Zoeken

Jazzphotography Holland

Photos and reviews of interesting jazz concerts

Tag

Joshua Redman

Jazz Middelheim 2017 was weer bijzonder!

Jazz Middelheim 2017 uitstekende editie!

Joshua Redman en Charles lloyd samen op Jazz Middelheim

08.08.2017 Jazz Middelheim zit er weer op. De tent is weer opgeruimd en het mooie park, weer het mooie park. De rust is terug bij het prachtige kasteel. Deze editie geen bezoekersrecord. Dat was verklaarbaar door de programmering en het weer. Want zondag was het stralend weer en de afsluiter Van Morrison was een absolute publiekstrekker. Daarnaast familiedag en dus een uitverkocht huis. Op de andere dagen was het weer minder en wisselvallig en 2 absolute toppers Joshua Redman en Charles Lloyd stonden op de donderdag samen. Soms kan het niet anders, maar het verklaart dat er minder bezoek was.

Kwalitatief een sterk festival dus met: Charles Lloyd, Joshua Redman, Van Morrison, Randy Weston, Mark Guiliana, Tony Allen, Bill Frisell en de Mingus Big Band. Daarnaast uitstekende muziek in de Club Stage en een uitstekende Becca Stevens als relatieve onbekende.

Van de donderdag en vrijdag geen verslag, wel waren we dit jaar aanwezig op de zaterdag en zondag.

Tony Allen brengt mooie flashback

Op zaterdag begon de dag met drummer Tony Allen en zijn kwartet met een “tribute to Art Blakey”. Op zijn eigen wijze wist Tony Allen een mooie flashback te genereren, die je af en toe mee nam naar die prachtige muziek van Blakey. Zonder al teveel echte bokkesprongen, zodat het soms wat spannender mocht.

Bill Frisell’s ode valt tegen

Aansluitend stond Bill Frisell op het hoofdpodium met zijn ode aan John Lennon. Toegegeven; hij had een uitstekende groep muzikanten meegenomen (waaronder de uitblinkende violiste Jenny Scheinman) en zijn spel liet weer eens horen waarom hij als de allerbeste wordt beschouwd, maar het was wat tegenvallend. Niet alle stukken van Lennon laten zich zo makkelijk bewerken en in een ander jasje gieten, zelfs niet als je Bill Frisell heet. Het ene stuk was prima, zoals het uitstekende “Come together”, het andere verzandde dan weer in een soort van brei zoals “Strawberry fields”. Het was dus wisselvallig.

Petje af voor Randy Weston

Randy Weston was al eerder in Middelheim en telkens was het  van een heel hoog niveau. En dat was het ook deze keer weer. Deze inmiddels 91 jarige wist het publiek in te pakken vanaf minuut 1. Bij opkomst was zijn pianokruk niet helemaal goed. Hij lacht een keer; geen man overboord en een nieuwe kruk brengt uitkomst. Onverstoorbaar begint hij met een prachtige pianosolo. Daarna komt de rest van zijn band on stage en begint een prachtige ode aan Thelonious Monk, één van zijn helden. Tussen de bedrijven door vertelt hij verhaaltjes over de Afrikanen en hoe de jazzmuziek uiteindelijk in Amerika terecht komt vanuit Cuba. Zonder echter ooit langdradig te worden. Hij geeft inzicht in waar het allemaal vandaan komt en wat de invloeden zijn. Daarmee maakt hij jazz ook toegankelijk. De muziek zit vol met uitdagingen en uitstapjes en dat is leuk! Verder een prima rol voor Billy Harper op de tenorsax. Mooiste stuk: African Sunrise met een prachtige piano-intro  van Weston.

Guiliana weet studenten te inspireren op zondag

Artist in residence schitterde al eerder deze editie en op zondag beet hij de spits af samen met de studenten van het Koninklijk Conservatorium van Antwerpen. Mooie stukken en composities en positief; uitstekend spel van de studenten. Na een wat aarzelende start wierpen zij de schroom van zich af en gingen ze los onder de bezielende leiding van de meester en dat is knap. Prima optreden.

 

Becca Stevens prikkelt

“Best kept secret” wordt Becca Stevens in allerlei aankondigingen genoemd. Misschien geldt dit voor het grote publiek, maar Becca Stevens stond 4 jaar geleden al op Northsea Jazz en heeft inmiddels in Amerika al een grote naam. Becca Stevens toont dit ook aan op het podium in Antwerpen. Met haar band zet ze een prima optreden neer met vooral nummers van haar laatste cd; Regina. Haar nummers zijn poëtisch, maar soms ook weer rauw. In ieder geval de moeite waard en niet in het minste door haar grote vocale kwaliteiten. De muziek is heel gevarieerd. Soms jazzy, maar ook klassiek en pop komt voorbij. Prima optreden!

Dans Dans warmt tent op voor Van Morrison

Het is inmiddels etenstijd als Dans Dans opduikt in de tent om het hoofdpodium om te toveren in een psychedelische rocktempel met rook en spannend licht. Een perfecte overgang van Becca Stevens naar Van Morrison. De muziek is rauw, hard, soms snoeihard, electronisch en met verrassende composities. De heren zoeken de randen op van de muziek en durven er overheen te gaan. Het knalt van het podium af. Snoeiharde gitaren vs synthesizers en een opzwepende drum. Niet echt jazz, maar als je jazz ziet als vernieuwend en geïnspireerd, dan is het prima. Persoonlijk vond ik niet alles mooi. Mijn persoonlijke beleving ging van herrie tot interessant en uitdagend. Wisselvallig dus. Maar het kan zomaar zijn dat ik na Becca Stevens geen zit had de knop om te zetten, wat wel nodig was voor deze band.

Dans Dans
Antwerpen, 6 augustus 2017, Dans Dans treedt op tijdens Jazz Middelheim

 

Van Morrison doet het?

Het is kwart voor 8 in de avond, een kwartier voor de start van Van Morrison. Het park is afgeladen vol. Ik raak in gesprek met de buren die net als ik een heerlijke ligstoel hebben weten te bemachtigen net buiten de tent. Zij zijn speciaal vanuit Nederland gekomen om Van Morrison te zien. Van jazz weten ze weinig. De meeste namen zijn onbekend voor ze, maar Van Morrison beleven in deze setting is uniek. Zelden was een concert bezoeken zo ontspannen. Ook dat is Jazz Middelheim. Of ze ook nog iets anders moois hebben gehoord? Becca Stevens vonden ze wel iets. Wat verwachten ze van Van Morrison? Uiteraard de vele hits. De sfeer en gewoon om er te zijn. Dat lijken meer mensen gedacht te hebben, want ook buiten de tent is het heel druk dus. Om 20 uur is het dan zover. Van Morrison zet zijn trein in gang. Veel van de bekende hits komen voorbij. Leuk om te horen, maar voor mijn gevoel is het niet allemaal even zuiver. En soms lijkt het wel veel hetzelfde. Of zou ik dan gewoon een mindere fan zijn? En de tent? die interesseert het geen klap. Ze vinden het prachtig en genieten en de afsluiter “Gloria” doet het licht in de hoofdtent figuurlijk prima uit.

 

Van Morrison treedt op tijdens Jazz Middelheim 2017
Antwerpen, 6 augustus 2017 Van Morrison treedt op tijdens Jazz Middelheim 2017

 

Jazz Middelheim 2017 was ook nu weer een prima editie. Uiteraard zijn er altijd minpunten, maar in grote lijnen is Jazz Middelheim altijd een perfect feestje in de mooiste wijk van Antwerpen. Een feestje waar terecht ook veel Nederlanders terug komen. Tot volgend jaar!

 

gezien: Jazz Middelheim Antwerpen

tekst en beeld: Maurits van Hout

all rights reserved.

 

Interesse in 1 van de getoonde beelden? neem contact op via: info@mauritsvanhout.com

Lee Towers steelt de harten op Edisonuitreiking Jazz/World

1.7.2017. Rotterdam. Tijdens een sfeervolle uitreiking van de Jazz/World Edisons stal Lee Towers de show. Hij kreeg de Edison voor zijn hele oeuvre en was zichtbaar geëmotioneerd toen hij de Edison kreeg uit handen van Burgemeester Aboutaleb van Rotterdam.

Voor deze afsluiter waren er uitstekende optredens van oeuvreprijs winnaar Joshua Redman, publieksprijswinnaar Barrelhouse, jazz vocaalwinnaar David Linx en Bart Wirtz. Reinier Baas liet de Edison ophalen door een figuur uit zijn jazzopera.

Een terugblik in beelden:

tekst en beeld: maurits van hout

all rights reserved

Vanavond uitreiking jazz-edisons in Rotterdam!

30.6.2017. Vanavond worden in Rotterdam in het Nieuwe Luxor theater de jazz-Edisons uitgereikt, of beter gezegd: de categorie Jazz/World.

Voor Nederland vallen in de prijzen: Reinier Baas (Jazz Nationaal) en Lee Towers (oeuvreprijs Jazz Nationaal). De internationale awards gaan naar Joshua Redman (oeuvreprijs) Bill Frisell, David Linx (vocaal), Peter Erskine Trio (document), Dhafer Youssef (world) en Solange (soul en beyond). Daarnaast is er nog een publieksprijs die vanavond bekend wordt gemaakt. In de race hiervoor zijn: Gallowstreet, Bart Wirtz en Barrelhouse.

Joshua Redman krijgt oeuvreprijs Jazz Edisons 2017
Joshua Redman live op Gent Jazz 2014

Kaarten zijn te bestellen via het ticketbureau van het Luxor Theater, telefoon 010 – 484 33 33 of op www.luxortheater.nl.

Foto’s Edisonuitreiking vorig jaar:

 

https://jazzphotographyholland.com/2016/06/27/sfeervolle-prijsuitreiking-edison-jazzawards/

So What’s Next festival maakt reputatie waar…

15.11.2015. Op zaterdag 7 november stond alweer het derde So What’s Next festival op het programma in het Muziekgebouw in Eindhoven op het programma. En net als de eerdere edities was het weer stijf uitverkocht. Dringen om de zalen in te komen en drukte in de gangen en foyers. En dat terwijl er die avond ook de start van het grootste lichtevenement in de Lichtstad was: Glow. Voor de bezoekers van SWN geen lichtkunstwerken, maar genieten van uitstekende muziek. Jazz op een hoog niveau, maar ook een vluchtige flirt met pop en fusion hier en daar.

Zo stonden er aan het begin van de avond James Farm (beter te noemen het Joshua Redman kwartet) met de topsaxofonist Joshua Redman en Christian Scott. Later gevolgd door Kamasi Washington en het Mark Turner Quartet. Dat voor wat betreft het meer pure jazz gehalte (als je daar al van kan of mag spreken). Er was experimentele jazz; zoals de ingetogen strijkers van Zapp 4 met geluidskunstenaar Jan Bang. Er waren singer songwriters zoals bijvoorbeeld Jono McCleery en ingetogen gitaarstukken van Strootstad. Wat meer popachtige muziek van Jamie Woon en Jett Rebel en bijna rock van Hiatus Kaiyote. Een heel afwisselend programma al word je als jazzliefhebber niet zo snel opgewonden van bijvoorbeeld een Jett Rebel. Maar na een uitstekend concert van Mark Turner en zijn kwartet was het ook prima mogelijk Jett Rebel over te slaan. Meest indrukwekkend was een man die ik vreemd genoeg nooit eerder zag: Kamasi Washington. Een imposante grote man met een fantastische saxsound. Muziek die lijkt op wereldmuziek, maar toch vooral heel veel uitstekende jazz biedt. Kamasi trekt je in zijn muziek en laat je niet meer los, een aanrader. Verder door een te kleine groep beluisterd; Zapp4 en Jan Bang. Bijzondere geluidsexperimenten met klassieke strijkers. Een concert misschien om beter eens los te gaan beluisteren. Jamie Woon vond ik erg veel van hetzelfde. Zoet en weinig boeiend. Mark Turner, met een uitstekende Avishai Cohen op trompet, was een perfect hoogtepunt van de avond om mee af te sluiten.

Deze diashow vereist JavaScript.

Conclusie: So What’s Next 2015 (editie 3) was een perfect festival, goed georganiseerd, betaalbaar qua eten en drinken en veel waar voor je geld muzikaal gezien. Ondanks dat het uitverkocht was kon je met enig geduld en een glimlach alles prima zien en bijwonen en was de sfeer de moeite waard. Een aanrader dit festival.

gezien: Eindhoven Muziekgebouw: So What’s Next festival 2015

tekst en beeld Maurits van Hout

copyright maurits van hout

Gent Jazz Dag4: Hiromi steelt de show…

26 juli 2014

Graaf trapte af, geïnspireerd door Tineke Postma.

Zondag 13 juli betekende het debuut van een aantal conservatoriumstudenten uit Gent met hun band Graaf op het hoofdpodium van Gent Jazz. Dat deden ze prima en toen Tineke Postma zelf verscheen en mee ging spelen werd het zelfs goed. Natuurlijk miste er hier en daar nog wel wat finesse, maar voor een eerste keer een prima optreden.

Joshua Redman geeft gas op Gent Jazz

Terwijl de meeste bezoekers nog binnen moesten komen, was het alweer de beurt aan Joshua Redman en zijn kwartet. Was het begin nog voorzichtig, aan het einde knalde de ene na de andere solo door de tent. Als kwartet was het echter ook heel goed. Alles ondersteunde elkaar, of het nu bassist Rogers en drummer Hutchinson waren of juist een subtiele intro van pianist Goldberg; over alles was nagedacht. Stukken als Lushlive en Discolive, joegen de toch al behoorlijke temperatuur naar een jazzkookpunt, waarbij de passie en de energie van Redman de grote katalysator bleken.

 

Hiromi en Gent Jazz blijkt prima combinatie

Eerder was pianiste Hiromi Uehara al met Stanley Clarke te bewonderen op Gent Jazz, nu was ze er met een eigen trio. Een trio waarmee recent een album (Move) was opgenomen dat overal bewondering oogstte. Hiromi is een kleine Japanse vrouw, die ietwat verlegen zich presenteerde aan het publiek in een weinig bijzonder wit jurkje. Echter éénmaal achter de piano ontpopt Hiromi zich tot een beest. Wilde bewegingen (waarbij telkens weer de juiste toets wordt geraakt) afgewisseld met rustige gecontroleerde stukjes, maar altijd in een strak ritme door het trio gebracht. Soms was het hard en bijna rockmuziek zoals in “Warrior”, maar het andere moment weer gewoon bijna klassieke muziek. Hiromi daagt het publiek uit met haar spel en de contrasten in haar muziek en dat werd erg goed gewaardeerd. Eén van de beste optredens dit festivaljaar.

 

 

Legendes Corea en Clarke sloten dag 4 af.

Heel relaxed stonden ze daar opeens. De inmiddels legendes in de jazz: Chick Corea en Stanley Clarke. Chick Corea in een spijkerjasje dat ie maar even voor het gemak aan de piano hing en Stanley Clarke in een soort van Chinees jasje met wit overhemd eronder en een ordinaire spijkerbroek. Net aangekomen en klaar voor een relaxte set. En zo zou het zijn. Wanneer topmuzikanten met elkaar spelen is het altijd lekker en lijkt alles te passen. Of er nu een jas uitgaat of niet. Soms daagden ze elkaar uit, maar meestal was het heel relaxed. Kwaliteit laat zich niet verloochenen, zeker niet als aan het einde Hiromi nog verschijnt…

 

Gardenstage:

 

Hier stond vandaag Jon Batiste en Stay Human en dat was absoluut een leuk optreden. Verrassend, fris, anders en energiek. Mocht je de gelegenheid hebben ze nog elders te zien: doen!

 

 

 

Gezien: dag 4 Gent Jazz 2014

beeld en tekst: Maurits van Hout (copyright maurits van hout)

 

 

So What’s Next? Festival smaakt naar meer..

Met een eerste uitverkochte editie en een enthousiast publiek lijkt Eindhoven rijp voor een permanent jazzfestival op hoog niveau. de combinatie van de allerbeste jazzmuziek en een rijke keuze aan zowel beginnende als gearriveerde jazzartiesten maakt dat het de moeite waard is. Bij een jazzstad denk je niet direct aan Eindhoven, maar gelet op de grote drukte speelt dit geen rol, mensen kwamen vanuit de hele regio, Limburg en ook de Randstad. Bij de kleine zaal en het bovenfoyer leidde dit helaas bij een paar optredens aan het einde van de avond tot een lange rij wachtenden en een bordje dat oplichtte met de tekst “vol”.  gelukkig had de organisatie hiervoor gewaarschuwd en waren de echte liefhebbers van bijvoorbeeld Snarky Puppy tijdig in de zaal.

Kijken we naar de programmering van het festival dan was dit absoluut prima. Grote namen en publiekstrekkers waren Gregory Porter (met stip!), Jose James en Joshua Redman. Meest opvallende ” nieuwe” naam was Chloe Charles de Canadese die met haar mooie verschijning en prachtige stem de luisteraars absoluut overtuigde. Daarnaast een uitstekende rol voor Tin Men and the Telephone die de beleving van muziek een andere draai gaf met hun gestileerde muziek op een tenniswedstrijd. Ten slotte een dik compliment voor rapper Fresku die lijkt te zingen rechtstreeks uit het hart waarbij alle rauwheid en boosheid echt leken. Qua jazz een overtuigende rol voor Vloeimans en zijn gatecrash (Eric kan alles met een trompet) en Joshua Redman die alles gaf en terecht overwon. Een topavond in Eindhoven. Geniet nog even na met de foto’s:

 

gezien in Muziekgebouw Eindhoven dd 12 oktober 2013

foto’s en tekst: maurits van hout

 

 

So what’s next? eerste foto’s..

13.10.2013. Hierbij alvast de eerste beelden van het So What’s Next? festival in Eindhoven gisteren. Meer foto’s en een uitgebreid verslag volgen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Gent Jazz Dag4: Miss Gardot

Zondag 8 juli stond Gent Jazz in het teken van schitterende jazz met Robin Verheyen en zijn New York Quartet en Joshua Redman met The Bad Plus. Opwarmer voor de eerste zondag van het festival waren de mannen van Ninety Miles die met ” Cubaanse”  klanken hun best deden de zomer terug te brengen. Maar de meeste eer was toch echt weggelegd voor Melody Gardot die aan het einde van de avond een prachtige show weggaf. Op www.femuz.nl is een verslag te lezen van deze dag. Hier een paar foto’s.

Deze diashow vereist JavaScript.

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑