Zoeken

Jazzphotography Holland

Photos and reviews of interesting jazz concerts

Tag

Charles Lloyd

Jazz Middelheim 2019, een terugblik in beeld…

23.09.2019. Alweer even terug, maar hierbij dan toch een mooie terugblik in beeld op Jazz Middelheim 2019.

Jazz Middelheim had een hoog kwaliteitsniveau

Jazz Middelheim werd dit jaar gekenmerkt door een enorm hoog kwaliteitsniveau van de concerten en helaas een wat druilerig weer. Daarom niet de grote publieksopkomsten van andere jaren, maar wel maximaal muzikaal genieten voor de bezoekers.

De variatie aan eten op het terrein was ook dit jaar prima in orde.Uitstekend eten met als bijzondere publiekstrekker de “krokettenmuur” met wel bijzondere hapjes zoals een verse garnalenkroket. Het prijskaartje daarvan in mijn optiek ietwat aan de hoge kant, maar goed ik ken niet alle afwegingen.

 

Op dag 1 begon de dag met Idris Ackamoor and the Pyramids. Een solide draaiend muzikaal rariteitenkabinet vol verrassingen. Wat een energie brengt die man op het podium met zijn 68 jaar. Zijn band bestaat als sinds 1971 en draait recent weer als een geoliede machine.

Idris Ackamoor and the pyramids

 

Daarna een uitstekende David Murray on sax met zijn kwartet en “spoken word” guest Saul Williams. Rauw en direct maar inhoudgevend aan de muziek.

david murray quartet

 

Ambrose Akinmusire (artist in residence dit jaar) zorgde voor een prima eerste contact met Jazz Middelheim, mede door de prachtige stukken zang van Carl Walker (iets meer neigend naar rapmuziek) en een groep strijkers erbij.

ambrose akinmusire

Het slotakkoord van dag 1 was voor Pharoah Sanders 79 jaar en nog steeds zeer goed op zijn saxofoon. Fysiek iets minder en tussendoor regelmatig rust, maar de noten die hij blies werden perfect geraakt. Klassiekers van Coltrane en eigen werk. Alles even sterk. Mooie persoonlijkheid deze legende.

pharoah sanders

Tevens op dag 1 een prima Reggie Washington die op het bijpodium een aantal verschillende sets speelde met wisselende muzikanten (ook met Ambrose) en bescheiden op de achtergrond toch vaak de hoofdrol pakkend.

 

Charles Lloyd blies alles omver…

Dag 2.

Wederom een dag met vele hoogtepunten. Uitstekend begonnen met Eric Legnini die een uitstekende set speelde met zijn “tribune to Less Mccann”,  het Kenny Werner Quartethet hoogtepunt voor mij met Charles Lloyd (die werkelijk alles en iedereen omver blies (die man speelt geen saxofoon, die praat door zijn saxofoon; met een enorme variatie en een schitterend verhaal) en tenslotte Enrico Rava die zijn 80e verjaardag opluisterde met een prachtig concert.

Antwerp, Eric Legnini performs live at Jazz Middelheim 2019
Charles Lloyd live at Jazz Middelheim

 

Enrico rava live at Jazz Middelheim

 

Dag 3 Een dag met meerdere gezichten

Dag 3 was er één met meerdere gezichten. Allereerst “De Beren Gieren” op het hoofdpodium. De band met die bijzondere naam wordt ieder jaar beter. Hun muziek is ontwikkeld van zeer experimenteel naar nu zelfs filmische meeslepende muziek. Perfecte opwarmer. Daarna Ambrose Akinmusire met Mae Mae een mooie project met zanger Dean Bowman in een stevig blues-sausje.

Antwerpen, 17 augustus 2019. Jazz Middelheim. Artist in residence Ambrose Akinmusire performs. photo: ambrose and singer Dean Bowman.
Antwerpen, Jazz Middelheim 2019. De Beren Gieren

Nubla Garcia is de stijgende ster in de jazzscene en het bijzonder de Londense jazzscene. Ze pakte de tent redelijk eenvoudig in bracht jazz in een jasje dat ook de veelal jonge Belgische bezoekers kon boeien. Energiek en ook gewoon goed.

Antwerpen, 17 augustus 2019. Jazz Middelheim. Nubia Garcia performs at Jazz Middelheim photo: Nubia Garcia (r) with drummer Sam Jones

 

Tijd daarna voor Stuff. In België een hele populaire band met onder andere drummer Lander Gyselinck. Harde electronische geluiden, een set vrijwel in het donker met sterke lichteffecten en een band qua podiumopstelling in zichzelf gekeerd. Het jonge publiek dat speciaal voor hen kwam genoot. Voor de echte jazzliefhebber een glimlach op de mond en kijken wat de Louis Cole Big Band ging brengen.

De Louis Cole Big Band was vooral een visueel spektakel. Louis Cole en zijn band waren in skeletkleding aangeland op het podium en even zat ik in een cultact. Muzikaal gezien moest ik er even inkomen, maar daarna was het prima in orde.

 

Dag 4 bracht een passend slot

Dag 4 bracht een passend slot van dit festival. Om te beginnen het Ragini Trio aangevuld met de prachtige Indiase zangeres Sawani Mudgal en Bojan Z. Jazz met een “werelds randje”. Gevolgd door Ambrose Akinmusire die liet zien studenten te kunnen brengen in een serieuze set.

Antwerpen, 18 augustus 2019. Tijdens het jaarlijkse Jazz Middelheim in Antwerpen treedt Ambrose Akinmusire op met studenten van het Antwerps conservatorium op.

 

Joe lovano mocht de mensen opwarmen voor het slot van dit festival en dat deed hij prima. Terwijl velen gingen eten of net gegeten hadden zette hij een stevige set neer. Zoals hij dat kan. Joe Lovano weet de noten meestal goed en hard te raken. Een degelijke set zoals we van hem kennen. Iets minder verrassend, maar gewoon wel goed.

Antwerpen, 18 augustus 2019. Tijdens het jaarlijkse Jazz Middelheim in Antwerpen treedt Joe Lovano op.

Als afsluiter van de zondag stond het Tribune to Toots op het programma.

in eerste instantie Kenny Werner (piano) en mondharmonica speler Grégoire Maret en later met andere vrienden van Toots zoals Philip Catherine (gitaar) en Dré Pallemaerts (drums). Toots die zo vaak op Middelheim de tent plat speelde en later festival vader werd zal het met een glimlach hebben aangezien. Ik miste die kenmerkende hoge stoel in het midden van het podium net als de grapjes en de glimlach van Toots. Want Toots was veel meer dan goed kunnen spelen. Toots was een bijzonder mens, die je na een concert altijd met een glimlach naar huis liet gaan. Desondanks een mooi einde aan een muzikaal uitstekende editie van Jazz Middelheim.

 

 

gezien: Jazz Middelheim Antwerpen

beeld en tekst: maurits van hout

all rights reserved

 

a broader review and photos can be found at jazz in europe

 

Jazz Middelheim 2017 was weer bijzonder!

Jazz Middelheim 2017 uitstekende editie!

Joshua Redman en Charles lloyd samen op Jazz Middelheim

08.08.2017 Jazz Middelheim zit er weer op. De tent is weer opgeruimd en het mooie park, weer het mooie park. De rust is terug bij het prachtige kasteel. Deze editie geen bezoekersrecord. Dat was verklaarbaar door de programmering en het weer. Want zondag was het stralend weer en de afsluiter Van Morrison was een absolute publiekstrekker. Daarnaast familiedag en dus een uitverkocht huis. Op de andere dagen was het weer minder en wisselvallig en 2 absolute toppers Joshua Redman en Charles Lloyd stonden op de donderdag samen. Soms kan het niet anders, maar het verklaart dat er minder bezoek was.

Kwalitatief een sterk festival dus met: Charles Lloyd, Joshua Redman, Van Morrison, Randy Weston, Mark Guiliana, Tony Allen, Bill Frisell en de Mingus Big Band. Daarnaast uitstekende muziek in de Club Stage en een uitstekende Becca Stevens als relatieve onbekende.

Van de donderdag en vrijdag geen verslag, wel waren we dit jaar aanwezig op de zaterdag en zondag.

Tony Allen brengt mooie flashback

Op zaterdag begon de dag met drummer Tony Allen en zijn kwartet met een “tribute to Art Blakey”. Op zijn eigen wijze wist Tony Allen een mooie flashback te genereren, die je af en toe mee nam naar die prachtige muziek van Blakey. Zonder al teveel echte bokkesprongen, zodat het soms wat spannender mocht.

Bill Frisell’s ode valt tegen

Aansluitend stond Bill Frisell op het hoofdpodium met zijn ode aan John Lennon. Toegegeven; hij had een uitstekende groep muzikanten meegenomen (waaronder de uitblinkende violiste Jenny Scheinman) en zijn spel liet weer eens horen waarom hij als de allerbeste wordt beschouwd, maar het was wat tegenvallend. Niet alle stukken van Lennon laten zich zo makkelijk bewerken en in een ander jasje gieten, zelfs niet als je Bill Frisell heet. Het ene stuk was prima, zoals het uitstekende “Come together”, het andere verzandde dan weer in een soort van brei zoals “Strawberry fields”. Het was dus wisselvallig.

Petje af voor Randy Weston

Randy Weston was al eerder in Middelheim en telkens was het  van een heel hoog niveau. En dat was het ook deze keer weer. Deze inmiddels 91 jarige wist het publiek in te pakken vanaf minuut 1. Bij opkomst was zijn pianokruk niet helemaal goed. Hij lacht een keer; geen man overboord en een nieuwe kruk brengt uitkomst. Onverstoorbaar begint hij met een prachtige pianosolo. Daarna komt de rest van zijn band on stage en begint een prachtige ode aan Thelonious Monk, één van zijn helden. Tussen de bedrijven door vertelt hij verhaaltjes over de Afrikanen en hoe de jazzmuziek uiteindelijk in Amerika terecht komt vanuit Cuba. Zonder echter ooit langdradig te worden. Hij geeft inzicht in waar het allemaal vandaan komt en wat de invloeden zijn. Daarmee maakt hij jazz ook toegankelijk. De muziek zit vol met uitdagingen en uitstapjes en dat is leuk! Verder een prima rol voor Billy Harper op de tenorsax. Mooiste stuk: African Sunrise met een prachtige piano-intro  van Weston.

Guiliana weet studenten te inspireren op zondag

Artist in residence schitterde al eerder deze editie en op zondag beet hij de spits af samen met de studenten van het Koninklijk Conservatorium van Antwerpen. Mooie stukken en composities en positief; uitstekend spel van de studenten. Na een wat aarzelende start wierpen zij de schroom van zich af en gingen ze los onder de bezielende leiding van de meester en dat is knap. Prima optreden.

 

Becca Stevens prikkelt

“Best kept secret” wordt Becca Stevens in allerlei aankondigingen genoemd. Misschien geldt dit voor het grote publiek, maar Becca Stevens stond 4 jaar geleden al op Northsea Jazz en heeft inmiddels in Amerika al een grote naam. Becca Stevens toont dit ook aan op het podium in Antwerpen. Met haar band zet ze een prima optreden neer met vooral nummers van haar laatste cd; Regina. Haar nummers zijn poëtisch, maar soms ook weer rauw. In ieder geval de moeite waard en niet in het minste door haar grote vocale kwaliteiten. De muziek is heel gevarieerd. Soms jazzy, maar ook klassiek en pop komt voorbij. Prima optreden!

Dans Dans warmt tent op voor Van Morrison

Het is inmiddels etenstijd als Dans Dans opduikt in de tent om het hoofdpodium om te toveren in een psychedelische rocktempel met rook en spannend licht. Een perfecte overgang van Becca Stevens naar Van Morrison. De muziek is rauw, hard, soms snoeihard, electronisch en met verrassende composities. De heren zoeken de randen op van de muziek en durven er overheen te gaan. Het knalt van het podium af. Snoeiharde gitaren vs synthesizers en een opzwepende drum. Niet echt jazz, maar als je jazz ziet als vernieuwend en geïnspireerd, dan is het prima. Persoonlijk vond ik niet alles mooi. Mijn persoonlijke beleving ging van herrie tot interessant en uitdagend. Wisselvallig dus. Maar het kan zomaar zijn dat ik na Becca Stevens geen zit had de knop om te zetten, wat wel nodig was voor deze band.

Dans Dans
Antwerpen, 6 augustus 2017, Dans Dans treedt op tijdens Jazz Middelheim

 

Van Morrison doet het?

Het is kwart voor 8 in de avond, een kwartier voor de start van Van Morrison. Het park is afgeladen vol. Ik raak in gesprek met de buren die net als ik een heerlijke ligstoel hebben weten te bemachtigen net buiten de tent. Zij zijn speciaal vanuit Nederland gekomen om Van Morrison te zien. Van jazz weten ze weinig. De meeste namen zijn onbekend voor ze, maar Van Morrison beleven in deze setting is uniek. Zelden was een concert bezoeken zo ontspannen. Ook dat is Jazz Middelheim. Of ze ook nog iets anders moois hebben gehoord? Becca Stevens vonden ze wel iets. Wat verwachten ze van Van Morrison? Uiteraard de vele hits. De sfeer en gewoon om er te zijn. Dat lijken meer mensen gedacht te hebben, want ook buiten de tent is het heel druk dus. Om 20 uur is het dan zover. Van Morrison zet zijn trein in gang. Veel van de bekende hits komen voorbij. Leuk om te horen, maar voor mijn gevoel is het niet allemaal even zuiver. En soms lijkt het wel veel hetzelfde. Of zou ik dan gewoon een mindere fan zijn? En de tent? die interesseert het geen klap. Ze vinden het prachtig en genieten en de afsluiter “Gloria” doet het licht in de hoofdtent figuurlijk prima uit.

 

Van Morrison treedt op tijdens Jazz Middelheim 2017
Antwerpen, 6 augustus 2017 Van Morrison treedt op tijdens Jazz Middelheim 2017

 

Jazz Middelheim 2017 was ook nu weer een prima editie. Uiteraard zijn er altijd minpunten, maar in grote lijnen is Jazz Middelheim altijd een perfect feestje in de mooiste wijk van Antwerpen. Een feestje waar terecht ook veel Nederlanders terug komen. Tot volgend jaar!

 

gezien: Jazz Middelheim Antwerpen

tekst en beeld: Maurits van Hout

all rights reserved.

 

Interesse in 1 van de getoonde beelden? neem contact op via: info@mauritsvanhout.com

Gent Jazz dag 2 en 3; van de studenten van Mark Turner tot de grollen van Lady Gaga..

13 juli 2015. Het eerste weekend van Gent Jazz zit erop. Na een prima vrijdag volgden een zaterdag en zondag met hoogtepunten en veel prachtige muziek. Zo waren er allereerst de studenten begeleid door Mark Turner die lieten zien al af te kunnen wijken van de regels en de papieren en muziek tot leven kunnen brengen. Er was een “grumpy old man”  Charles Lloyd, die boos van het podium liep.. maar wat speelde hij goed daarna… En op zondag onder andere een vlekkeloze maar ietwat saaie Bill Charlap gevolgd door Lady Gaga en Tony Bennett de oude crooner die mensenmassa’s en excentrieke jongelingen op de been brachten naar de Bijloke terreinen in Gent… een terugblik in beelden.Helaas geen beelden van Lady Gaga, misschien later nog…Review elders volgt sowieso nog.

Foto’s en tekst: Maurits van Hout

Gent Jazz belooft spannend programma komende zomer!

19.4.2015. Was er kortgeleden al een perspresentatie van Gent Jazz 2015 waar grote namen bekend werden gemaakt, afgelopen week kwamen er nog een paar bij.

Zo treden op in Gent: Neneh Chery, Gregory Porter, Van Morrison, Tony Bennet en Lady Gaga en jazzgrootheden als: Bill Laswell, Charles LLoyd, Abdullah Ibrahim en Vijay Iyer.

Ook op het tweede podium (waar gespeeld wordt tijdens de concerten op het hoofdpodium) The Garden stage staan weer een aantal puike optredens zoals onze eigen Yuri Honing en zijn kwartet.

 

sfeerbeeld binnenterrein..
sfeerbeeld binnenterrein..Gent Jazz

Voor het volledige programma klikt u hier:

http://www.gentjazz.com/programma/gent-jazz-festival/kalender/

voor kaarten klikt u hier:

http://www.gentjazz.com/tickets-festival/

Gent jazz is deze zomer te bezoeken op:

10 t/m 12 juli en 15 t/m 18 juli.

 

Gregory Porter live op So What's Next 2013
Gregory Porter

 

 

 

 

Jazz Belgrade 2014; a good edition with an excellent finish!

20.11.2014. Already a few weeks behind us but still interesting to look back. Jazz Belgrade the celebration edition of 2014 was worthwhile. It was the 30th edition of a Jazz festival which hosted a lot of great musicians throughout the years. To celebrate it, this years edition had an exhibition of photos from the international press covering the last few years. It also had many artifacts and posters from previous editions going 30 years back in time. Like the 1971 edition when the name of the festival was Newport Jazzfestival (connecting with the famous American festival) and a line up of Duke Ellington, Miles Davis, Dizzy Gillespie, Thelonious Monk and more….

This years edition started with a show of the Max Kochetov Quartet, a Serbian Ukraine Quartet lead by Max Kochetov an excellent saxophone player. Modern jazz, good vibes and an excellent young bass player. Lots of improvisations. Good start.

Was the first concert seated with a full hall, the next concert was without seats and even more people entered the Danilo Perez concert. Nobody could get in or out. In some moments it looked like a popconcert. For me it was distracting since the quiet intermezzos in the music need a quiet place to listen and feel the music coming to you instead of trying to get a normal place to listen. But considering the concert of the Danilo Perez trio it is possible to say a few things. There was the incredible vibe of Brian Blade behind the drums, always pushing the band to a higher level. But as a whole the group sometimes seemed to be playing hasty and Perez was hitting the pianokeys hard and less subtile as he can do. It seemed as if how more people were in the room, the more the musicians turned into themselves, making less contact. I heard them playing better.

Danilo Perez207 Danilo Perez197 Danilo Perez189 Danilo Perez166 Danilo Perez164

But the following artist finally made this evening a succes. In the different room upstairs there was the concert of Nils Petter Molvaer and Laurens von Oswald. In this seated room the quality of listening was back and the music was interesting. Molvaer is always trying to get new sounds, to create atmospheres by mixing normal instruments like his trumpet with computer created sounds. But always with a rhythm that shows a direction though never being dull. The combination with “soundmachine” Von Oswald is a good one, since Molvaer has more time to give attention to his interesting trumpet sounds.

Day 2 started with Serbian Jazz Bre!  A Serbian band with an excellent piano player Aleksandar Jovanovic and great background images made by VJ Ivan Grlic. The passion of percussionist Uros Secerov was giving the show a great boost as well.

The next show was all about Vasil Hadzimanov. First he performed with his trio, then later he performed with band in complete different music and then came a great finish David Binney a great altsax player from the United States. I liked this part the most, as it seemed Binney and Hadzimanov had a good musical click.

Then the show went on upstairs in the good atmosphere of the Americana Room with Puschnig, Sass and Diabate. To me this was a refreshing concert show so many different influences that almost every song was a surprise. The Austrian Wolfgang with his sax and flute supported the more jazzy compositions while Mamadou Diabate brought us African influences and energy followed by “cool” tuba player Jon Sass. Every song had a story to tell and you never knew the end. A good show.

The end of the evening was for Nils Wogram and his trio. The set was good and energetic but the real fireworks went off before…

On sunday the 26th of october the evening started with Jacob Anderskov from Denmark who gave the festival a complete new musical influence. A more classical one. Listeners enjoyed classical strings and classic compositions followed by drums and Anderskov on the piano. Interesting and good start of the 3rd evening.

jazz belgrade

But never a dull moment, so the next show was complete different as Italian trumpet player Paolo Fresu entered the stage. With jokes, a good story about his son and excellent compositions in a modern jazzy way he got the room in his grip en never let go. For many festival visitors one of the highlights of the festival.

Upstairs in the American Room the Red Trio from Portugal gave us experimental jazz in a catchy way.  If you don’t the experimental jazz or not it did not matter. The energy, the rhythms of Ferrandini on drums and the powerplay of Pinheiro on piano it never let you go.

Sylvie Courvoisier, Mark Feldman, Billy Mintz and Scott Colley finished the 3rd evening with a good concert more or less in line with the one before but with the extra of Mark Feldman on violin. I preferred the Red Trio though.

But then came the last evening. First the Charles Lloyd Quartet with a new show: “Wild man Dance Suite”. In the morning I met Charles Lloyd in my hotel having breakfast in the same room. A quiet, to me more or less old man entered the room saying nothing, being maybe a bit grumpy.. I don’t know. I left him with his breakfast and did not want to bother him with silly questions. At that time I was thinking: his show is called ” Wild man dance” but how wild could this man be?

In the specially for this evening arranged bigger venue Dom Sindikata he proved to me I was completely wrong. This man was really wild, playing his saxophone with so much energy, power and wildness. He made the sax dance and the audience was excited. Combined with his quartet of the more than excellent piano player Gerald Clayton, Eric Harland on drums and Joe Sanders on bass, it was outstanding. One of the best jazzperformances I saw in years.

After the break, in which everybody was catching breath again,  there was the last show of the festival. And again a piano player set fire to the room. It was Michel Camilo and his trio. Completely different music so I needed to make a switch in my head. But when the switch was done it was excellent. Camilo had so much speed in his fingers that sometimes I was wondering if the piano was not getting burned.

It was a remarkable night to end this edition of Jazz Belgrade with for me the best performance of the year, Charles Lloyd. A great compliment for the organization of getting this excellent line up in Belgrade, see you next year!

text & images: maurits van hout

Jazz Middelheim 2013 het verslag!

Donderdag 15 augustus 2013

Jazz Middelheim 2013 begon voor mij met het eerste optreden van Tigran Hamasyan. Voor het eerst had het festival een Artist in Residence en hij speelde dus gedurende het festival 3 keer. De eerste keer op donderdag samen met Jan Bang (live sampling/toetsen) en Arve Henriksen op trompet. De muziek was spannend en wisselde continu van sfeer. Dat kwam wat mij betreft zeker ook door Jan Bang die met zijn knoppendoos telkens weer een compleet andere setting als onderliggende muziek neerzette. Soms was het klassiek, dan weer mediterrane muziek, maar altijd spannend. Het zingen van Tigran, daar moet je van houden, al was hij als aanjager van het geheel wel belangrijk. De solo’s van Henriksen bevielen me ook prima. Goed optreden.

Deze diashow vereist JavaScript.

Aansluitend Terri Lyne Carrington’s Mosaic aangevuld met Lizz Wright. Hierbij bleef me vooral bij de enorme passie en gedrevenheid van Lyne Carrington achter de drums en de prachtige solo’s die ik hoorde tijdens bijvoorbeeld Unconditional love. Het samenspel was mooi en ook de rol die Tineke Postma op de sax speelde was mooi. Echt genieten was het bij Three Hours van Nick Drake waarbij zangeres Wright samen met Lyne Carrington en bassist Schmerling een schitterende sfeer neerzette… terwijl Wright zong…”East of the city” hoorde je op de achtergrond de sirenes van Antwerpen..alsof het zo moest zijn. Tijdens “Walk with me” speelde iedereen mee en kon Postma zich weer onderscheiden op de sax naast de prachtige uithalen van Lizz Wright met haar warme maar zware stem, die je weet te pakken. Het laatste gospelachtige nummer ‘Come sunday” met Helen Sung achter de piano was een mooie subtiele afsluiter. Goed optreden.

Deze diashow vereist JavaScript.

Aansluitend de magie van Toots Thielemans. Ondanks zijn hoge leeftijd weet hij nog altijd heel veel mensen naar het mooie Park Den Brandt te trekken en ze te fascineren. De setting waarin dat gebeurt is ook een goede want hij is altijd omringd door topmuzikanten waarmee hij al jaren samen speelt. Daardoor druipt er bij een optreden van Toots altijd de humor vanaf en is het muzikaal gezien top. Natuurlijk was er weinig nieuws, maar het was gewoon goed en een optreden van Toots is een gewoon een soort van “feel good”- moment op Jazz Middelheim.

Deze diashow vereist JavaScript.

Op de vrijdag begon de dag voor dit magazine met het optreden van Robin Verheyen en zijn kwartet. Helaas mochten hier geen foto’s van gemaakt worden op enkele soundcheckfoto’s na. Aangezien dit magazine graag de optredens in beeld brengt een kleine domper. Het optreden was prima. Wellicht één van de beste van Jazz Middelheim met een excellerende Gary Peacock op de bas. Maar juist hij wilde beslist niet in beeld. Doodzonde.

Aansluitend nog meer vuurwerk van het was niemand minder dan John Scofield en zijn trio die het podium betraden. Scofield, één van de allerbeste jazzgitaristen, kon zonder moeite zijn status bevestigen en hij kon boeien met rauwe improvisaties en bij vlagen hard spel.Het optreden was boeiend en muzikaal op geen enkel foutje te betrappen. mede door het uitstekende spel van Steve Swallow op bas.

Deze diashow vereist JavaScript.

Op de zaterdag was het even wennen. Op het laatste moment had namelijk publiekstrekker Randy Newman wegens ziekte afgehaakt en moest er snel een boeiende hoofdact gevonden worden. Het werd een verrassende keuze van de organisatie want niemand minder dan Hooverphonic kwam op het podium te staan samen met een orkest. Maar eerst tijd voor Andrew Cyrille de drummer die een aantal talenten van het Koninklijk Conservatorium had klaargestoomd voor dit optreden. Tussendoor zorgde hij als een soort van spreekstalmeester voor het bijpraten van het publiek, maar uiteraard stond hij op de drums zijn mannetje tussen al het jonge spul. Een optreden dat blij vlagen goed was (ik was gecharmeerd van Seppe Gebruers achter de piano omdat ie virtuositeit combineert met het artiest zijn), maar deels ook te rommelig zowel qua compositie als uitvoering.

Deze diashow vereist JavaScript.

Toen stond voor ons Melanie de Biasio klaar op het podium samen met haar band. Ik kende haar nog niet, maar ze was de moeite waard. met haar frêle maar subtiele verschijning wist ze een mooie atmosfeer neer te zetten. Mooiste nummer vond ik “Blue moon” waarbij ze heel ingetogen zong onder begeleiding van pianist Pascal Mohy. Ik zou haar graag ook eens gaan beluisteren in een theaterzaal, waar het geluid haar stem nog mooier tot zijn recht laat komen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Afsluiter van de zaterdag zoals gezegd was Hooverphonic. Een band die in het popcircuit waanzinnig populair is in België, maar die je niet direct op een jazzpodium zou plaatsen. Toch wist Hooverphonic met een goed orkest met strijkers en blazers iets moois neer te zetten. met een fraaie lichtshow werd zangeres Noémie Wolfs neergezet als een nachtclubzangeres in 1920 in New York en haar rol speelde ze met verve… haar pasjes, haar poses, de schitterende jurk. Het was mooi. Mooiste nummer vond ik “Unfinished sympathy” van Massive Attack waarbij vooral het orkest echt een topprestatie neerzette. Was het dan alleen maar hosanna? Nee, is het antwoord. Qua stem vond ik dat ze daar waar ze het niet haalde in de hoogte vaak de keuze maakte om juist met meer volume te streven de piek te bereiken, zoals bij popmuziek zoveel gebeurt. Dat maakte het af en toe voor mij wat schreeuwerig. Terwijl daar waar ze de nummers zingt die haar (en haar stem) op het lijf zijn geschreven echt iets moois neerzet. Als optreden echter meer dan uitstekend en vermakelijk en daar kan de jazzwereld best een voorbeeld aan nemen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Op zondag was het een rustige dag. Geen overdreven zonnige dag wel nog een prima temperatuur en vooral veel echte jazz op het programma. Geen drukte zoals bij Hooverphonic, maar vooral heel veel liefhebbers. En die kregen waar ze voor kwamen.

Zo was het Lobi van Stéphane Galland de moeite waard. Want er zat veel variatie in met muziek uit allerlei windrichtingen. Hier zorgde de podium bezetting ook wel voor. Dan was het Afrikaans , dan juist weer Oost-Europees, met ook echte jazz passages erin verwerkt. Het liet de luisteraar en toeschouwer wel de vraag open, wat was het nu? Muzikanten uit alle windrichtingen die met passie spelen en heel breed stukken kunnen spelen zou een antwoord kunnen zijn. Hm.

Deze diashow vereist JavaScript.

Vervolgens het Bill Charlap Trio. Voor veel mensen een unicum, want nooit eerder speelde hij in België. Een man met een grote reputatie en een groot talent. Achter de piano was hij op geen valse noot te betrappen en muzikaal zat het degelijk en dicht. Veel klassieke jazzstukken, ook standards genoemd,uitgevoerd met passie en vakmanschap. Maar ik vond het als optreden vaak niet zo spannend. Geen echte boeiende solo’s of schitterende improvisaties. Degelijk en goed. Maar daardoor misschien iets aan de saaie kant. Wat niks zegt over de kwaliteit dus.

Deze diashow vereist JavaScript.

Het aansluitende concert van Charles Lloyd was compleet anders.Verrassend, boeiend en met humor. Lloyd is inmiddels een levende legende want met zijn hoge leeftijd blijft hij trekken. Het optreden was voor mij het beste van Jazz Middelheim. Ondanks dat het zijn kwartet is, laat Lloyd telkens zien slechts onderdeel te zijn van en anderen de ruimte te bieden te excelleren. Naast zijn stukken op de sax weet hij ook perfect een soort van Hongaarse fluit te bespelen (Taragot) en vult ie moeiteloos bassolo’s van de excellerende Reuben Rogers aan. Er was ruimte voor improvisatie en de muziek bleef telkens spannend doordat er regelmatig een andere wending werd gezocht in de manier van spelen. En Lloyd genoot. Niet in het minste omdat zijn vrouw nog helemaal verliefd aan de zijkant van het podium af en toe het contact zocht. Sterk optreden.

Deze diashow vereist JavaScript.

Aflsluiter van Jazz Middelheim 2013 was Randy Weston met zijn African Rhythms septet. Het stuk Afrika zat hem vooral in de drums (lewis Nash) en de percussionist Neil Clarke die de zaak regelmatig opzweepte. Vooral ook de stukken waarbij Weston alleen speelde op de piano samen met Nash, waren erg mooi. Nash is geen man van hard rammen maar juist heel subtiel met kwastjes een ritme neerzetten. Weston had tussendoor ook veel humor. Zo had ie het over een African lady van 2,5 miljoen jaar oud, gevonden in Ethiopië tot hilariteit van het publiek. De blazers op hun beurt gaven het optreden veel dynamiek en de zittende bassist Alex Blake kreeg de handen op elkaar met schitterend basspel en een soort van visuele oorlog die hij met zijn bas leek uit te vechten.

Het was gevarieerd zoals het klassieke jazzstuk voor zijn zoon “Little Miles”, maar ook opzwepend en soms zelfs een kakafonie van geluid. Maar altijd beheersbaar en subtiel teruggebracht naar de muzikale essentie van de compositie. Daarbij uiteraard geholpen door het prima pianospel van Weston zelf.

Deze diashow vereist JavaScript.

Jazz Middelheim was weer top!

Maurits van Hout foto’s en tekst.

Jazz Middelheim zit erop!

20.8.2013. Het is weer gebeurd. Met een daverend slotoptreden van Randy Weston en zijn African Rhythms Septet is Jazz Middelheim afgelopen zondag afgesloten. Hier nu alvast een aantal beelden van de laatste dag.Binnenkort alle beelden en een uitgebreid verslag van de optredens.

 

Jazz Middelheim 2013

09.07.2013 Het wordt een mooie jazzzomer! Naast het prachtige Gent Jazz, dat deze week begint komt er aansluitend in augustus nog een schitterend jazzfestival aan bij onze zuiderburen, namelijk Jazz Middelheim. En daar waar Gent Jazz het grote publiek meer aanspreekt omdat het ook uitstapjes maakt naar andere muziekgenres, zal Jazz Middelheim 2013 vooral de pure jazzliefhebber aanspreken.

Jazz Middelheim,  met als festivalpater niemand minder dan TootsThielemans,heeft een aantal schitterende namen op het programma staan:

Donderdag 15/08

21.30 Toots Thielemans Quartet
19.30 Terri Lyne Carrington‟s Mosaic feat. Lizz Wright & Gretchen
Parlato
17.30 Tigran with Jan Bang & Arve Henriksen
15.30 Manuel Hermia Trio

Vrijdag 16/08

21.30 John Scofield Trio
19.30 Verheyen/Copland/Peacock/Baron
17.30 Anthony Braxton Diamond Curtain Wall Quartet
15.30 Tigran & Trilok Gurtu

Zaterdag 17/08

21.30 Randy Newman
19.30 Tigran Quintet Shadow Theater
17.30 Melanie De Biasio
15.30 Bambi Pang Pang feat. Andrew Cyrille (Coachingproject
Koninklijk Conservatorium Antwerpen –

Zondag 18/08

21.30 Randy Weston African Rhythms Septet
19.30 Charles Lloyd Quartet
17.30 Bill Charlap Trio
15.30 Stéphane Galland: LOBI

Zoals u ziet zal dit ervoor zorgen dat net als vorig jaar het mooie Park Den Brandt uitverkocht zal zijn! Niet gek, want het is met een prachtige ambiance altijd goed toeven hier in Antwerpen. tel daarbij op dat het eten en drinken van zeer hoog niveau is en je moet erbij zijn! Kijk op de site van Jazz Middelheim…

jef neve live op jazz middelheim 2012
jef neve live op jazz middelheim 2012

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑