Zoeken

Jazzphotography Holland

Photos and reviews of interesting jazz concerts

Tag

Hermine Deurloo

De geest van Joâo Gilberto waarde door Eindhoven…

27-09-2021. Wanneer je google’t op “tribute to Joâo Gilberto”, dan kom je op een aantal tributes tegen, maar vooral in 2019 toen hij in juli overleed. Joâo Gilberto was de man die ook wel de koning van de bossa nova werd genoemd, maar hij was meer. Hij schreef teksten, zong en speelde gitaar. Hij was getrouwd met Astrud Gilberto en samen zorgden ze voor het wereldberoemde “the girl from Ipanema”. Daarbij zong zij Engels en dat was redelijk uniek in die tijd. Platen van Gilberto kwamen vaak nog uit op 78 toeren. In totaal maakte hij 27 albums. Vaak met Stan Getz aan zijn zijde.

Niet gek dat de Braziliaans Nederlandse Lilian Vieira (ook bekend van Zuco 103) besloot dat het tijd was voor een ode aan Gilberto. Haar hartverwarmende en soms komische verhaaltjes over het leven Gilberto zorgden voor een schitterende rode draad door het concert in het Muziekgebouw Eindhoven. Een concert dat eerder al was uitgesteld vanwege (ik zal het er niet meer over hebben) het Corona-verhaal.

De zaal met een prachtige akoestiek was matig gevuld, maar dat maakte niet uit. Iedereen die er was genoot voor tien en het gezelschap straalde warmte en plezier uit. Ook voor het eerst sinds lange tijd weer een concert met publiek en wat een verademing. Dat merkte je. Ze speelden goed en geconcentreerd en wilden de mensen echt iets bieden. Dat was echt mooi om te zien.
Prachtige solo’s van lilian Vieira/Mike Boddé en Hermine Deurloo op de chromatische mondharmonica.

En uiteraard “The girl from Ipanema”.

De hele groep op het podium straalde rust en plezier uit. Echt leuk om te zien en ik denk dat ik namens de zaal spreek als ik zeg dat iedereen het ze zo gunde. Want muziek hoort bij ons. Verwarmt onze harten en maakt ons blij. Laten we hopen dat zo’n periode zonder livemuziek nooit meer voorkomt. En aan de muzikanten: genieten, genieten en nog eens genieten de komende tijd!

En het Muziekgebouw? Dat liet zien hoe belangrijk jazzmuziek is in Eindhoven en zal binnenkort weer (eind oktober) het prachtige So what’s next” festival aanbieden aan de liefhebbers.

gezien:

Ode aan Joâo Gilberto. 24-9-2021. Muziekgebouw Eindhoven

Met: Lilian Vieira, Mike Boddé, Hermine Deurloo, Breno Viricimo en Enrique Firpi.
ook nog te zien in De Doelen Rotterdam voor wie het nu heeft gemist.

Beeld en tekst:

Maurits van Hout

Branco en Esteves Da Silva maken dubbelprogramma perfect af..

17.05.2015. Afgelopen vrijdag was er weer een prima optreden georganiseerd door ProJazz Den Haag. Het betrof een concert in de reeks “A musical journey” in het kader van internationale ontmoetingen. In de uitermate sfeervolle Nieuwe Kerk in Den Haag een dubbelprogramma met eerst Rembrandt Frerichs en Hermine Deurloo en daarna Christina Branco en João Paulo Esteves Da Silva.

De avond begon zoals gezegd met een optreden van Frerichs achter de piano en Deurloo op de mondharmonica. Dit duo is prima aan elkaar gewaagd aangezien ze elkaar uitdagen en daar waar nodig is voldoende ruimte geven aan elkaar te excelleren. Mooie improvisatiestukken waarvan een paar door Frerichs zelf bedacht. En altijd weer de uitstekende Deurloo met technisch bijzonder spel.

Deze diashow vereist JavaScript.

Daarna was het podium aan de in eerste instantie wat nerveus ogende Christina Branco. Bij het grote publiek bekend als de meer dan uitstekende Fado zangeres. Vanavond echter een duo optreden met pianist João Paulo Esteves Da Silva. Het repertoire muziek van Cole Porter met een aantal hele bekende jazzstandards. Maar belangrijker nog; zingen in het Engels. Dat ging haar niet slecht af en ook hier bleek dat ze uitstekend kan zingen en een enorm bereik en diepte in haar stem heeft. Haar Engels vond ik persoonlijk niet allemaal even goed klinken en daardoor minder overtuigend. Dat werd bevestigd door een paar Portugese nummers aan het einde waarbij je dan weer de zangeres voelt die zingt vanuit het hart. Leuk om weer eens iets anders van haar te zien, maar haar kracht ligt in de Fado wat mij betreft. Een groot compliment voor pianist Esteves da Silva die uitstekend speelde en het publiek minutenlang kon boeien, terwijl op de achtergrond Branco zat te genieten op de trap.

Deze diashow vereist JavaScript.

Tekst en beeld: Maurits van Hout

Niewerf en Deurloo en de boekhandel…

02.05.2014. alweer even terug, maar toch nog leuk om even terug te kijken. Op 20 februari 2014 traden Hermine Deurloo en Peter Niewerf op in boekhandel Aleph in Utrecht. In deze leuke, klassieke boekhandel met betaalbare boeken, zijn meer optredens. Helaas is hun website niet actief, maar op hun facebookpagina staan wel nieuwe events. Aleph Bookstore is te vinden aan de Vismarkt 9 in Utrecht.

 

Cutting Edge Den Haag groot succes!

Met een zeer geslaagde vrijdagavond en een uitverkochte zaterdagavond heeft Den Haag er een perfect nieuw jazzfestival bij. Tegelijkertijd ontstaat er dan een luxeprobleem. “Want als je bij de eerste editie al uitverkocht bent dan kun je niet meer groeien?” Althans dat hoorde ik één van de enthousiaste bezoeksters zeggen… Creatief als de organisatie Van ProJazz  is geweest zullen ze dit echter wel weer oplossen… meer zalen, anders programmeren; legio mogelijkheden. Het belangrijkste: Den Haag heeft er weer een jazzfestival bij!

De combinatie van Theater Dakota en dit festival beviel me prima. Perfecte loungeruimtes voor een hapje en een drankje tussen de optredens door en gezellig personeel. Klein minpuntje. Zelf zie ik liever toch een deel stoelen in de grote zaal, omdat door het vooraan zitten op de vloer door de kamperende bezoekers (schijnt erbij te horen?) de staanruimte achterin beperkt is evenals het zicht.  Toen er echter bij de Saskia Laroo Band en aan het einde bij Hans Dulfer geswingd moest worden was dit euvel verholpen…Want zitten op de vloer is er dan niet meer bij.

Ik was er dus de zaterdagavond en begon met David Golek en Simin Tander. Een duo dat ik recent ook zag in het chique Pulchri Studio’s. Klein verschil; de zaal zat nu wel vol. Het optreden was prima, maar ik merkte aan Simin dat de ultieme verstilling waar sommige nummers toch echt om schreeuwen verstoord werd door festivalbezoekers die tussentijds verkassen naar een andere zaal. De echte liefhebbers konden desondanks genieten van de schitterende klanken van Tander aangevuld met fraai ingetogen gitaarspel van David Golek. Prima optreden wat mij betreft.

Deze diashow vereist JavaScript.

Aansluitend ging ik luisteren bij Reinier Baas en zijn schier onuitsprekelijke band met de naam: The More Socially Relevant Jazz Music Ensemble (zo en nu spreek ik het niet meer uit!). Een verzameling jonge honden met een drive om de jazzhemel te bestormen. Meestal vond ik het erg goed maar soms vond ik de composities wat lastig te volgen en te druk. Naast Baas viel hier voor mij saxofonist Van Gelder positief op. Leuk en enthousiast en we gaan ze nog vaker zien…maar die naam….

Deze diashow vereist JavaScript.

Na Baas en co ging ik een kijkje nemen bij Jazzschool Den Haag. Leuk om te zien hoe er op dit moment kinderen al enthousiast met muziek bezig zijn en op een goed niveau. Natuurlijk ging niet alles vlekkeloos, maar het was erg leuk om te zien.

Deze diashow vereist JavaScript.

Na de Jazzschool een korte break en toen was het tijd voor Saskia Laroo en haar band. Net weer terug van een leuke toer in Afrika en weer vol nieuwe inspiratie besloten Laroo en co er een perfect feestje van te maken. Laroo die overal in de wereld al speelde op vrijwel alle jazzfestivals, bracht een waar spektakel. Springende rappers (waarvan ze overigens de namen lastig kon onthouden) de altijd prima Warren Byrd achter de piano en de rest van haar band zorgden vooral voor een visueel spektakel. Het muzikale spektakel zat in de solo’s van Laroo op haar trompet voorzien van samplers waardoor het een electronische trompet werd. Even haperde de show en Laroo besloot akoestisch te spelen en dat beviel me eigenlijk heel goed. Die hele show en dat gedoe eromheen is leuk voor het vermaak, maar ik hoor het allerliefste de perfecte trompet van Laroo. Het publiek genoot, zeker toen Laroo tussen hen in ging spelen en zo kreeg dan toch ieder het zijne.

Deze diashow vereist JavaScript.

Terwijl Laroo de zaak op zijn kop zette was er in de bovenzaal iets heel anders gaande. De voor mij nog onbekende pianist Georgios Tsolis speelde er met zijn trio en dat was een bijzonder optreden. Dan weer speelde Tsolis ingetogen, dan weer wist hij in een hoog tempo de mooiste klanken uit de prima piano te krijgen. De composities met hele mooie solo’s van bassist Maciej Domaradzki en het zeer strakke drumspel van Owen Hart Jr. waren een verademing. Niemand verliet de zaal en na afloop kregen de heren een staande ovatie en was het ondanks het strenge tijdsschema toch onmogelijk te vertrekken zonder nog een toegift. En Tsolis? Die genoot met volle teugen en zal met plezier terugdenken aan deze mooie avond. Wat mij betreft een absolute aanrader. De ontdekking voor mij van dit festival. Ik zeg: “bookers” let op!

Deze diashow vereist JavaScript.

Maar de koek was nog niet op. Na dit vuurwerk was het podium in de grote zaal klaar voor Rembrand Frerichs, Hermine Deurloo en Etienne Nillesen. Deze combinatie had ik nog niet eerder gezien. Alle drie zag ik ze al in andere combinaties, dus ik was benieuwd. Een afgeladen zaal luisterde naar de klanken van Deurloo op de mondharmonica, het pianospel van Frerichs en het gegoochel van Nillesen achter de drums. Ik vond het een verfrissend optreden met een aantal perfecte accenten in het spel van zowel Deurloo op de mondharmonica als van Frerichs achter de piano. Nillesen schoot wat mij betreft een beetje door in het brengen van allerlei geluiden achter de drums met een soort van rariteitenkabinet als schuivende deksels, plastic zakjes etc. Niks mis mee, maar net iets te ver doorgevoerd.

Deze diashow vereist JavaScript.

Toen snel naar boven waar ik me bijna schaamde om de zaal binnen te komen. In een volle zaal speelde Tiltan, de groep van David Golek, hele mooie breekbare wereldmuziek uit onder andere het Midden Oosten. Mooi gitaarspel van Golek en prachtige ondersteuning van bijvoorbeeld Natalio Sued (Argentinië) op clarinet brachten je op een soort van wereldreis vol melancholie en passie. Als je de ogen sloot en goed luisterde was je even weg uit Den Haag en dat is mooi. Mooi als muziek je mee kan nemen. Geen jazz, maar wel heel mooi.

Tiltan

En als klap op de vuurpijl de man waar toch veel Hagenaars voor waren gekomen: Hans Dulfer en zijn band. Door de jaren heen heb ik Dulfer al vaak zien spelen en waar je hem ook ziet, het is altijd een feestje. Niet gek dat Saskia Laroo ooit bij hem begon. Hans Dulfer is altijd extrovert, zoekt contact met de zaal, activeert ze en krijgt ze in beweging. Zo ook deze avond in Den Haag. Ieder bandlid krijgt echter zijn moment en zijn solo en dat valt te prijzen. Een optreden met Hans Dulfer is nooit puur de Hans Dulfer show, maar iedereen doet mee. Dulfer is wel de regisseur van het geheel. En zijn spel is toch duidelijk de rode draad. Als Dulfer zijn tenorsax voor de zoveelste keer heeft laten knallen komt Saskia Laroo erbij op het podium en het feest is compleet en de zaal gaat uit zijn dak. Of je zijn muziek mooi vindt of niet. Waar Dulfer komt is altijd een feestje en dus ook hier in Den Haag. Een feestelijke afsluiter van een goede eerste editie. Complimenten aan de organisatie van ProJazz.

Hans Dulfer Band

Nieuwerf en Ouwehand presenteerden nieuwe cd

Peter Nieuwerf en Ruud Ouwehand presenteerden afgelopen vrijdag hun nieuwe cd “Foolin’ around in het Utrechtse Mirliton Theater. Het optreden was georganiseerd in het kader van de “U jazz in the club” reeks. Met weer een uitverkochte avond blijkt dit een prima initiatief vanuit U Jazz en het toont aan dat er in Utrecht voldoende draagvlak is voor Jazz.  Naast de presentatie van de cd en het spelen van een groot aantal stukken van de cd, was er nog een verrassing. Want op een groot aantal stukken werd het duo aangevuld door de jarige Hermine Deurloo op mondharmonica. Eerder zag ik Hermine Deurloo al op de Jazzdag in Rotterdam, waar ze toen al opviel door haar solide en toegankelijke spel. In haar samenspel met Ouwehand (contrabas) en Nieuwerf (gitaar) zorgde ze wat mij betreft voor het cement tussen de stenen en de vrolijke noot in het optreden van beide heren. Deze waren zoals je mocht verwachten perfect op elkaar ingespeeld en technisch waren er briljantjes te horen. Maar soms had ik wel het gevoel iets te missen. Vond ik het allemaal wat mat. Deurloo vulde dit gaatje met verve op.

Deze diashow vereist JavaScript.

 

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑