Zoeken

Jazzphotography Holland

Photos and reviews of interesting jazz concerts

Tag

Eric Legnini

Jazz Middelheim 2019, een terugblik in beeld…

23.09.2019. Alweer even terug, maar hierbij dan toch een mooie terugblik in beeld op Jazz Middelheim 2019.

Jazz Middelheim had een hoog kwaliteitsniveau

Jazz Middelheim werd dit jaar gekenmerkt door een enorm hoog kwaliteitsniveau van de concerten en helaas een wat druilerig weer. Daarom niet de grote publieksopkomsten van andere jaren, maar wel maximaal muzikaal genieten voor de bezoekers.

De variatie aan eten op het terrein was ook dit jaar prima in orde.Uitstekend eten met als bijzondere publiekstrekker de “krokettenmuur” met wel bijzondere hapjes zoals een verse garnalenkroket. Het prijskaartje daarvan in mijn optiek ietwat aan de hoge kant, maar goed ik ken niet alle afwegingen.

 

Op dag 1 begon de dag met Idris Ackamoor and the Pyramids. Een solide draaiend muzikaal rariteitenkabinet vol verrassingen. Wat een energie brengt die man op het podium met zijn 68 jaar. Zijn band bestaat als sinds 1971 en draait recent weer als een geoliede machine.

Idris Ackamoor and the pyramids

 

Daarna een uitstekende David Murray on sax met zijn kwartet en “spoken word” guest Saul Williams. Rauw en direct maar inhoudgevend aan de muziek.

david murray quartet

 

Ambrose Akinmusire (artist in residence dit jaar) zorgde voor een prima eerste contact met Jazz Middelheim, mede door de prachtige stukken zang van Carl Walker (iets meer neigend naar rapmuziek) en een groep strijkers erbij.

ambrose akinmusire

Het slotakkoord van dag 1 was voor Pharoah Sanders 79 jaar en nog steeds zeer goed op zijn saxofoon. Fysiek iets minder en tussendoor regelmatig rust, maar de noten die hij blies werden perfect geraakt. Klassiekers van Coltrane en eigen werk. Alles even sterk. Mooie persoonlijkheid deze legende.

pharoah sanders

Tevens op dag 1 een prima Reggie Washington die op het bijpodium een aantal verschillende sets speelde met wisselende muzikanten (ook met Ambrose) en bescheiden op de achtergrond toch vaak de hoofdrol pakkend.

 

Charles Lloyd blies alles omver…

Dag 2.

Wederom een dag met vele hoogtepunten. Uitstekend begonnen met Eric Legnini die een uitstekende set speelde met zijn “tribune to Less Mccann”,  het Kenny Werner Quartethet hoogtepunt voor mij met Charles Lloyd (die werkelijk alles en iedereen omver blies (die man speelt geen saxofoon, die praat door zijn saxofoon; met een enorme variatie en een schitterend verhaal) en tenslotte Enrico Rava die zijn 80e verjaardag opluisterde met een prachtig concert.

Antwerp, Eric Legnini performs live at Jazz Middelheim 2019
Charles Lloyd live at Jazz Middelheim

 

Enrico rava live at Jazz Middelheim

 

Dag 3 Een dag met meerdere gezichten

Dag 3 was er één met meerdere gezichten. Allereerst “De Beren Gieren” op het hoofdpodium. De band met die bijzondere naam wordt ieder jaar beter. Hun muziek is ontwikkeld van zeer experimenteel naar nu zelfs filmische meeslepende muziek. Perfecte opwarmer. Daarna Ambrose Akinmusire met Mae Mae een mooie project met zanger Dean Bowman in een stevig blues-sausje.

Antwerpen, 17 augustus 2019. Jazz Middelheim. Artist in residence Ambrose Akinmusire performs. photo: ambrose and singer Dean Bowman.
Antwerpen, Jazz Middelheim 2019. De Beren Gieren

Nubla Garcia is de stijgende ster in de jazzscene en het bijzonder de Londense jazzscene. Ze pakte de tent redelijk eenvoudig in bracht jazz in een jasje dat ook de veelal jonge Belgische bezoekers kon boeien. Energiek en ook gewoon goed.

Antwerpen, 17 augustus 2019. Jazz Middelheim. Nubia Garcia performs at Jazz Middelheim photo: Nubia Garcia (r) with drummer Sam Jones

 

Tijd daarna voor Stuff. In België een hele populaire band met onder andere drummer Lander Gyselinck. Harde electronische geluiden, een set vrijwel in het donker met sterke lichteffecten en een band qua podiumopstelling in zichzelf gekeerd. Het jonge publiek dat speciaal voor hen kwam genoot. Voor de echte jazzliefhebber een glimlach op de mond en kijken wat de Louis Cole Big Band ging brengen.

De Louis Cole Big Band was vooral een visueel spektakel. Louis Cole en zijn band waren in skeletkleding aangeland op het podium en even zat ik in een cultact. Muzikaal gezien moest ik er even inkomen, maar daarna was het prima in orde.

 

Dag 4 bracht een passend slot

Dag 4 bracht een passend slot van dit festival. Om te beginnen het Ragini Trio aangevuld met de prachtige Indiase zangeres Sawani Mudgal en Bojan Z. Jazz met een “werelds randje”. Gevolgd door Ambrose Akinmusire die liet zien studenten te kunnen brengen in een serieuze set.

Antwerpen, 18 augustus 2019. Tijdens het jaarlijkse Jazz Middelheim in Antwerpen treedt Ambrose Akinmusire op met studenten van het Antwerps conservatorium op.

 

Joe lovano mocht de mensen opwarmen voor het slot van dit festival en dat deed hij prima. Terwijl velen gingen eten of net gegeten hadden zette hij een stevige set neer. Zoals hij dat kan. Joe Lovano weet de noten meestal goed en hard te raken. Een degelijke set zoals we van hem kennen. Iets minder verrassend, maar gewoon wel goed.

Antwerpen, 18 augustus 2019. Tijdens het jaarlijkse Jazz Middelheim in Antwerpen treedt Joe Lovano op.

Als afsluiter van de zondag stond het Tribune to Toots op het programma.

in eerste instantie Kenny Werner (piano) en mondharmonica speler Grégoire Maret en later met andere vrienden van Toots zoals Philip Catherine (gitaar) en Dré Pallemaerts (drums). Toots die zo vaak op Middelheim de tent plat speelde en later festival vader werd zal het met een glimlach hebben aangezien. Ik miste die kenmerkende hoge stoel in het midden van het podium net als de grapjes en de glimlach van Toots. Want Toots was veel meer dan goed kunnen spelen. Toots was een bijzonder mens, die je na een concert altijd met een glimlach naar huis liet gaan. Desondanks een mooi einde aan een muzikaal uitstekende editie van Jazz Middelheim.

 

 

gezien: Jazz Middelheim Antwerpen

beeld en tekst: maurits van hout

all rights reserved

 

a broader review and photos can be found at jazz in europe

 

Gent jazz 2014 dag 1

14 juli 2014. Dag 1 Gent Jazz 2014 donderdag 10 juli 2014

Manu Katché en co gaven de donderdag een perfecte afsluiter

Startact op de donderdag was het Labtrio, een enthousiast gezelschap jonge muzikanten met onder hen Lander Gyselinck. Ondanks zijn jonge leeftijd wist Gyselinck al vaak te overtuigen, zo speelde hij onder andere in New York al met John Zorn. Het trio, met pianist Bram De Looze en bassiste Anneleen Boehme, zorgde voor spannende stukken meteen aan het begin van de donderdag. Ze spelen sinds 2007 samen en passen goed bij elkaar. Alledrie durven ze oude stukken nieuwe invullingen te geven en tegelijkertijd met nieuwe stukken openingen te forceren. Mooi is het klankenspel dat ze samen perfect beheersen. Helaas stonden ze erg vroeg geprogrammeerd waardoor het voor veel bezoekers te vroeg kwam.

labtrio
Labtrio, foto copyright Bruno Bollaert

 

Na het Labtrio was het de beurt aan Kellylee Evans, een mooie slanke, donkere verschijning met een stem die vergeleken wordt met Erykah Badu of Lizz Wright. Als je dit soort dingen leest, dan ga je onbewust vergelijken en dat moet je eigenlijk niet doen. Immers dat haalt de authentieke beleving eraf. Gek genoeg covert ze ook weer een groot aantal bekende nummers waardoor ze eigenlijk zelf wel vraagt om vergelijking. In ieder geval slaagde ze erin het aanwezige publiek enigszins op te warmen en op te vrolijken, iets waar het miezerige weer echt om vroeg. Haar stem is krachtig en hiermee kan ze  wat mij betreft uitgroeien tot  een gevestigde waarde.

 

Kellylee Evans. copyright Bruno Bollaert
Kellylee Evans. copyright Bruno Bollaert

 

Aansluitend werden de SABAM Jazz Awards uitgereikt. Sabam, het equivalent van de Nederlandse Buma Stemra keert jaarlijks een bedrag van 5000 euro uit aan aanstormend jazztalent en 10.000 euro aan een gevestigde waarde in de jazz. Dit jaar gingen de prijzen naar trompettist Bart Maris als gevestigde waarde en talent pianist Seppe Gebruers. Daarnaast kreeg fotograaf Jos L Knaepen de muzeprijs voor zijn verdiensten voor de jazz.

Sabam Awards
De winnaars van de Sabam awards. Links Fotograaf Knaepen, derde van links Seppe Gebruers en derde van rechts Bart Maris. foto: copyright Maurits van Hout

 

Na deze prijsuitreiking de naam waar toch velen voor kwamen: Bobby McFerrin die met zijn “Spirityouall”  programma iets nieuws bracht. Niet de klanken die we kenden van “Don’t worry be happy”, of de rustige jazzynummers maar iets anders. Een optreden met verrassingen zoals bijvoorbeeld het bluesnummer ‘Psalm 25:15″. Juist in dit soort nummers haalt McFerrin de intensiteit die nodig is. Ondanks dat Mcferrin op het podium een erg rustige indruk maakte en zittend op een kruk regelmatig tussendoor een kop thee dronk wist hij uiteindelijk toch de mensen mee te nemen op een muzikale reis vol spiritualiteit. Het was even wennen, maar uiteindelijk toch zeker de moeite waard.

Tussen de bedrijven door trad in de Garden Stage als main act Zara McFarlane op. Een vrouw met een prachtige diepe volle stem, die zowel met jazzstandards als prachtige soulnummers uitstekend uit de voeten kan. Ik zou deze vrouw (die voor mij nu al de ontdekking van het festival is) graag eens op een groter podium zien, want deze stem gaat er zeker komen!

Zara McFarlane live at Gent Jazz 2014
Zara McFarlane live at Gent Jazz 2014

 

Andere Garden Stage acts waren: Blackflower en Jukwaa.

 

De afsluiter van dag 1 was echter muzikaal het hoogtepunt en dus buitengewoon goed geprogrammeerd.

Drummer Manu Katché, (bas)gitarist Richard Bona, pianist Eric Legnini en saxofonist Stefano di Battista brachten namelijk een zeer strakke set van uptempo jazz waarin de ene na de andere solo over het podium vloog en men elkaar uitdaagde om iets moois neer te zetten. Geen pure klassieke jazz, niet uitsluitend bop, maar verfrissende klanken die van bijna blues liepen tot prachtige wereldmuziek. Iedere muzikant had zijn eigen inbreng in de richting van de muziek en uiteindelijk bleek het telkens weer een meeslepend geheel zonder dat de heren op een foutje te betrappen waren. Ingespeelde topmuzikanten die lastige composities smeedden tot iets bijzonders. Uniek concert.

 

gezien: Gent Jazz donderdag 10 juli 2014

tekst: Maurits van Hout

Beeld: Maurits van Hout, tenzij anders vermeld.

all rights reserved Maurits van Hout

 

 

 

 

Gent Jazz is gestart!

11.07.2014. Met een wat druilerige, klamme dag is Gent Jazz editie 2014 gestart. Muzikaal gezien was het echter prima, met voor de een Zara McFarlane als grote ontdekking en voor de ander Kellylee Evans. of ging het Belgische Labtrio met die prijs er vandoor? Prijzen waren er in ieder geval voor een aantal artiesten en een fotograaf. Zij kregen de SABAM awards. Hier alvast een paar beelden van donderdag 10 juli 2014. Later een volledig verslag van Gent Jazz.

foto’s copyright maurits van hout, behalve waar anders aangegeven.

 

 

Eerste namen Jazz Middelheim en Jazz Gent…

5.3.2014. De eerste namen van de grote Belgische Jazzfestivals zijn bekend. Voor Gent Jazz zijn dit:

Bobby Mc Ferrin

Zara McFarlane

Kellylee Evans

Manu Katché, Richard Bona, Stefano di Battista en Eric Legnini

Ludovico Einaudi

Plaistow

Zara McFarlane live op Gent Jazz 2014
Zara McFarlane live op Gent Jazz 2014

 

Voor Jazz Middelheim zijn de volgende namen bekend:

Avishai Cohen Trio

Stacey Kent

Phronesis

Bruno Vansina Quartet

Later meer over deze festivals!

 

 

 

 

 

Gent Jazz dag4: Bryan Ferry,Bobby Womack, Eric Legnini

Op maandagavond 15 juli had Eric Legnini de aftrap. Met zijn “Sing twice” project laat hij zien hoe veelzijdig hij is. Mij is niet helemaal duidelijk waar de term Sing Twice vandaan komt, ik gok de twee totaal verschillende zangers (m/v) die op het podium verschijnen. Zo zien ze we eerst Hugh Coltman op het podium die met een soort rock/blues act de toeschouwers weet te boeien. Zowel door zijn doorleefde stevige stem, als door zijn passievolle verschijning. Hij legt veel emotie in zijn optreden en dat werkt prima. Vooral “Snow falls” beviel me erg goed.Het pianospel van Legnini is hier degelijk en ondersteunend. Later gaat dit veranderen en komen er vele solo’s; ook van de anderen. Daarna komt deel 2. Hier staat ineens Mamani Keita (Mali)  op het podium en gaan we van West Europese popmuziek over naar Afrikaanse muziek. Legnini laat hier zien een wereldreiziger in de muziek te zijn, want hij past zich moeiteloos aan. Een andere brede kijk op jazz van Legnini en daarom alleen al de moeite waard. Voor mij een prima optreden.

Deze diashow vereist JavaScript.

Na Legnini en co. de hoogste tijd voor Bobby Womack. Eerder moest Womack vanwege gezondheidsproblemen afzeggen en nu was het dan toch zover. Soul has come to Gent. We zouden het weten. Womack, in het achtergrondkoortje vergezeld door zijn dochter Ginare, zette een dijk van een optreden neer. Voornamelijk nummers van zijn recente album “The Bravest Man in the Universe” komen voorbij, maar uiteraard ook “Across 110th street”. Zijn verschijning is apart. Een muts, een zonnebril en een prachtige leren jas alsof ie zo weg is gelopen uit de Bronx. En altijd met een gevoel voor show. Het publiek wordt ondergedompeld in de muziek en in zijn schitterende stem. Op het podium een complete band. Een complete blazerssectie (die me goed beviel) en een achtergrondkoor waarbij 1 van de dames zo solo kan gaan optreden (wat een stem!). Dan zijn het weer soulnummers die de liefde beschrijven en alles wat er bij hoort en dan weer is het gospel. Maar altijd weer die schitterende stem. Zo iel als de man is (zeker als ie tussendoor zijn jas uit doet en de pet af..) zo mooi en vol de stem. Het publiek geniet en showman Womack weet daar perfect op in te spelen. “Is it allright? I feel like I wanna stay a little more…”. En doet nog een schitterend duet met de achtergrondzangeres Grayson, alsof de soultijden met Harold Melvin and the BlueNotes herleven. Bobby Womack kwam zag en overwon in Gent. Wat een ijzersterk optreden was dit.

Deze diashow vereist JavaScript.

Na de storm Womack die de tent in euforie achterliet, kwam een hele andere muzikant op het podium. Gelukkig was de muziek ook anders, zodat vergelijken niet nodig was. Wel stond de vraag open of hij ook de tent in vuur en vlam zou zetten. Het ging om niemand minder dan poplegende Bryan Ferry die tegenwoordig optreedt met een compleet orkest; The Bryan Ferry Orchestra en jazznummers uit de jaren 20 vorige eeuw speelt en ook oude Roxy Music (de band waarmee Ferry zo succesvol was. red.) nummers in een jazzsausje. Zo startten ze bijvoorbeeld met een muzikale versie van “Avalon”. Voor mij was dit even wennen moet ik zeggen. De band beviel me prima. Vooral de blazerssectie (Enrico Tomasso) speelde een perfecte rol. Ook “love is the drug” volgde in een jazzversie. De cover van Knockin’ on heavens door” vond ik minder. Daarna kwamen de klassieke popversies. Zo was “Jealous Guy” de moeite waard en dat liet het publiek ook merken. “Don’t stop the dance” en “Move on up” waren ook van die topnummers. Tussendoor veel ruimte voor solo’s en Ferry die regelmatig achterin energie moest tanken. Het was nog steeds diezelfde stijlvolle man die het publiek in de ban kon houden, maar er zat wat mij betreft wel sleet op. Met zijn stem haalde hij niet meer de volle dieptes die hem zo groot maakten in Roxy Music. En dat kon een schitterend orkest of een jazzvariant niet verhullen. Een leuk concert met een schitterende Ferry die muzikaal echter niet alles meer kon laten zien.

Deze diashow vereist JavaScript.

Brian Ferry op Gent Jazz 2013!

06.05.2013. Vandaag werd weer een nieuwe naam bekend voor het aankomende Gent Jazz festival. Op 15 juli staat niemand minder dan Bryan Ferry op het podium! Brian Ferry is bij het grote publiek bekend van zijn grote hits met Roxy Music en later als soloartiest sinds de jaren 80. Maar Bryan Ferry werkt inmiddels alweer een hele tijd aan zijn “Bryan Ferry Orchestra” dat jazzmuziek brengt geïnspireerd op de tijd van Louis Armstrong en Duke Ellington. Op deze “special night” van Gent Jazz staan verder nog Eric Legnini en Bobby Womack op het programma. Voor een volledig programma en kaartverkoop verwijzen wij u graag naar de website van Gent Jazz. 

gentjazz2013

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑