met vele jazzlegendes. De samenwerking met Rein de Graaff dateert al vanaf 1979 toen Cuber naast onder andere Tom Harrell aan zijn plaat “New York Jazz” meewerkte.

Waar echter de dag ervoor het Bimhuis in Amsterdam tot de nok toe uitverkocht was bleef de teller hier steken op slechts 50 bezoekers. Maar de thuisblijvers kregen ongelijk want het werd een onvergetelijk concert.

Het concert in Rotterdam opende met een prachtige uitvoering van Cole Porter’s “Night and Day”. En de grommende Ronnie Cuber leek in een goede bui want bij “St. Thomas” deed hij een dansje en tussendoor was er ruimte voor een chat met het publiek. Met de geïmproviseerde setlist, die totaal afweek van die van de avond er voor, leek Cuber het trio duidelijk uit te dagen. Hij zweepte het trio op om vooral meer up-tempo te spelen. Voorbij  kwamen o.a. “Dear Old Stockholm” (alleen het trio), “The 1934 jazz standard Stompin’at the Savoy”, Freddie Hubbard’s “Little Sunflower”, “Lazy Bird” van John Coltrane en Stanley Turrentine’s “Sugar”. Na het laatste nummer, “Angel Eyes” met een kleine vocale bijdrage volgde een staande ovatie. Voor de toegift kwam Ronnie Cuber echter niet meer terug en Rein de Graaff sloot solo af met “Everytime We Say Goodbye”. Een perfecte avond in Rotterdam.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Bezetting:
Ronnie Cuber – baritonsaxofoon
Rein de Graaff – piano
Marius Beets – bas
Eric Ineke – drums

Gezien: Lantaren Venster Rotterdam 8 november 2013

tekst en beeld: Eddy Westveer

copyright Eddy Westveer

 

 

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑