Zoeken

Jazzphotography Holland

Photos and reviews of interesting jazz concerts

Tag

Emma-Jean Thackray

So What’s Next verovert Eindhoven wederom.

Voor de negende keer alweer stond het So What’s Next? festival in Eindhoven op het programma. Vanwege mijn drukke programma besloot ik dit keer uitsluitend aandacht te besteden aan het showcase programma op de zondag. En dan ook nog “at random”. Dus gewoon binnenlopen en kijken wat ik tegen kwam. En dat is tegelijkertijd de charme van het festival. Breng mensen in contact met jazz en aanverwante muziekstijlen door het op verschillende plekken aan te bieden. Muziek is zo waardevol voor iedereen.

De tranen van Berenice

Ik begon rond een uur of vier bij de Foodgallery aan het Stratumseind (dé kroegenstraat van Eindhoven red.). Een leuke zaak met achterin een klein podium. In sfeervolle kleine setting trof ik Berenice van Leer aan samen met Lorijn von Piekartz op gitaar. Berenice kennen we uiteraard van de swingende en stampende optredens met Kraak en Smaak en Wicked Jazz Sounds, maar dit keer is alles anders. Rustige emotionele liedjes in een breekbare setting. Eigen werk met een persoonlijke link. Een link die even teveel leek te worden, want er kwamen tranen tijdens een nummer. De eigenaresse van de zaak verontschuldigde Berenice. “Het is live mensen, het is echte muziek”. Berenice zelf had haar vriend binnen zien komen, maar of dat de reden van de tranen was?

En de mensen? Die vonden het helemaal niet erg. Want hoe mooi en intens kan je het hebben? Berenice heeft een mooie warme stem en is innemend op het podium. Via crowdfunding is ze bezig met een nieuw album en ook voor haar was de corona tijd een hele ingewikkelde. Laten we hopen dat we niet weer terug moeten naar die tijd, want Berenice liet zien, hoe belangrijk muziek voor ons allemaal is.

Kassius

Aansluitend naar het basement van Dynamo. Hier stond Kassius op het podium; een Belgisch/Duitse band met mensen die elkaar kennen van het Conservatorium van Maastricht. Electronische jazz met een funky twist, misschien is dit de beste omschrijving. Mooie ritmes en prima composities.

Javier Subatin; het ultieme luistermoment

In één van de mooiste locaties van het festival, te weten de kapel van de Paterskerk (tegenwoordig Domus Dela), zat aansluitend Javier Subatin (Argentinië) klaar om mensen te laten genieten van prachtig gitaarspel. Bij vlagen deed hij me denken aan grootheden in de jazz zoals Philip Catherine of Pat Metheny. De setting (een sfeervol belichte kapel) werkte hieraan mee. Zijn spel was subtiel en perfectionistisch. Het gebruiken van electronische klanken erbij (o.a. sampling) zal hem wellicht origineler maken, maar hij heeft dit niet nodig. Puur het luisteren naar zijn gitaar is voldoende.

Neue Grafik Ensemble brengt power naar de kerk

In hetzelfde gebouw was nog een podium namelijk daar waar vroeger het altaar stond was nu het hoofdpodium waar Neue Grafik (zo heet de Franse producer/dj en toetsenist) met zijn groep speelde. Gedreven door idealisme (Black Lives Matter kwam ook aan bod) en een natuurlijke drive om ritmes en muziek te smeden tot een swingende trein zette de groep een mooie set neer. Met ook prima rollen voor trompettiste (ze speelt ook meer instrumenten) Emma Jean Thackray op de saxofoon en Matt Gedrych op bas. Bij alle stukken was de drijvende kracht uiteraard Neue Grafik achter zijn toetsen, centraal op het podium als een spin in het web.

Neue Grafik (copyright maurits van hout)

Wojtek Justyna Treeoh! verrassend

De afsluiter voor deze dag voor mij werd Wojtek Justyna (een Pool uit Den Haag) en zijn band. Zij stonden op het hoofdpodium van Dynamo en speelden enthousiast. Waarschijnlijk omdat het aanbod groot was (er stonden vaak optredens tegelijk gepland) waren er niet zo heel veel mensen, maar ik zag ze wel genieten van het enthousiasme en het prima spel van de band. Overtuigend gitaarspel en een strak ritme gecombineerd met Afrikaanse klanken van oa. de Balafoon (lijkt op Marimba) en soms een vleugje rock. Ook hier een swingend geheel met een mooie muzikale twist.

Ten slotte

Ofschoon ik dit keer slechts een paar flitsen van het festival zag, toch weer een prima festival. Waarbij de showcases een mooie manier zijn om mensen te laten snuffelen aan andere muziek dan die ze kennen en te genieten van een gevarieerd aanbod. De locaties en de setting zijn zonder meer goed te noemen. Tot volgend jaar Eindhoven.

gezien: So What’s Next Festival Eindhoven

showcase programma 31-10-2021

tekst en beeld: Maurits van Hout

all rights reserved maurits van hout

(it’s not allowed to copy photos from this page and use them in your own website/blog without permission)

Mondriaan Jazz en het mooiste muzikale schilderij van Den Haag….

15.10.2019 Afgelopen zaterdag stond de derde editie van Mondriaan Jazz op het programma. Plaats van handeling; het Paard van Troje en het Koorenhuis. Op de laatste locatie vond op vrijdagavond de aftrap plaats met een concert van Phronesis (later meer hierover).

Mondriaan Jazz. Mij is niet bekend waar de naam vandaan komt. De schilder Mondriaan stond voor kleurvlakken en lijnen. Clichématig kan je dan zeggen Mondriaan Jazz kleurt buiten de lijntjes. Maar dat vind ik niks. Mondriaan Jazz is op meerdere vlakken een nieuwe podium voor de vele kleuren die jazz in zich heeft. Niet alleen verschillende muzikale stromingen, maar ook muzikanten uit verschillende windhoeken en verschillende fases in hun carrière stonden immers op het podium.

Hoe beviel dit festival? Allereerst de locaties. Het werd gehouden op twee locaties. Locatie één was het Paard van Troje. Locatie twee het Koorenhuis. En of het nu druilerig weer was of niet, de meeste bezoekers leken te kiezen voor een continu verblijf in het Paard van Troje (voluit) waar naast het café uiteraard het hoofdpodium en de Kleine Zaal ruimte boden aan de muzikanten. Het Koorenhuis aan de overzijde werd minder druk bezocht ondanks muzikaal gezien toch een paar hele goede concerten. Het Koorenhuis bood prima ruimte om even lekker te zitten en iets te eten tussendoor. In het Paard was het aanschuiven in een lange rij wilde je iets eten. De meeste concerten hadden een kleine overlap, dus misschien was dat ook wel de reden voor het Paard te kiezen; makkelijk van zaal naar zaal. In het Paard was het soms redelijk druk, maar meestal waren alle concerten goed toegankelijk en kon je alles prima zien en horen. In het Koorenhuis was het ook genieten voor de liefhebbers want je kon praktisch tegen het podium aanstaan en zat makkelijk ook echt in de muziek.

 

Dan het belangrijkste. Muzikaal. Ik begon de dag met het concert van Ayanna Witter-Johnson. Deze prachtige donkere zangeres heeft een mooie stem, speelt fantastisch cello en schrijft teksten die tot nadenken zetten. Ze weet relatief snel de sfeervol aangelichte kleine zaal in te pakken. Eerst alleen en later met een volledige band. Mooie start.

Na Ayanna ging ik naar het Koorenhuis waar Camila Meza and the Nectar Orchestra aangevuld met het Maria Tieles string lab gingen spelen. Het was even schakelen; maar zeker de moeite waard. De geboren Chilleense laat horen over een mooie stem te beschikken en aardig gitaar te spelen. Zowel zij als Tieles speelden al met grote namen en dat is te horen. De muziek krijgt een enorme diepte en sfeer met de strijkers. Dit optreden verdiende meer bezoekers. Prima concert.

Den Haag, 12 oktober 2019. Camila Meza and the Nectar Orchestra tijdens Mondriaan Jazz.

Vervolgens weer snel de straat overgestoken naar het Paard voor een optreden van het Chicago Art Ensemble in de grote zaal. De grote zaal was goed gevuld en ook het podium stond behoorlijk vol. Een aantal muzikanten was geschminkt en viel direct op, maar de aandacht ging toch vooral naar de frontlinie waar een tweetal oudere heren het voortouw namen. Één van hen was Roscoe Mitchell één van de oprichters van dit bijzondere gezelschap. Het schminken van de gezichten kon ik niet zo snappen, want het gezelschap was van zichzelf al opvallend genoeg. Niet in het minste door de muziek die opvallend en experimenteel te noemen was. Ofschoon stukken van het concert prima waren, was het proberen de meest extreme klanken uit instrumenten te halen niet helemaal mijn ding. Daarnaast werd het na verloop van tijd ook wel erg statisch. Kan aan mij gelegen hebben dat ik er niet voor open stond, maar dit werd hem niet, ondanks de bijzondere status van het gezelschap.

 

Inmiddels was in het Paardcafé alweer een exponent van de nieuwe Nederlandse lichting musici te beluisteren. Swart een creatie van saxofoniste Celia Swart. Mooie compositie en goed behapbare muziek met diepgang. Deze groep gaan we vaker zien.

Den Haag, 12 oktober 2019. Swart tijdens Mondriaan Jazz

Na een korte plezierige kennismaking met Swart snel door naar de kleine zaal. Deze werd platgespeeld door Yelfris Valdés deze Cubaan speelde onder andere in Sierra Maestra een van de oudste en bekendste muzikale groepen en stond onder andere op het podium met Omara Portuondo die ondergetekende zelfs in Cuba hoorde spelen. Een megatalent, dit keer met zijn eigen band en dat beviel goed. Swingend, boeiend en vermakelijk. Wat een blast was deze man. Eerder al op North Sea Jazz en terecht. Trompetspel dat je niet loslaat gecombineerd met een boeiende swingende band met tropische invloeden. Misschien wel het beste concert van Mondriaan Jazz dit jaar?

Den Haag, 12 oktober 2019. Yelfris Valdés tijdens Mondriaan Jazz

 

Aan de overkant van de straat stond inmiddels Miguel Zenon (Puerto Rico) met zijn kwartet op het podium. De laatste keer dat we die zagen was tijdens Belgrado Jazz en daar maakte hij toen indruk. Ik mocht hem toen ook nog even interviewen.  Schitterende saxofonist die zelf een grote vinger heeft in zijn muziek door zelf composities te maken. Jazz met een latino tintje maar weer compleet anders dan Valdés hierboven.

 

Inmiddels moet het verkeer zijn stilgelegd want ik ging daarna weer de weg oversteken naar het Paard voor het Seed Ensemble in de grote zaal van Het Paard. Het podium stond helemaal vol met jonge gedreven muzikanten uit Londen aangestuurd door altsaxofoniste Cassie Kinoschi. Deze jonge vrouw kan naast prima spelen ook componeren en de grote band aansturen. Opvallend gezicht daarbij was de tubaspeler Theon Cross. Ondanks het feit dat ik iets minder van de bigbands ben, een prima concert.

 

 

En het ging vrolijk verder naar een ander hoogtepunt. In de kleine, intieme zaal stond Madisson McFerrin op het podium. Helemaal alleen al zou je dat niet denken te horen, want ze werkte heel veel met sampling (korte klanken opnemen en dan later in het nummer laten spelen en herhalen) en kreeg de zaal tot een mooie samenzang bereid. Ze vertelde tussendoor mooie verhalen over haar mislukte concert bij het aankondigen van Hillary Clinton als presidentskandidate en het effect op haar leven. Sterke overtuigende vrouw met een mooie stem.

Den Haag, 12 oktober 2019. Madison McFerrin tijdens Mondriaan Jazz

 

Het volgende concert was Daymé Arocena de Cubaanse die ik eerder in Gent zag. Klein van stuk en weer zingend en dansend op blote voeten, pakte ze de zaal in met haar boodschap van liefde, begrip en respect. Leuk optreden en een mooie stem.

Den Haag, 12 oktober 2019. Daymé Arocena tijdens Mondriaan Jazz

In de kleine zaal ging ik aansluitend naar Emma-Jean Thackray met haar Walrus project. Als verschijning niet heel overtuigend, qua muziek wel interessant doordat ze durft te experimenteren met haar band. Ik vind haar trompetspel persoonlijk mooi.

Den Haag, 12 oktober 2019. Emma Jean Thackray tijdens Mondriaan Jazz

 

Glassmuseum was de laatste act die ik ging zien in het Koorenhuis. Twee heren uit België die allebei op hun eiland speelden en toch kwamen tot een mooie subtiele muziek, klassiek georiënteerd en overvloeiend naar techno en weer terug. Prima om te horen.

Den Haag, 12 oktober 2019. glass museum treedt op tijdens Mondriaan Jazz

Blackwave op het hoofdpodium van het Paard was de afsluiter daar. Ook dit was een Belgische band en een hele populaire. Hiphop gecombineerd met jazzinvloeden. Ik zag ze eerder al in Gent en ze gaan nog meer grote festivals doen, waaronder North Sea Jazz. Niet mijn muziek helaas en het drukke onrustige op het podium is ook niet mijn ding. Binnen hun genre echter erg goed en dat kan ik wel zien en horen.

Den Haag, 12 oktober 2019. Black wave tijdens Mondriaan Jazz

Maar de afsluiter voor mij werd The lesson GK. Een band uit de New Yorkse underground scene. Een bijzondere en opvallende zanger Jonathan Hoard en een mc Phase One samen met een prima band. De muziek is niet uitsluitend hip hop, maar zeker ook soul en een vleugje funk. topoptreden, had wat mij betreft eerder op de avond gemogen en misschien in de grote zaal om een echt feestje te bouwen.

Den Haag, 12 oktober 2019. The Lesson GK treedt op tijdens Mondriaan Jazz

 

Ten slotte, terugkijkend een prima festival. Gevarieerd met prima concerten en een uitstekende sfeer. Niet te druk (zal wellicht komende jaren anders worden) en dus heel relaxed om van concert naar concert te hoppen. Wat mij betreft echt een blijvertje in Den Haag. Organisatie bedankt voor de gastvrijheid. Op het openingsconcert kom ik nog terug.

Gezien: Mondriaan Jazz Den Haag

12 oktober 2019.

 

tekst en beeld: Maurits van Hout

all rights reserved

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑