Zoeken

Jazzphotography Holland

Photos and reviews of interesting jazz concerts

Tag

Hugh Coltman

Gent Jazz 2016, dag 2; De Beren Gieren meest overtuigend!

16.7.2016. Op vrijdag 8 juli 2016 stond dag 2 op het programma. Hoofdacts waren de heren Scofield, Mehldau en Guilliana, Hugh Coltman, De Beren Gieren en de start om half 5 was voor Pat Metheny en Ron Carter. In de Garden stage was het de samenwerking tussen Nicola Andriola en Steven Delannoye die de aandacht trok.

Het begon dus met Pat Metheny en Ron Carter een mooi optreden van waarschijnlijk één van de allerbeste jazzgitaristen ter wereld. Het gevolg: lange rijen (tot op de straat!) voor de ingang.Je moet ervan houden, maar het was vooral technisch erg goed. Ook het samenspel tussen bassist Carter en gitarist Metheny bleek naadloos. Helaas van dit concerten mochten er alleen beelden komen van heel ver weg. Dus we besparen u dit.

Daarna op het hoofdpodium De Beren Gieren. De naam zegt het al. Lekker onconventioneel. Jonge gasten die inmiddels al wat langer aan de weg timmeren en zo langzamerhand een duidelijke eigen sound neerzetten. Veel improvisatie en lol op het podium, met als gangmaker pianist Fulco Ottervanger. Uitstekend optreden.

Aansluitend de uitreiking van de Sabam Awards. 

Uitreiking Sabam Awards op Gent Jazz 2016
Uitreiking Sabam Awards op Gent Jazz 2016

Na de Sabam Awards even geluisterd in de Garden stage. Ook hier een prima optreden van saxplayer Steven Delannoye en Nicola Andrioli op de piano. Mooie jazz met een Belgisch tintje..

Op het hoofdpodium stond inmiddels alweer Hugh Coltman klaar om met zijn band een stomende set neer te zetten. Hugh Coltman is een bijzondere zanger. Niet alleen kan hij jazzklassiekers vertolken; hij zet het nummer erna gerust een bluesnummer neer met een rauwe schrapende stem. Alles draait om passie en beleving bij Coltman en dat spat er dan ook vanaf. Gelet op de variatie in zijn werk bevalt niet alles even goed, maar het optreden verveelt geen minuut.

Na Coltman volgde er nog een uitstekend concert van Mehldau en co, maar ook hier geen beelden. Dus ook weinig tekst..

 

 

 

 

Gent Jazz, de eerste foto’s

11 juli 2016. Met uitstekende muziek, goed weer en veel bezoekers is Gent Jazz dit jaar uitstekend gestart. Hierbij alvast een aantal beelden, later volgt een verslag…Foto’s zijn tot en met zaterdag. Van de zondag helaas geen beelden. Verder geen beelden van Pat Metheny en Brad Mehldau (lees meer hierover in het verslag later). Deze artiesten willen niet gefotografeerd worden. Gelukkig wist het publiek door eerdere foto’s wel dat zij het waren op het podium 🙂

Gent Jazz dag4: Bryan Ferry,Bobby Womack, Eric Legnini

Op maandagavond 15 juli had Eric Legnini de aftrap. Met zijn “Sing twice” project laat hij zien hoe veelzijdig hij is. Mij is niet helemaal duidelijk waar de term Sing Twice vandaan komt, ik gok de twee totaal verschillende zangers (m/v) die op het podium verschijnen. Zo zien ze we eerst Hugh Coltman op het podium die met een soort rock/blues act de toeschouwers weet te boeien. Zowel door zijn doorleefde stevige stem, als door zijn passievolle verschijning. Hij legt veel emotie in zijn optreden en dat werkt prima. Vooral “Snow falls” beviel me erg goed.Het pianospel van Legnini is hier degelijk en ondersteunend. Later gaat dit veranderen en komen er vele solo’s; ook van de anderen. Daarna komt deel 2. Hier staat ineens Mamani Keita (Mali)  op het podium en gaan we van West Europese popmuziek over naar Afrikaanse muziek. Legnini laat hier zien een wereldreiziger in de muziek te zijn, want hij past zich moeiteloos aan. Een andere brede kijk op jazz van Legnini en daarom alleen al de moeite waard. Voor mij een prima optreden.

Deze diashow vereist JavaScript.

Na Legnini en co. de hoogste tijd voor Bobby Womack. Eerder moest Womack vanwege gezondheidsproblemen afzeggen en nu was het dan toch zover. Soul has come to Gent. We zouden het weten. Womack, in het achtergrondkoortje vergezeld door zijn dochter Ginare, zette een dijk van een optreden neer. Voornamelijk nummers van zijn recente album “The Bravest Man in the Universe” komen voorbij, maar uiteraard ook “Across 110th street”. Zijn verschijning is apart. Een muts, een zonnebril en een prachtige leren jas alsof ie zo weg is gelopen uit de Bronx. En altijd met een gevoel voor show. Het publiek wordt ondergedompeld in de muziek en in zijn schitterende stem. Op het podium een complete band. Een complete blazerssectie (die me goed beviel) en een achtergrondkoor waarbij 1 van de dames zo solo kan gaan optreden (wat een stem!). Dan zijn het weer soulnummers die de liefde beschrijven en alles wat er bij hoort en dan weer is het gospel. Maar altijd weer die schitterende stem. Zo iel als de man is (zeker als ie tussendoor zijn jas uit doet en de pet af..) zo mooi en vol de stem. Het publiek geniet en showman Womack weet daar perfect op in te spelen. “Is it allright? I feel like I wanna stay a little more…”. En doet nog een schitterend duet met de achtergrondzangeres Grayson, alsof de soultijden met Harold Melvin and the BlueNotes herleven. Bobby Womack kwam zag en overwon in Gent. Wat een ijzersterk optreden was dit.

Deze diashow vereist JavaScript.

Na de storm Womack die de tent in euforie achterliet, kwam een hele andere muzikant op het podium. Gelukkig was de muziek ook anders, zodat vergelijken niet nodig was. Wel stond de vraag open of hij ook de tent in vuur en vlam zou zetten. Het ging om niemand minder dan poplegende Bryan Ferry die tegenwoordig optreedt met een compleet orkest; The Bryan Ferry Orchestra en jazznummers uit de jaren 20 vorige eeuw speelt en ook oude Roxy Music (de band waarmee Ferry zo succesvol was. red.) nummers in een jazzsausje. Zo startten ze bijvoorbeeld met een muzikale versie van “Avalon”. Voor mij was dit even wennen moet ik zeggen. De band beviel me prima. Vooral de blazerssectie (Enrico Tomasso) speelde een perfecte rol. Ook “love is the drug” volgde in een jazzversie. De cover van Knockin’ on heavens door” vond ik minder. Daarna kwamen de klassieke popversies. Zo was “Jealous Guy” de moeite waard en dat liet het publiek ook merken. “Don’t stop the dance” en “Move on up” waren ook van die topnummers. Tussendoor veel ruimte voor solo’s en Ferry die regelmatig achterin energie moest tanken. Het was nog steeds diezelfde stijlvolle man die het publiek in de ban kon houden, maar er zat wat mij betreft wel sleet op. Met zijn stem haalde hij niet meer de volle dieptes die hem zo groot maakten in Roxy Music. En dat kon een schitterend orkest of een jazzvariant niet verhullen. Een leuk concert met een schitterende Ferry die muzikaal echter niet alles meer kon laten zien.

Deze diashow vereist JavaScript.

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑