Zoeken

Jazzphotography Holland

Photos and reviews of interesting jazz concerts

Tag

Ibrahim Maalouf

“So What’s Next” maakt alle verwachtingen waar!

7.11.2016

Wat een feest het afgelopen weekend in Eindhoven! In de vierde editie alweer blijkt het festival in Eindhoven nog steeds een gouden greep. Topjazz verspreid over de stad. Vernieuwende muziek, traditionele jazz, experimentele jazz en al het mogelijke aan mengvormen. Voor het eerst deze keer 2 dagen. Dag 1 in het Muziekgebouw op de zaterdag en dag 2 Downtown verspreid over allerlei vaak verrassende locaties.

swn_sfeer_052

Super saturday

In het Muziekgebouw begon de dag met Molino in de foyer. Terwijl het publiek langzaam binnendruppelde had deze band de schone taak de zaak op te warmen voor een mooi jazzweekend. Net zoals het publiek moesten ook zij erin komen. Deze van oorsprong Amsterdamse groep wordt gekenmerkt door veel wisselende stijlen door elkaar en dat was te merken. De muziek was rommelig en fragmentarisch. De zang maakte het mooi donker qua sfeer, maar nooit leek het echt op gang te komen.

molino_032

Daarna door naar de Grote Zaal, waar Tiggs da Author de opdracht kreeg de zieke Jacob Collier te vervangen. Dat deed ie prima met zijn band. Aardige soul/funky nummers, waarvan sommige covers. Zijn energie was positief. Met de aankondiging dat hij bekend was van een voetbalspelletje kon de zaal weinig en ik ook niet. Hij deed het echter goed, met als hoogtepunt een amusante zaal/zang battle tijdens “Mr. Jackson”.

Deze diashow vereist JavaScript.

Wandelend door het gebouw kwam ik in de bovenfoyer het Maarten Hogenhuis Trio tegen. Mooie saxofoon ondersteund door bas en drums met prachtige verstillingen. Ondanks de achtergrondruis een prima concert met terecht eromheen een grote schare liefhebbers.

Deze diashow vereist JavaScript.

Een etage hoger de Kleine Zaal met spitsafbijter Rudresh Mahantappa en zijn “Bird Calls” programma. Eerder zag ik dit programma in Belgrado waar zijn optreden erg goed was. Ook nu weer een ijzersterk optreden waarbij alle groepsleden ieder voor zich excelleerden. Mooie stukken van Bird goed geïnterpreteerd in hoog tempo. Het duet van Mahantappa met de jonge trompettist was van zeer hoog niveau.

Daarna naar de Grote Zaal waar Laura Mvula een enorme groep wachtenden voor de ingang waar voor hun geld geeft. Rennen naar het podium voor de beste plek vooraan. Het had veel weg van een popconcert. Mvula komt als een diva het podium op. Schitterende roze pumps een kort zwart jurkje en een prachtig witte futuristische draagbare piano. Op haar rug een witte streep. Ergens in de verte doemt een vergelijking met Grace Jones op. Het maakt een optreden net weer iets interessanter. Het nummer “Fly with you” was heel toepasselijk, want ze vertelde haar spullen op de luchthaven kwijt te zijn geweest. Haar piano zat daar in. Er was gelukkig geen man overboord geweest, ze was bereid geweest naakt te spelen voor haar publiek, tot hilariteit van de mensen. Aan het einde van de show start ook zei een interactie met het publiek met een samenzang, dit keer in 5 groepen. Baas boven baas. De meeste nummers van haar zijn mooi en melodieus en haar stem indringend. Ze zet mooie klanksferen neer.

In de Kleine Zaal boven start daarna een prachtig optreden van David Virelles en Marcus Gilmore. Beiden hebben electronica toegevoegd aan hun respectievelijke piano en drums en er worden een prachtige digitale wereld gemaakt. Op de achtergrond schitterende visuals deels gemaakt door Virelles. Het pianospel van Virelles en de prima drums van Gilmore blijven echter wel de rode draad in het concert. Als we de visuals geloven is de muziek vervuld van diepere levensthema’s.  Die haalde ik er niet uit. De primeur van dit nieuwe project hier in Eindhoven was echter absoluut de moeite waard.

Deze diashow vereist JavaScript.

Ofschoon het meestal te druk was in de stadsfoyer Meneer Frits besloot ik het er toch eenmaal op te wagen voor Marcus Strickland. Dat bleek een gouden greep, want zij speelden het dak eraf. Deze groep had minimaal in de Kleine zaal moeten staan, al blijven keuzes lastig. De echte jazz, en daar reken ik dit onder, trekt minder publiek. Maar deze muziek verdient een betere akoestiek. vanwege tijdgebrek slechts een klein deel gezien, maar zeer de moeite waard.

Marcus Stricklan_032.jpg

Ibrahim Maalouf liet de mensen in de gangen van de Grote Zaal in extremis wachten. Op het moment dat mensen al dachten aan teruggaan gingen eindelijk de deuren open. Het podium was gevuld met keyboards en muzikanten en we zagen zelfs good old Eric Legnini terug achter 1 van de boards. Ging Maalouf met het programma in Gent deze zomer terug naar zijn Noord-Afrikaanse roots, dit keer stond er een dampende en swingende discomachine op het podium. Natuurlijk speelde Maalouf zijn deuntje uitstekend mee, maar ik hoor liever het andere werk van hem. Dit is mij te commercieel. Het lijkt een interne strijd. Hopelijk wint de muzikant Maalouf.

Deze diashow vereist JavaScript.

Colin Stetson. Terwijl de Grote Zaal nog op zijn grondvesten schudde, snel naar boven geslopen voor het concert van Stetson. Deze zaal, waar meestal de wat meer pure jazz geprogrammeerd staat, was bij lange na niet vol.
Als Stetson start met zijn enorme bassaxofoon zie ik mensen kijken “waar gaat dit heen?”
Het lijkt soms een soort didgeridoo met ritmes die je in een trance lijken te brengen. Maar de bas gaat door merg en been. En met electronica verandert het geluid telkens een beetje. Soms onheilspellend. Maar wat een spannende muziek van 1 persoon. En daarna een stuk met een altsax weer met heel veel samplers waardoor het podium vol lijkt te staan met mensen. Stetson is een geniale zonderling. Het gaat niet om het specifieke spel, maar om het totaal. Zijn muziek is een soort van reis zonder het stadium van verveling aan te raken.

Deze diashow vereist JavaScript.

Mijn slot van de avond was Cory Henry en zijn funk apostelen. Ik kende de muziek niet. En was benieuwd. Het bleek inderdaad heel swingend te zijn en vol energie. Toch deed het me minder dan bijvoorbeeld Stetson of Strickland. Persoonlijke smaak.

Deze diashow vereist JavaScript.

De zaterdagavond was zeer geslaagd. Hier en daar iets te lang wachten, maar niet gek als er artiesten hun vliegtuig missen. Aandachtspunten; de toegankelijkheid van Mijnheer Frits Foyer en het eten dat te vroeg op was.

tekst en beeld: Maurits van Hout

all rights reserved.

Gent Jazz 2016, dag 1: Kamasi Washington en Ibrahim Maalouf toppers..

16.07.2016 Gent Jazz 2016 zit er bijna op. Het is een mooie editie geworden. Het begon op donderdag 7 juli met een concert van Terence Blanchard die een hoop digitaal vuurwerk combineerde met meer klassieke trompetklanken, The birth of technojazz? aansluitend een degelijk optreden van het Wout Goris Trio. Daarna was het tijd voor Kamasi Washington de rising star. Een prachtige verschijning, maar belangrijker een dijk van een saxofonist bereid om juist niet de geijkte paden te lopen. Invloeden van soul, maar zeker ook van techno en hiphop; en vooral heel veel power en improvisatie. De muzikanten daagden elkaar uit en er was uiteraard volop werk van de Epic Box (3 cd’s!). Waren we er dan al? Neen. Er stond nog een optreden van Ibrahim Maalouf op het programma. Ibrahim Maalouf kwam met een ander programma dan de laatste tijd. Noord-Afrikaanse muziek gemixt met klassieke jazzklanken. Maalouf draait geen programma af, maar neemt ons mee op reis. Alsof we begonnen in een souk (winkelcentrum) in Caïro om vervolgens verder te gaan over de wereld, waarbij jazz vooral een middel blijkt culturen te verbinden. Uiteraard met uitstekend spel van Maalouf zelf, maar ook van bijvoorbeeld Scot Colley op bas en Mark Turner op sax. In de garden stage deze dag het verdienstelijke Kneedelus een mix van twee artiesten(Kneebody en Daedelus) die jazz met electro mengden…met een vermakelijke show.

 

Verrassende dag 2 op Gent Jazz 2014

15.07.2014. Dag 2 Gent Jazz 2014 vrijdag 11 juli 2014

 

Oaktree maakte uitverkiezing 2013 meer dan waar..

Dag 2 van Gent Jazz begon sterk met Oaktree. Oaktree was in 2013 het jong jazztalent van het jaar en mocht nu het hoofdpodium  starten op editie 2014. Daarnaast was er nog een cd voorstelling aan de pers achteraf. De muziek was een mengeling van klassieke muziek, jazz, wereldmuziek en zelfs een vleugje zigeunermuziek. Het ene moment waren het de stemmen van zangeres Sarah Klenes en Kristof Hiriart, het andere moment werd je meegenomen in prachtige solo’s en muzikale invullingen van Michel Massot op tuba of Annemie Osborne op cello. Telkens anders, telkens verhalend en meestal meeslepend. Prima optreden.

 

Tigran verrast vriend en vijand met enorme veelzijdigheid…

De Armeense pianist Tigran Hamasyan kwam zag en overwon in Gent. Met de presentatie van stukken van zijn vorig jaar verschenen cd Shadow theater wist hij absoluut te overtuigen. Een optreden van Tigran is altijd de moeite waard omdat de man zo veelzijdig is en altijd met enorm veel passie speelt. Geen stuk leek hetzelfde en het was onmogelijk om de muziek te missen. Zo begon hij redelijk klassiek waarbij ook zangeres Areni Agbabian een uitstekende rol vervulde. Ook had hij zelf een aantal mooie solo’s gespeeld met veel virtuositeit.  Om vervolgens dan terecht te komen in een snoeihard rockstuk met snerpende gitaren. Het publiek was verrast en genoot. Na een staande ovatie volgde vervolgens een stuk dat bestond uit een soort van electromuziek. Maar telkens klopte het en bleek er juist wel die lijn in te zitten met meestal een uitstekende opbouw naar een mooie finale. Uitstekend concert.

 

Taxiwars, boeiend project!

Na Tigran kwamen de heren van Taxiwars op het podium. Vooraf was het echt onduidelijk wat ik hiervan moest verwachten. Een frontman van een rockband (Tom Barman van Deus) een rustige, klassiek geschoolde saxofonist (Robin Verheyen) die in New York werkte aan muzikale verbreding. Tom Barman wist echter direct de toon te raken en knalde direct de zaal in. Alsof we Bono hadden uitgenodigd, zo stond hij te rocken. Jazz met een sterke vleug rock. Iets heel anders, maar heel boeiend en meeslepend. Soms korte teksten en voorgelezen woord en daarachter een stevige beat, uptempo met een prachtige saxsolo er doorheen. Verhalend, meeslepend zoals in  “Somewhere down the crazyriver”.. alsof je de straten van New York voelde. Jazz als een manier om het leven te vertellen… En altijd met de sterke inbreng van een uitstekende Verheyen op de sax. Meer graag!

Ibrahim Maalouf zet de werkelijkheid op zijn kop!

Met zijn cd “illusions” wil Maalouf de werkelijkheid laten bekijken vanuit een ander perspectief. In Gent vooral nummers van deze cd. Wat is traditioneel bij een trompet? Mooi, dan laten we de andere kant zien! Zijn trompet is geen normale trompet, maar met een extra ventiel kan hij er geluiden uit toveren die niet klassiek zijn. Om dit te illustreren gaat Maalouf regelmatig tussen een rijtje trompettisten achteraan het podium staan. Het is niet wat het lijkt echter wanneer hij uitstapt en direct een geweldige solo eruit knalt die echt compleet anders is en de luisteraar zelfs meeneemt naar het Midden-Oosten. Het ene moment denk je te luisteren naar een soort bigband, het andere moment ben je in de straten van Caïro. Het lijkt een wereldreis door de muziek, waarbij Maalouf achtereenvolgens reisleider en dirigent is. En soms zie hem even afstand nemen en genieten van wat zijn “mannen” neerzetten op het podium. Topafsluiting van een perfecte avond.

Ibrahim Maalouf
Ibrahim Maalouf

 

De Gardenstage en die andere Avishai…

Tussen de bedrijven door waren er uiteraard ook optredens in de Gardenstage. Meest opvallende naam hier was trompettist Avishai Cohen. Die met zijn Triveni trio een mooie set speelde.

 

gezien: Gent Jazz 2014 dag 2. vrijdag 11 juli 2014.

tekst en beeld (tenzij anders aangegeven) Maurits van Hout

 

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑