Zoeken

Jazzphotography Holland

Photos and reviews of interesting jazz concerts

Tag

billy hart

Jazz Middelheim 2018; dag 3; een top jazzdag!

12.8.2018. Het lijkt deze editie iedere dag beter te worden. Zo ook dag 3, waar in een goed gevuld en zonnig Park den Brandt de nadruk voor het allergrootste deel lag op “echte” jazz, zonder overigens hierover een discussie te willen starten wat dat dan precies is.

De dag begon met het Ben Sluijs kwartet dat muziek bracht van een hoog niveau. Dromerig, melodieus en met prachtige solo’s van Sluijs zelf. Dit kwartet speelt sinds 2016 samen en lijkt de weg wel gevonden te hebben. Breekbare muziek met verstillingen erin, met altijd ruimte voor het experiment. Het uitgangspunt lijkt duidelijk; het eindstation niet en daarom was het de moeite waard om naar te luisteren.

Aansluitend stond Robin Verheyen’s quartet op het hoofdpodium. Dit was jazz op een andere manier. Powerjazz; dampend, opzwepend (niet in het minst door de zeer energieke Verheyen) en buitengewoon interessant om naar te luisteren. Wat heeft die man een ontwikkeling doorgemaakt en hij lijkt elk jaar beter te worden. Uitstekende mensen ook om zich heen.Wat te denken van legende Billy Hart op drums of Marc Copland achter de piano?

Robin Verheyen Quartet by Dutch Jazzphotographer Maurits van Hout
Antwerpen, 11 augustus 2018. Tijdens het jaarlijkse Jazz Middelheim trad Robin Verheyen op met zijn kwartet

Daarmee was het nog niet gedaan, want niemand minder dan Fred Hersch kwam op het hoofdpodium met zijn trio. Jaren geleden al bijna dood en begraven, maar niets is minder waar. Fred Hersch is springlevend en hoe! Prachtig subtiel pianospel, zeer gevarieerd. Zelden zag ik een tent zo aandachtig luisteren. Als we Jason Moran en Brad Mehldau goed vinden en hij was hun grote voorbeeld, dan is deze man bijna god. Geen speld tussen te krijgen technisch en toch zeer gevoelig. Topoptreden.

 

Tussen de bedrijven door een prima duo in de clubstage: de heren Rifflet en Mienniel uit Frankrijk. Creatief en vermakelijk, waarbij de laatste set het meeste in het oog sprong.

 

Het slotakkoord van dag 3 was voor het “Jazz loves Disney project“. Disney klassiekers gezongen door topvocalisten zoals Ben L’oncle Soul, Selah Sue, China Moses en Hugh Coltman. Op de achtergrond een Franse bigband aangevuld met conservatoriumstudenten uit Den Haag.

Of het aan de nummers lag die ze zongen, of de presentatie van de in mijn ogen gladde Nederlandse DJ Michiel Veenstra; het kwam op mij allemaal te commercieel over. Iets te gesmeerd en dat schuurt. Het meeste konden me nog de nummers van Selah Sue en China Moses bekoren, maar al met al was dit niet mijn ding. Het publiek leek het echter wel te waarderen.

Ondanks een wat minder einde, een absolute top-jazzdag!

beeld en tekst: Maurits van Hout

all rights reserved.

 

 

 

Jazz Middelheim 2016;dag 2 en de geest van Ornette Coleman

14.8.2016. Even terugkijken op dag 2 van Jazz Middelheim 2016. Een bijzondere dag, waar de geest van Ornette Coleman leek rond te waren op het festivalterrein. Ornette stond voor vrijgevigheid en delen. Zowel muzikaal als zelfs qua huisvesting. Zo kwamen we althans te weten uit onder andere de jazztalks aan de start van de dag met de zoon van Ornette, Denardo Coleman. Een sympathieke rustige drummer die muziek ook duidelijk in zijn genen heeft.

Maar terug naar Ornette. Delen dus. Ornette hield van delen en gunde anderen hun plek en kansen. Datzelfde zag je bij het eerste optreden van de dag waarbij “artist in residence” Avishai Cohen dit keer optrad met jonge muzikanten die hij de kans gaf in soms snoeiharde rockstukken te excelleren en de rol van de trompet op een andere wijze in beeld te brengen. Dat past in de gedachte van Coleman.

Aansluitend het ICP orchestra met bekende mensen uit de Nederlandse improvisatiescene zoals Ab Baars en Han Bennink. Het was muzikaal zeer goed, zij het soms wat hoogdravend en te ingewikkeld voor de gemiddelde luisteraar. ICP stond vandaag voor de improvisatie en de nieuwe wegen en ook dat was Ornette Coleman.

Daarna een leuk intermezzo. Artiest van de dag op het bijpodium was Eric Thielemans en zijn tweede setting was bijzonder; een drumbattle tegen drummer Billy Hart. Al was er zeker geen sprake van een strijd. In tegendeel; ze zweepten elkaar op naar een hoog niveau. Ook hier; improvisatie ten top.

Terwijl de meeste bezoekers zich nog bekommerden om hun maaltijd was het tijd voor het hoofdgerecht van de dag het Ornette Coleman Tribute. Niemand minder dan zijn zoon Denardo Coleman had een keur aan topmuzikanten samen gebracht voor een mooi eerbetoon aan Ornette. Muzikaal zeer goed met een opvallende rol voor trompettist Wallace Roney Jr. (inderdaad..een zoon van de grote…). Soms werd het iets teveel een kakafonie van geluid met al die blazers, maar het meeste was heel bijzonder. Ornette zal hebben geglimlacht.

En was het daarmee klaar? Nee, Patti Smith mocht de avond afsluiten op het hoofdpodium. Ze was inmiddels alweer een stuk ouder geworden sinds de laatste keer dat ik haar zag (2008) maar muzikaal was er weinig veranderd. En zeker inhoudelijk niet. Het recept was nog hetzelfde . Kritische teksten over de maatschappij en al onze menselijke fouten. Een betrokken gevoelige vrouw die ook een periode huisvesting deelde met Ornette Coleman en vaker op het podium met hem stond. Goed om haar hits weer eens te horen, maar bij Patti Smith heb ik altijd wel op een x moment het gevoel dat het te ver doordraaft als het gaat om hel en verdoemenis. Spugen op een podium zou ze niet meer nodig moeten hebben op haar leeftijd. Het publiek genoot van hits als Gloria en Because the Night en vond het best.

Tekst en beeld: Maurits van Hout

all rights reserved.

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑