Zoeken

Jazzphotography Holland

Photos and reviews of interesting jazz concerts

Tag

Enrico Rava

Jazz Middelheim 2019, een terugblik in beeld…

23.09.2019. Alweer even terug, maar hierbij dan toch een mooie terugblik in beeld op Jazz Middelheim 2019.

Jazz Middelheim had een hoog kwaliteitsniveau

Jazz Middelheim werd dit jaar gekenmerkt door een enorm hoog kwaliteitsniveau van de concerten en helaas een wat druilerig weer. Daarom niet de grote publieksopkomsten van andere jaren, maar wel maximaal muzikaal genieten voor de bezoekers.

De variatie aan eten op het terrein was ook dit jaar prima in orde.Uitstekend eten met als bijzondere publiekstrekker de “krokettenmuur” met wel bijzondere hapjes zoals een verse garnalenkroket. Het prijskaartje daarvan in mijn optiek ietwat aan de hoge kant, maar goed ik ken niet alle afwegingen.

 

Op dag 1 begon de dag met Idris Ackamoor and the Pyramids. Een solide draaiend muzikaal rariteitenkabinet vol verrassingen. Wat een energie brengt die man op het podium met zijn 68 jaar. Zijn band bestaat als sinds 1971 en draait recent weer als een geoliede machine.

Idris Ackamoor and the pyramids

 

Daarna een uitstekende David Murray on sax met zijn kwartet en “spoken word” guest Saul Williams. Rauw en direct maar inhoudgevend aan de muziek.

david murray quartet

 

Ambrose Akinmusire (artist in residence dit jaar) zorgde voor een prima eerste contact met Jazz Middelheim, mede door de prachtige stukken zang van Carl Walker (iets meer neigend naar rapmuziek) en een groep strijkers erbij.

ambrose akinmusire

Het slotakkoord van dag 1 was voor Pharoah Sanders 79 jaar en nog steeds zeer goed op zijn saxofoon. Fysiek iets minder en tussendoor regelmatig rust, maar de noten die hij blies werden perfect geraakt. Klassiekers van Coltrane en eigen werk. Alles even sterk. Mooie persoonlijkheid deze legende.

pharoah sanders

Tevens op dag 1 een prima Reggie Washington die op het bijpodium een aantal verschillende sets speelde met wisselende muzikanten (ook met Ambrose) en bescheiden op de achtergrond toch vaak de hoofdrol pakkend.

 

Charles Lloyd blies alles omver…

Dag 2.

Wederom een dag met vele hoogtepunten. Uitstekend begonnen met Eric Legnini die een uitstekende set speelde met zijn “tribune to Less Mccann”,  het Kenny Werner Quartethet hoogtepunt voor mij met Charles Lloyd (die werkelijk alles en iedereen omver blies (die man speelt geen saxofoon, die praat door zijn saxofoon; met een enorme variatie en een schitterend verhaal) en tenslotte Enrico Rava die zijn 80e verjaardag opluisterde met een prachtig concert.

Antwerp, Eric Legnini performs live at Jazz Middelheim 2019
Charles Lloyd live at Jazz Middelheim

 

Enrico rava live at Jazz Middelheim

 

Dag 3 Een dag met meerdere gezichten

Dag 3 was er één met meerdere gezichten. Allereerst “De Beren Gieren” op het hoofdpodium. De band met die bijzondere naam wordt ieder jaar beter. Hun muziek is ontwikkeld van zeer experimenteel naar nu zelfs filmische meeslepende muziek. Perfecte opwarmer. Daarna Ambrose Akinmusire met Mae Mae een mooie project met zanger Dean Bowman in een stevig blues-sausje.

Antwerpen, 17 augustus 2019. Jazz Middelheim. Artist in residence Ambrose Akinmusire performs. photo: ambrose and singer Dean Bowman.
Antwerpen, Jazz Middelheim 2019. De Beren Gieren

Nubla Garcia is de stijgende ster in de jazzscene en het bijzonder de Londense jazzscene. Ze pakte de tent redelijk eenvoudig in bracht jazz in een jasje dat ook de veelal jonge Belgische bezoekers kon boeien. Energiek en ook gewoon goed.

Antwerpen, 17 augustus 2019. Jazz Middelheim. Nubia Garcia performs at Jazz Middelheim photo: Nubia Garcia (r) with drummer Sam Jones

 

Tijd daarna voor Stuff. In België een hele populaire band met onder andere drummer Lander Gyselinck. Harde electronische geluiden, een set vrijwel in het donker met sterke lichteffecten en een band qua podiumopstelling in zichzelf gekeerd. Het jonge publiek dat speciaal voor hen kwam genoot. Voor de echte jazzliefhebber een glimlach op de mond en kijken wat de Louis Cole Big Band ging brengen.

De Louis Cole Big Band was vooral een visueel spektakel. Louis Cole en zijn band waren in skeletkleding aangeland op het podium en even zat ik in een cultact. Muzikaal gezien moest ik er even inkomen, maar daarna was het prima in orde.

 

Dag 4 bracht een passend slot

Dag 4 bracht een passend slot van dit festival. Om te beginnen het Ragini Trio aangevuld met de prachtige Indiase zangeres Sawani Mudgal en Bojan Z. Jazz met een “werelds randje”. Gevolgd door Ambrose Akinmusire die liet zien studenten te kunnen brengen in een serieuze set.

Antwerpen, 18 augustus 2019. Tijdens het jaarlijkse Jazz Middelheim in Antwerpen treedt Ambrose Akinmusire op met studenten van het Antwerps conservatorium op.

 

Joe lovano mocht de mensen opwarmen voor het slot van dit festival en dat deed hij prima. Terwijl velen gingen eten of net gegeten hadden zette hij een stevige set neer. Zoals hij dat kan. Joe Lovano weet de noten meestal goed en hard te raken. Een degelijke set zoals we van hem kennen. Iets minder verrassend, maar gewoon wel goed.

Antwerpen, 18 augustus 2019. Tijdens het jaarlijkse Jazz Middelheim in Antwerpen treedt Joe Lovano op.

Als afsluiter van de zondag stond het Tribune to Toots op het programma.

in eerste instantie Kenny Werner (piano) en mondharmonica speler Grégoire Maret en later met andere vrienden van Toots zoals Philip Catherine (gitaar) en Dré Pallemaerts (drums). Toots die zo vaak op Middelheim de tent plat speelde en later festival vader werd zal het met een glimlach hebben aangezien. Ik miste die kenmerkende hoge stoel in het midden van het podium net als de grapjes en de glimlach van Toots. Want Toots was veel meer dan goed kunnen spelen. Toots was een bijzonder mens, die je na een concert altijd met een glimlach naar huis liet gaan. Desondanks een mooi einde aan een muzikaal uitstekende editie van Jazz Middelheim.

 

 

gezien: Jazz Middelheim Antwerpen

beeld en tekst: maurits van hout

all rights reserved

 

a broader review and photos can be found at jazz in europe

 

Dag 3 en 4 Gent Jazz 2017; de passie van Enrico Rava vs een vlakke Norah Jones

13.7. 2017 Op de dag dat het tweede deel van Gent Jazz begint, even een terugblik op dag 3 en 4 van de eerste week van 2017.

Tomasz Stańko en Enrico Rava matchen prima samen!

Op de zaterdag was de kick-off voor Tomasz Stańko en het Enrico Rava Quintet. Ondanks het vroege tijdstip, waren er al redelijk wat mensen en die kregen meteen een uitstekend concert. Grijze Eminentie Rava staat namelijk garant voor goede muziek. Jazz die makkelijk te volgen is en altijd plezierig te beluisteren is. Tomasz Stańko was een prima aanvulling. Hij zorgde muzikaal voor de extra afslag op de weg die Rava en co aflegden.

 

BassDrumBone viert jubileum on stage in Gent

De heren van BassDrumBone spelen 40 jaar samen. Ter gelegenheid daarvan een dubbelcd met bekende muzikanten. Op Gent Jazz wel het “feestje” maar zonder deze anderen. Desondanks een prima set. Na 40 jaar voelen ze elkaar uiteraard uitstekend aan. Wat mij betreft mag het contact met het publiek echter wel wat enthousiaster.

Prachtig eerbetoon tijdens concert McCoy Tyner trio door Craig Taborn

Het McCoy Tyner Trio zou spelen met Craig Taborn en Geri Allen, maar de laatste overleed een week eerder. En net op het moment dat Craig Taborn (die het eerste stuk van het optreden voor zijn rekening nam) zijn solo ging spelen werd Geri Allen aan de andere kant van de oceaan begraven. Niet gek dat zijn solostuk een eerbetoon werd aan Geri Allen, de vrouw die hem zo geïnspireerd had. Het werd een schitterend stuk “When Kabuya dances”, een compositie van Geri Allen. McCoy Tyner zette daarna een prima concert neer, maar de hoofdrol van de avond was voor Craig Taborn. Helaas mocht er toen nog niet gefotografeerd worden.

McCoy Tyner live at Gent Jazz 2017
Gent, 8 juli 2017. Tijdens het jaarlijkse Gent Jazz Festival treedt het McCoy Tyner Trio op

Wayne Shorter speelt bijrol in uitstekende setting met Casco Philharmonic.

Natuurlijk kon Wayne Shorter zijn noten uit de sax laten rollen tijdens het voorstuk met zijn eigen trio. Maar hij oogde wat vermoeid. Het leek erop dat hij zich ook bewust was van de setting met het grote orkest van Casco Philharmonic. Zijn opstelling was bescheiden en hij was niet veel te horen. Als totaalplaatje was het muzikaal toch prima in orde en de moeite waard. Interessante composities en mooie rollenwisselingen.

Gent, 8 juli 2017. Tijdens het jaarlijkse Gent Jazz Festival treedt het wayne Shorter quartet op met het Casco Philharmonic

Trio Grande uitstekend

In de Garden Stage speelde de hele dag het Trio Grande een prachtige rol. De uitermate toegankelijke en charismatische Michel Massot liet zelfs kinderen genieten en bracht ze aan het lachen met zijn “gekke instrumenten”. Uiteraard was het spel gewoon heel goed van het Trio Grande met als toetje het optreden aan het einde van de avond met het Rêve  d’Elephant Orchestra.

Labtrio te perfect?

Op zondag de 9e begon de dag al vroeg (13.30 uur) met een optreden van het Labtrio. Zij hebben een groei doorgemaakt en spelen ingewikkeldere stukken en zoeken de uitdaging op. Toch lijkt het soms te perfect, waardoor het de passie mist en je dus als kijker/luisteraar afhaakt. Maar gelet op de jonge leeftijd gaat dit zeker goed komen in de toekomst.

Labtrio live op Gent Jazz 2017
Gent, 8 juli 2017. Tijdens het jaarlijkse Gent Jazz Festival treedt het Labtrio op.

Omer Avital Quintet brengt vuurwerk naar Gent

Na een wandelingetje op het nog heerlijk rustige terrein was het tijd voor wat meer vuurwerk on stage. Die wens werd ingevuld door het Omer Avital Quintet, die heerlijk gepassioneerd speelden met als grote drijvende kracht bassist Omer Avital. Wat een energie heeft die man! Hij geeft de rest van de groep echter volop de gelegenheid te soleren en hoofdrollen te pakken, zonder dat de muzikale context uit het oog wordt verloren. Prachtig concert.

Peirani en Parisien hebben weinig poespas nodig op hun podium

Terwijl het al tijd leek te gaan worden voor een avondmaaltijd, stond er nog een hapje klaar op het hoofdpodium. Niet visueel, want de heren brachten slechts een stoel, een accordeon en een sax mee en moesten dus geheel zelf voor het vuurwerk zorgen. De muziek was heel gevarieerd en het was spannend om te zien waar een stuk naartoe ging leiden. Door de enorme passie waarmee beide heren speelden, bleef het aantrekkelijk om naar te kijken. Prima optreden.

 

Norah Jones; alsof je een cd aanzet..

Norah Jones mocht de dag afsluiten in Gent op het hoofdpodium. Zij was één van de grote publiekstrekkers op het festival en op haar schouders rustte de nobele taak dit waar te maken. Na een aarzelend begin achter de piano leek ze los te komen, maar dit was maar even. De begeleiding was perfect, Norah zong perfect en eigenlijk gewoon te perfect. Ofschoon het wel allemaal heel vlak was. Haar stem was vaak monotoon en zelden wist ze echt contact te maken met het publiek. Het laatste nummer was “Come away with me”. Een grote hit van haar en de mensen vonden het prachtig. Voor aanvang van dit nummer had ze nog even aangegeven hoe fantastisch het was om in Gent te spelen, maar het kwam niet over. Het leek net als het concert niet doorleefd. Het geluid en de zang was vlak maar perfect, alsof er een cd opstond. Maar op een festival mag er echt iets meer leven in Norah! Overigens maar 1 foto. Er golden dusdanige beperkingen voor de fotografen, dat dit is wat er mocht. Helaas.

Gent, 9 juli 2017. Tijdens het jaarlijkse Gent Jazz Festival treedt Norah Jones op.

 

Geen mineurstemming door Yves Peeters

Maar ondanks het ietwat tegenvallende concert van Norah Jones geen mineurstemming, want Yves Peeters trad 4 keer op in de Garden Stage en deed dit met veel passie en vuurwerk. Een ondankbare taak zo tussen de bedrijven zou je denken, maar voor Yves Peeters geen punt. Van rauwe songs met een hoofdrol voor de pianist/zanger, tot gevoelige nummers die je raken.

Yves Peeters met zijn "Gumbo" tijdens Gent Jazz 2017
Gent, 8 juli 2017. Tijdens het jaarlijkse Gent Jazz Festival treedt Yves Peeters op met “Gumbo”

 

 

Gezien; dag 3 en 4 Gent Jazz 2017

beeld en tekst: Maurits van Hout

all rights reserved.

 

 

Jazz Middelheim 2014 een prima editie!

24.08.2014. Een week geleden beleefde Jazz Middelheim 2014 haar laatste dag. Geen snikhete zomerdagen zoals het jaar ervoor, maar muzikaal een prima editie van een hoog niveau.

Op de donderdag begon het met een optreden van de Belgische band (met de lastig te schrijven naam): MikMâäk rond trompettist Laurent Blondiau. Deze band met veel blazers vulde het podium volledig en het moet gezegd; in plaats van een brei van muziek was het prima te beluisteren met een hele strakke regie waar het plezier vanaf spatte.

Daarna volgde het eerste optreden van “artist in residence” Vijay Iyer, deze keer met zijn sextet, waarbij drummer Tyshawn Sorey en Iyer zelf op mij de meeste indruk maakten.

 

Inmiddels was het al avond toen Dave Douglas op het podium verscheen met zijn quintet voor een mooi stukje vuurwerk. Veel improvisatie gecombineerd met de strakke klanken van Douglas zelf in een set die stond als een huis. Opvallend hier: het serene spel van Linda Oh op de bas.

Rond half tien was het tijd voor de “hoofdmaaltijd” van de avond het optreden van Wayne Shorter en Herbie Hancock. Eén van de redenen waarom deze avond stijf uitverkocht was (bij de foodstands was dit ook goed zichtbaar overigens). Beide legendes blijken zowel samen als apart nog steeds in staat veel mensen op de been te brengen. Staan ze dan samen op het podium met iets nieuws, dan wordt het een “must-see”. Wat zou deze samenwerking brengen en wat zouden ze spelen? Het antwoord was verrassend. Daar waar het optreden begon met een aparte mengeling aan geluiden van afwisselend piano en synthesizer (waar Hancock de grenzen niet schuwde) aangevuld door sporadisch wat noten van Shorter, eindigde het met wat meer op standards geïnspireerde stukken met pianospel van Hancock. Daartussen in toch voldoende solo’s en uiteraard alles technisch verfijnd.

 

Tussen de bedrijven door was het de moeite waard om bij het extra podium (clubstage) te gaan kijken, waar The Bureau of Atomic Tourism (B.O.A.T.) in wisselende samenstellingen interessante stukken liet horen. Vaak zijn juist deze extra podia een stimulans voor de artiesten om los te gaan. Het is dan ook niet vreemd dat juist in deze tent veel passie en plezier te zien en te horen viel. Meest opvallend hier saxofonist Andrew D’Angelo en de gepassioneerde bassist Ingebrigt Haker Flaten.

Vrijdagavond was de avond van Avishai Cohen voor mij. Zijn optreden met de strijkers was voor mij   één van de hoogtepunten van het festival. Voor het echter zover was stond er nog meer op het programma. Zo werd de aftrap gedaan door het Bruno Vansina Orchestra. Normaal gesproken speelt hij met een kwintet, dit keer een groot orkest op het podium. Opvallend veel improvisatie in het optreden en ondanks de grootte meestal toch wel een eenheid. Boeiend.

 

Het Deens-Engelse Phronesis was daarna aan de beurt.  Het afgelopen jaar heb ik ze al meerdere malen gezien en de vraag was hoe hun concert zou zijn. De inhoud kwam redelijk op hetzelfde neer als de keren ervoor. Soms experimenteel, maar vaak toch een beetje het geijkte. Als fotograaf was ik uiteraard wel blij met de expressieve drummer die altijd boeit.

Zangeres Stacey Kent was voor mij daarna nog een onbekende en dus keek ik uit naar haar optreden. Haar stem beviel me uitstekend en ik had ook echt het gevoel dat ze me mee wilde nemen naar haar werelden. Soms de romantische jazzy wereld, het andere moment weer juist naar een soort van Zuid-Amerikaanse danswereld. En dat liep een beetje door elkaar heen. Persoonlijk vond ik dat verwarrend. Het wat meer klassieke geluid, gebaseerd op oude jazzsferen in bijvoorbeeld grote steden als New York, beviel me geloof ik beter. Misschien zou dit optreden het ook beter doen in een theaterzaal, zodat de stem beter tot zijn recht zou komen.

Thomas Enhco live at Jazz Middelheim 2014

Mooi was het contact met het publiek dat haar in de armen leek te sluiten.

Na de warmte van Kent was het tijd voor het hoogtepunt van de dag. Avishai Cohen in samenspel met strijkers. Cohen had hier gekozen voor een project waarbij hij nadrukkelijk jazz in contact bracht met klassieke muziek en dat weer gecombineerd met muziekstromingen in verschillende werelddelen. Het concert betekende een reis langs veel verschillende soorten muziek en culturen en liet zien dat jazz geen op zichzelf staand iets hoeft te zijn. En telkens liepen stukken die puur over strijkers gingen naadloos over in een bassolo van Cohen of vice versa. Niet de nadrukkelijke aanwezige basspeler die we kennen stond op het podium, maar een teamplayer pur sang die perfect zijn rol wist te nemen of goed kon aanvullen. Het resultaat was bewonderenswaardig en wellicht zelfs het meest interessante optreden van Jazz Middelheim dit jaar.

In de Clubstage stond vandaag Thomas Enhco met verschillende bezettingen. Zijn klassieke stukken samen met marimbaspeelster Vassilena Serafimova vond ik het mooiste. Omdat het toevoegen van deze bijzondere klanken aan de klassieke piano iets magisch had. Boeiend om mee te maken .

 

 

De zaterdag dat was geheel andere koek. Deze dag stond in het teken van Toots Thielemans de festivalpeter die zo vaak op dit podium speelde op de zaterdag.

Het begon met een optreden van Aletheia (Koninklijk Conservatorium Antwerpen) samen met hun coach Jasper Høiby van Phronesis. Een luchtig optreden. Uiteraard geen hele grote hoogstandjes qua improvisaties maar verdienstelijk dat zeker.

Jazz Middelheim 2014

Na de studenten was het tijd voor een uniek project. Vijay Iyer had dit keer zijn Veterans Project meegenomen. Een project met zang, muziek en poëzie met als doel de Amerikaanse veteranen aan de moderne oorlogen de gelegenheid te bieden zich te uiten en hun ervaringen te delen met de wereld. Een indrukwekkend optreden, waarbij Iyer op gepaste wijze op de achtergrond bleef. Toegegeven, het was soms allemaal matig te verstaan wat er gezegd en gezongen werd, maar de boodschap van wat doorkwam was indringend en helder.

 

Aansluitend het verjaardagsfeestje van Jef Neve, wiens trio 10 jaar bestond. Jef Neve is een showman. Hij speelt virtuoos en zet altijd iets neer op het podium. Als hij zegt pianospelen dan bedoelt hij ook pianospelen. Met hart en ziel wel te verstaan. Goede strakke stukken al zou een enkeling het ook wellicht te commercieel en gladjes kunnen noemen. Daar had de rest van het publiek maling aan, gelet op het ovationeel applaus.

Jef Neve live op Jazz Middelheim 2014
Jef Neve live op Jazz Middelheim 2014. copyright maurits van hout

 

Na het geslaagde feestje van Neve tijd voor een hommage aan Toots Thielemans. Voorbij kwamen mensen met wie hij speelde en muzikale vrienden van zeer hoog niveau. Op de achtergrond speelde op een groot scherm een slideshow af met beelden van Toots. Uit een ver verleden, maar ook wat recenter. Foto’s backstage en foto’s met de groten der aarde op jazzgebied. Iedereen kende Toots en vice versa. Soms had het ook iets bizars. Alsof Toots reeds overleden was. Dat was echter zeker niet te merken aan de prachtige optredens die de volle tent werden voorgeschoteld. Wat een enthousiasme en muzikale klasse brachten de telkens wisselende samenstelling op het podium.

De bassist waar Toots jaren meespeelde, Hein van de Geyn, speelde als vanouds en met enorm veel zichtbaar plezier. Vaste begeleider en deel van zijn laatste trio Hans van Oosterhout blonk uit op de drums en pianisten Kenny Werner, Karel Boehlee en Bert van den Brink speelden om beurten de ene na de andere strakke compositie met passie. De intro van Bert van den Brink was memorabel in een muisstille tent. Later volgden onder andere nog Marc Johnson en Eliane Elias de zangeres met wie Toots zo’n warme band had en heeft. Maar naarmate de avond vorderde was er stille hoop dat Toots zelf zijn gezicht nog zou laten zien. Mensen hadden Toots immers al een blik zien werpen op het podium vanuit de coulissen. De spanning bouwde op… en toen was inderdaad het moment daar. Toots kwam zelf nog even het podium op, om zijn vrienden te bedanken voor zo’n bijzondere avond. Maar de koek was nog niet op. Toen hij eenmaal het podium had geroken waar hij zoveel avonden had geschitterd ging Toots nog een tweetal nummers spelen. En de zaal? Die was in extase.  En terecht, want het voelde waanzinnig goed om die ouwe baas te zien, die ondanks zijn extreem hoge leeftijd nog altijd zoveel doet als hij zijn mondharmonica in de mond neemt. Een waardig, levend afscheid van een man die zoveel betekende en de harten van zoveel mensen stal. Bijzondere avond.

 

Buiten al het muzikale vuurwerk in de hoofdtent was er in de clubstage tent de hele dag een podium voor MannGold de Cobre. Deze Belgische band speelde wisselende muziek. In eerste instantie leek ik in een soort van flashback te komen met muziek uit de tijd van Shadows (strakke ritmische gitaarmuziek), maar later werd er veel meer aan toegevoegd en ontstond er regelmatig een bijzonder boeiend samenspel tussen alle instrumenten in een veel meer jazz-achtige setting, zeker als bij de laatste set het podium gevuld is. De band lijkt het experiment niet te schuwen en het  lijkt me zeker de moeite waard deze band in de toekomst te volgen.

Manngold de Cobre live op Jazz Middelheim 2014

Het Carate Urio Orchestra had vervolgens de ondankbare taak om de zondag af te trappen. Het was een rustige start van de middag met nog niet heel veel mensen in de tent. En om dan meteen er te moeten staan is een opgave. Dit internationale gezelschap leek zich echter weinig aan te trekken van het gegeven en speelde een gevarieerde set met het ene moment hele experimentele jazz en het andere moment korte rustige ballades. Soms met boeiende stemgeluiden en klanken van Badenhorst, dan weer bombastisch instrumentaal. Klein nadeel van deze keuzes; het lijkt soms lastig om er een lijn in te ontdekken. Benieuwd waar dit orkest uiteindelijk gaat eindigen.

Vijay Iyer had nog een laatste kunststukje voor ons in petto op de laatste dag. Zijn optreden met het Hermès Ensemble betekende een ontmoeting van jazz met klassieke muziek. Een beetje zoals eerder Avishai Cohen, maar op een kleinere schaal. Desondanks de moeite waard omdat de verschillende klanken perfect samengingen en het gevoel voor timing bij het Ensemble goed te noemen was.

Vijay Iyer geeft instructies aan het Hermès Ensemble tijdens de soundcheck.
Vijay Iyer geeft instructies aan het Hermès Ensemble tijdens de soundcheck.

 

Daarna was het tijd voor een Italiaans onderonsje. De beste trompettist van Italië, Enrico Rava, gecombineerd met één van de meest getalenteerde pianisten van dit moment (Stefano Bollani) en je krijgt een boeiende set aan muziek. Beide heren had groot respect voor elkaar en daar waar Bollani met een gepassioneerde solo de ruimte vroeg, deed Rava een stap naar achteren en genoot hij met het publiek van de lange halen die Bollani liet zien in zijn mooie pianospel. Bij alle stukken een fijne mix van klanken zonder te overstemmen. Wat mij betreft mag dit concert ook bij de hoogtepunten van Jazz Middelheim 2014.

 

Vóór de afsluiter van het festival nog even een bezoek gebracht aan de Clubstage waar de Spaanse saxofonist Gorka Benitez aantoonde eigenlijk op een hoofdpodium te kunnen staan. Zijn tenorsax werd overtuigend bespeeld en hij wist in de drie sets die ik zag te overtuigen. In eerste instantie nog met drummer David Xirgu, later met Nicolas Thys en Dani Pérez erbij. Qua sfeer had ik ze liever in een club gezien, waar ze in tegenstelling tot dit daglicht en rommelig situatie (mensen gaan naar binnen en naar buiten) voor mij beter tot hun recht komen. Muzikaal echter prima.

 

 

Na 4 dagen topmuziek was het om half 7 in de avond tijd voor het laatste grote optreden van Jazz Middelheim. Ahmad Jamal stond klaar.  Het werd een vrijwel vlekkeloos optreden, waar in een hoog tempo allerlei prachtige jazzstandards voorbij kwamen.  Jamal, die inmiddels al in de tachtig is, schudt ze moeiteloos uit zijn mouw. Niet heel verrassend of vernieuwend, wel een goed aftreden om mee af te sluiten. Een legende achter de piano. Alsof Jazz Middelheim met dit optreden zijn naam als festival met legendes nog maar even wilde bevestigen. Jazz Middelheim 2014 was muzikaal gezien een topjaar en we kijken uit naar het volgende.

 

 

Jazz Middelheim 2014, 14 tot en met 17 augustus 2014.

foto’s en tekst: Maurits van Hout

All rights reserved

 

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑