Zoeken

Jazzphotography Holland

Photos and reviews of interesting jazz concerts

Tag

Avishai Cohen

Avishai Cohen wisselvallig in Melkweg…

4.11.2018. Amsterdam.

Zagen we laatst de voormalige pianist van het trio van bassist Avishai Cohen (Shai Maestro); nu was het tijd voor een update met Avishai Cohen zelf. En deze avond  in poptempel De Melkweg geen klassieke bassist met een vooruitstrevend trio. Nee, dit keer een door de wol geverfde electrische bassist die gewoon grotendeels een popconcert neerzette, waarbij het niet schuwde een aantal nummers zelf te zingen. Uiteraard waren er nummers waarin Cohen excelleerde op de bas en liet horen waarom hij zijn status heeft. Maar het zingen hoeft van mij niet. Niet dat ie slecht zingt, maar het is nu eenmaal niet een stem waar ik naartoe zou gaan om te luisteren. Het samenspel met de band was fantastisch en de achtergrondzangeres (Karen Malka) was er een om in te lijsten zo goed. Zoals bij de schitterende toegift en het duo (Motherless Child) dat ze deed met Cohen op de bass. Mooie nummers waren A song of hope; geschreven na de verkiezing van Trump en Motherless Child dus. Een concert met twee gezichten dus waarbij het na de pauze echt beter werd. Een uitgebreider verslag is te lezen op: jazzineurope

 

Gezien:

Avishai Cohen

Melkweg Amsterdam

tekst en beeld:

 

maurits van hout

 

all rights reserved

 

 

 

Upcoming: So what’s next Eindhoven!

3,4 en 5 november 2017 is het weer So What’s Next Eindhoven. In het muziekgebouw Eindhoven (3 en 4 november) en op een aantal sublocaties in Eindhoven (5 november) is vernieuwende en ook wel een stukje gearriveerde jazzmuziek te horen en te zien. Jazzmuziek is uiteraard een ruim begrip en er is dus ook muziek die er tegenaan leunt.

Hoogtepunten die je moet gaan zien zijn:

vrijdag 3 november: uiteraard Kovacs

zaterdag 4 november: Zara McFarlane, Ambrose Akinmusire, Avishai Cohen, Mark Juiliana Jazzquartet en Kamasi Washington.

en op zondag 5 november: De Beren Gieren, Daymé Arocena en Bram Stadhouders.

informatie en kaartverkoop:

https://www.so-whats-next.nl/tickets/

 

Dit jaar geen verslag van So What’s Next, hierbij wel een paar foto’s:

Eindhoven, 7 november 2015 So Whats next festival editie 2015. Foto: Kamasi Washington

 

 

Antwerpen, 14 augustus 2016. Avishai Cohen speelt met studenten van het conservatorium van Antwerpen tijdens Jazz Middelheim 2016.
Zara McFarlane live at Gent Jazz 2014

 

Foto’s zijn uiteraard te koop. Zowel in hoge als lage resolutie. Ook deze getoonde foto’s kennen copyright en mogen dus niet zomaar gebruikt worden. Interesse in een foto? info@mauritsvanhout.com of bel: 06-50624221

 

Jazz Middelheim dag 3; dag van extremen met een onverwacht hoogtepunt..

Antwerpen, 15 augustus 2016. Dag 3 van Jazz Middelheim was een dag van extremen. In alle opzichten. Zo was het extreem druk (zonder dat dit tot vervelende dingen leidde overigens) extreem zonnig en waren er extremen tussen de optredens.

Zoals gebruikelijk begon de dag met een interview. Dit keer had Ashley Kahn Tutu Puoane en Eric Thielemans voor de microfoon. Ze bleken opvallende overeenkomsten te hebben. Beide muzikanten zijn dyslectisch en voor beiden speelde muziek een opvallende rol in hun jonge leven. Eric Thielemans groeide op in de Marollen (volkswijk in Brussel) Tutu Puoane in een zwart township in Zuid Afrika. Was de muzikale omgeving van Thielemans “knettergek”, in de omgeving van Puoane was je knettergek als je dacht aan muziek gaan maken als beroep. Maar geen muziek maken was voor beiden al jong geen optie.

Jazztalks Jazz Middelheim
Antwerpen, 14 augustus 2016. Tijdens Jazz Middelheim 2016 interviewt Ashley Kahn artiesten. Foto: Ashley Kahn interviewt Eric Thielemans en Tutu Puoane.

Aansluitend het eerste optreden. Voor de laatste maal dit festival Avishai Cohen die de dankbare taak had studenten van het conservatorium te begeleiden naar een optreden op het mainstage en uiteraard met ze te spelen. Na een wat aarzelend begin gooiden de studenten alle schroom van zich af en vlogen de solo’s door de tent met tussen de bedrijven door een excellerende Cohen. De stukken die ze speelden varieerden. Van wat ouder werk van Cohen tot zelfs Bach. Niet alles was even goed, maar het was zeer zeker uitstekend wat ze brachten.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Na de studenten tijd voor Tutu Puoane op de clubstage. Een overvolle tent genoot van de prachtige fluwelen stem van Tutu met uitstekende gastmuzikanten uit Nederland zoals bijvoorbeeld Tineke Postma op sax. Bijzondere zangeres.

 

En terwijl veel bezoekers al aansloten bij de diverse foodtrucks op het terrein stond er meteen alweer iets anders op het programma rond half zes. Jef Neve had weer eens een bijzondere samenwerking. Dit keer een optreden met rapper Typhoon die gedichten voorlas/zong. Boeiende teksten en een leuk contact met het publiek dat tijdens een nummer/gedicht het woord nooit mocht uitspreken. Mooie combi deze heren.

 

Met op de achtergrond optreden 2 van Tutu Puoane in de clubstage was het daarna heerlijk genieten van het avondeten in het park.

Rond half 8 even iets helemaal anders. Stuff vulde het podium in de mainstage. Al kan ik beter zeggen de tent. Want er was geen ontkomen aan de harde electronische klanken die deze heren door de tent joegen. Een mix van akoestisch en electronisch met een hoofdrol voor drummer Lander Gyselinck. Maar daarmee zou ik de rest tekort doen. Niet alle stukken vond ik even mooi maar de composities zaten strak in elkaar en de muziek was vernieuwend. Jazz of geen jazz.

 

Inmiddels was daarna de clubstage weer volledig gevuld voor het Rebirth Collective. Een groep van negen topmuzikanten in een mini big band setting met veel blazers. Pittige jazz in mooie arrangementen.

Rebirth Collective live op Jazz Middelheim 2016
Antwerpen, 14 augustus 2016. Rebirth Collective op Jazz Middelheim 2016.

De laatste act van deze avond was helaas niet te fotograferen. Daarom hier geen beschrijving. Zonder beeld geen tekst en andersom.

Al met al een prima dag weer op Middelheim met een onverwacht hoogtepunt in de vorm van de heren Neve en De Randamie (Typhoon).

tekst en beeld: Maurits van Hout

All rights reserved: Maurits van Hout

 

 

 

 

 

 

 

 

Jazz Middelheim 2016;dag 2 en de geest van Ornette Coleman

14.8.2016. Even terugkijken op dag 2 van Jazz Middelheim 2016. Een bijzondere dag, waar de geest van Ornette Coleman leek rond te waren op het festivalterrein. Ornette stond voor vrijgevigheid en delen. Zowel muzikaal als zelfs qua huisvesting. Zo kwamen we althans te weten uit onder andere de jazztalks aan de start van de dag met de zoon van Ornette, Denardo Coleman. Een sympathieke rustige drummer die muziek ook duidelijk in zijn genen heeft.

Maar terug naar Ornette. Delen dus. Ornette hield van delen en gunde anderen hun plek en kansen. Datzelfde zag je bij het eerste optreden van de dag waarbij “artist in residence” Avishai Cohen dit keer optrad met jonge muzikanten die hij de kans gaf in soms snoeiharde rockstukken te excelleren en de rol van de trompet op een andere wijze in beeld te brengen. Dat past in de gedachte van Coleman.

Aansluitend het ICP orchestra met bekende mensen uit de Nederlandse improvisatiescene zoals Ab Baars en Han Bennink. Het was muzikaal zeer goed, zij het soms wat hoogdravend en te ingewikkeld voor de gemiddelde luisteraar. ICP stond vandaag voor de improvisatie en de nieuwe wegen en ook dat was Ornette Coleman.

Daarna een leuk intermezzo. Artiest van de dag op het bijpodium was Eric Thielemans en zijn tweede setting was bijzonder; een drumbattle tegen drummer Billy Hart. Al was er zeker geen sprake van een strijd. In tegendeel; ze zweepten elkaar op naar een hoog niveau. Ook hier; improvisatie ten top.

Terwijl de meeste bezoekers zich nog bekommerden om hun maaltijd was het tijd voor het hoofdgerecht van de dag het Ornette Coleman Tribute. Niemand minder dan zijn zoon Denardo Coleman had een keur aan topmuzikanten samen gebracht voor een mooi eerbetoon aan Ornette. Muzikaal zeer goed met een opvallende rol voor trompettist Wallace Roney Jr. (inderdaad..een zoon van de grote…). Soms werd het iets teveel een kakafonie van geluid met al die blazers, maar het meeste was heel bijzonder. Ornette zal hebben geglimlacht.

En was het daarmee klaar? Nee, Patti Smith mocht de avond afsluiten op het hoofdpodium. Ze was inmiddels alweer een stuk ouder geworden sinds de laatste keer dat ik haar zag (2008) maar muzikaal was er weinig veranderd. En zeker inhoudelijk niet. Het recept was nog hetzelfde . Kritische teksten over de maatschappij en al onze menselijke fouten. Een betrokken gevoelige vrouw die ook een periode huisvesting deelde met Ornette Coleman en vaker op het podium met hem stond. Goed om haar hits weer eens te horen, maar bij Patti Smith heb ik altijd wel op een x moment het gevoel dat het te ver doordraaft als het gaat om hel en verdoemenis. Spugen op een podium zou ze niet meer nodig moeten hebben op haar leeftijd. Het publiek genoot van hits als Gloria en Because the Night en vond het best.

Tekst en beeld: Maurits van Hout

all rights reserved.

Gent Jazz en Jazz Middelheim beloven een spannende zomer…

Gent Jazz

13.05.2016. Rijswijk. Op 22 maart, onderweg naar de perspresentatie van Gent Jazz kreeg ik een telefoontje. Door de aanslagen in Brussel was de persconferentie gecancelled. Vandaar geen voorpublicatie van Gent Jazz bij de persconferentie. Maar gelukkig is nu toch het volledige programma bekend en dus tijd om iedereen in Nederland en België te overtuigen van dit bijzondere festival in Gent (B). Daarnaast alvast een vooruitblik naar Jazz Middelheim in augustus.

Grote namen. 

Het eerste waar mensen toch naar kijken bij een festival zijn de grote namen. In Gent is er altijd een onderverdeling tussen week 1 en week 2. Week 1 is traditioneel meer gericht op het echte jazzwerk, terwijl week 2 soms ook pop- en andere muzieksoorten kent, uiteraard wel met een link naar jazz. In de volksmond vaak “fusion” genoemd.

Kijken we naar die eerste week dan vallen de volgende grote namen op:

Ibrahim Maalouf, Kamasi Washington, Terence Blanchard, John Scofield, Brad Mehldau, Mark Guiliana, Pat Metheny en de verrassende naam John Cale. Vooral die naam past niet echt bij de traditionele eerste meer “jazzy” week. Gelet echter op wat ik ken van John Cale is het altijd interessant om te zien welke ontwikkeling hij nu weer in heeft gezet. Wat mij betreft is het van deze namen ook vooral uitkijken naar Kamasi Washington die ik onlangs nog in Eindhoven zag. Een imposante “rising star” die absoluut de moeite waard is.

Kamasi_Washingto_173
Eindhoven, 7 november 2015 So Whats next festival editie 2015. Foto: Kamasi Washington

In week 2 staan uiteraard ook nog een aantal bijzondere optredens. Zo is Lianne La Havas;een absolute aanrader voor wie haar nog niet zag en Jill Scott en James Hunter zijn dit zeker ook. Voor de popliefhebbers ook nog Deus aan het einde, deze Belgische helden zullen de tent moeiteloos vullen. Ik kijk echter zeker ook uit naar een aantal verrassingen zoals: Eefje de Visser, St Germain en John Richter..

lianne la havas
Lianne La Havas

Gent Jazz is uiteraard weer op de mooie Bijloke in Gent waar heerlijk buiten zijn kan, zelfs als het onverhoopt mocht regenen. Het geluid is altijd goed en lange wachtrijen om bij een concert te komen zijn er niet. Het eten is altijd goed verzorgd en in combinatie met een weekendje Gent is Gent Jazz zeer de moeite waard.

Gent Jazz vindt plaats op de volgende data:

7 t/m 10 juli en 14 tot en met 16 juli. de officiële website is: www.gentjazz.com en tickets zijn te bestellen via deze link: tickets

Binnenkort volgt een expositie over de laatste 9 jaar Gent Jazz, later meer hierover…

 

Jazz Middelheim

Jubileumeditie

In dezelfde mooie zomer gaat ook Jazz Middelheim weer van start, dit keer met een jubileumeditie; het is de 35e editie! Dit betekent naast de grote artiesten ook een expositie van alles rondom Jazz Middelheim op 35 locaties in Antwerpen startend in juni.

Taxiwars met oa Robin Verheijen en Tom Barman live at Jazz Middelheim 2015
Kasteel Den Brandt zoals altijd decor van Jazz Middelheim..

Artiesten

Uiteraard gaat het natuurlijk over de muziek en het affiche in Middelheim (een prachtige wijk in Antwerpen) kent grote namen. Zo zien we: Avishai Cohen, Ludovico Einaudi, Marcin Wasilewski, Craig Taborn, Pharoah Sanders en het Liberation Music Orchestra met Carla Bley op piano. Artist in residence en dus vaker te horen en te zien is Avishai Cohen. Naast deze optredens kijk ik uit naar Jef Neve met rapper Typhoon en het optreden van Han Bennink met ICP Orchestra.

Carla Bley
Carla Bley live op Jazz Middelheim 2011. copyright maurits van hout

Net als in Gent kent Jazz Middelheim meerdere podia en zijn er naast de grote namen soms ook daverende muzikale verrassingen in de zogenaamde Garden Stage (Gent) en Club Stage (Middelheim). Hierdoor is er altijd boeiende muziek te beleven tussen de optredens door op het hoofdpodium.

Jazz Middelheim 12 t/m 15 augustus 2016 Antwerpen

officiële website: Jazz Middelheim.be

tickets: Tickets Jazz Middelheim

 

 

 

 

 

 

So What’s Next festival maakt reputatie waar…

15.11.2015. Op zaterdag 7 november stond alweer het derde So What’s Next festival op het programma in het Muziekgebouw in Eindhoven op het programma. En net als de eerdere edities was het weer stijf uitverkocht. Dringen om de zalen in te komen en drukte in de gangen en foyers. En dat terwijl er die avond ook de start van het grootste lichtevenement in de Lichtstad was: Glow. Voor de bezoekers van SWN geen lichtkunstwerken, maar genieten van uitstekende muziek. Jazz op een hoog niveau, maar ook een vluchtige flirt met pop en fusion hier en daar.

Zo stonden er aan het begin van de avond James Farm (beter te noemen het Joshua Redman kwartet) met de topsaxofonist Joshua Redman en Christian Scott. Later gevolgd door Kamasi Washington en het Mark Turner Quartet. Dat voor wat betreft het meer pure jazz gehalte (als je daar al van kan of mag spreken). Er was experimentele jazz; zoals de ingetogen strijkers van Zapp 4 met geluidskunstenaar Jan Bang. Er waren singer songwriters zoals bijvoorbeeld Jono McCleery en ingetogen gitaarstukken van Strootstad. Wat meer popachtige muziek van Jamie Woon en Jett Rebel en bijna rock van Hiatus Kaiyote. Een heel afwisselend programma al word je als jazzliefhebber niet zo snel opgewonden van bijvoorbeeld een Jett Rebel. Maar na een uitstekend concert van Mark Turner en zijn kwartet was het ook prima mogelijk Jett Rebel over te slaan. Meest indrukwekkend was een man die ik vreemd genoeg nooit eerder zag: Kamasi Washington. Een imposante grote man met een fantastische saxsound. Muziek die lijkt op wereldmuziek, maar toch vooral heel veel uitstekende jazz biedt. Kamasi trekt je in zijn muziek en laat je niet meer los, een aanrader. Verder door een te kleine groep beluisterd; Zapp4 en Jan Bang. Bijzondere geluidsexperimenten met klassieke strijkers. Een concert misschien om beter eens los te gaan beluisteren. Jamie Woon vond ik erg veel van hetzelfde. Zoet en weinig boeiend. Mark Turner, met een uitstekende Avishai Cohen op trompet, was een perfect hoogtepunt van de avond om mee af te sluiten.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Conclusie: So What’s Next 2015 (editie 3) was een perfect festival, goed georganiseerd, betaalbaar qua eten en drinken en veel waar voor je geld muzikaal gezien. Ondanks dat het uitverkocht was kon je met enig geduld en een glimlach alles prima zien en bijwonen en was de sfeer de moeite waard. Een aanrader dit festival.

gezien: Eindhoven Muziekgebouw: So What’s Next festival 2015

tekst en beeld Maurits van Hout

copyright maurits van hout

Jazz Middelheim 2014 een prima editie!

24.08.2014. Een week geleden beleefde Jazz Middelheim 2014 haar laatste dag. Geen snikhete zomerdagen zoals het jaar ervoor, maar muzikaal een prima editie van een hoog niveau.

Op de donderdag begon het met een optreden van de Belgische band (met de lastig te schrijven naam): MikMâäk rond trompettist Laurent Blondiau. Deze band met veel blazers vulde het podium volledig en het moet gezegd; in plaats van een brei van muziek was het prima te beluisteren met een hele strakke regie waar het plezier vanaf spatte.

Daarna volgde het eerste optreden van “artist in residence” Vijay Iyer, deze keer met zijn sextet, waarbij drummer Tyshawn Sorey en Iyer zelf op mij de meeste indruk maakten.

 

Inmiddels was het al avond toen Dave Douglas op het podium verscheen met zijn quintet voor een mooi stukje vuurwerk. Veel improvisatie gecombineerd met de strakke klanken van Douglas zelf in een set die stond als een huis. Opvallend hier: het serene spel van Linda Oh op de bas.

Rond half tien was het tijd voor de “hoofdmaaltijd” van de avond het optreden van Wayne Shorter en Herbie Hancock. Eén van de redenen waarom deze avond stijf uitverkocht was (bij de foodstands was dit ook goed zichtbaar overigens). Beide legendes blijken zowel samen als apart nog steeds in staat veel mensen op de been te brengen. Staan ze dan samen op het podium met iets nieuws, dan wordt het een “must-see”. Wat zou deze samenwerking brengen en wat zouden ze spelen? Het antwoord was verrassend. Daar waar het optreden begon met een aparte mengeling aan geluiden van afwisselend piano en synthesizer (waar Hancock de grenzen niet schuwde) aangevuld door sporadisch wat noten van Shorter, eindigde het met wat meer op standards geïnspireerde stukken met pianospel van Hancock. Daartussen in toch voldoende solo’s en uiteraard alles technisch verfijnd.

 

Tussen de bedrijven door was het de moeite waard om bij het extra podium (clubstage) te gaan kijken, waar The Bureau of Atomic Tourism (B.O.A.T.) in wisselende samenstellingen interessante stukken liet horen. Vaak zijn juist deze extra podia een stimulans voor de artiesten om los te gaan. Het is dan ook niet vreemd dat juist in deze tent veel passie en plezier te zien en te horen viel. Meest opvallend hier saxofonist Andrew D’Angelo en de gepassioneerde bassist Ingebrigt Haker Flaten.

Vrijdagavond was de avond van Avishai Cohen voor mij. Zijn optreden met de strijkers was voor mij   één van de hoogtepunten van het festival. Voor het echter zover was stond er nog meer op het programma. Zo werd de aftrap gedaan door het Bruno Vansina Orchestra. Normaal gesproken speelt hij met een kwintet, dit keer een groot orkest op het podium. Opvallend veel improvisatie in het optreden en ondanks de grootte meestal toch wel een eenheid. Boeiend.

 

Het Deens-Engelse Phronesis was daarna aan de beurt.  Het afgelopen jaar heb ik ze al meerdere malen gezien en de vraag was hoe hun concert zou zijn. De inhoud kwam redelijk op hetzelfde neer als de keren ervoor. Soms experimenteel, maar vaak toch een beetje het geijkte. Als fotograaf was ik uiteraard wel blij met de expressieve drummer die altijd boeit.

Zangeres Stacey Kent was voor mij daarna nog een onbekende en dus keek ik uit naar haar optreden. Haar stem beviel me uitstekend en ik had ook echt het gevoel dat ze me mee wilde nemen naar haar werelden. Soms de romantische jazzy wereld, het andere moment weer juist naar een soort van Zuid-Amerikaanse danswereld. En dat liep een beetje door elkaar heen. Persoonlijk vond ik dat verwarrend. Het wat meer klassieke geluid, gebaseerd op oude jazzsferen in bijvoorbeeld grote steden als New York, beviel me geloof ik beter. Misschien zou dit optreden het ook beter doen in een theaterzaal, zodat de stem beter tot zijn recht zou komen.

Thomas Enhco live at Jazz Middelheim 2014

Mooi was het contact met het publiek dat haar in de armen leek te sluiten.

Na de warmte van Kent was het tijd voor het hoogtepunt van de dag. Avishai Cohen in samenspel met strijkers. Cohen had hier gekozen voor een project waarbij hij nadrukkelijk jazz in contact bracht met klassieke muziek en dat weer gecombineerd met muziekstromingen in verschillende werelddelen. Het concert betekende een reis langs veel verschillende soorten muziek en culturen en liet zien dat jazz geen op zichzelf staand iets hoeft te zijn. En telkens liepen stukken die puur over strijkers gingen naadloos over in een bassolo van Cohen of vice versa. Niet de nadrukkelijke aanwezige basspeler die we kennen stond op het podium, maar een teamplayer pur sang die perfect zijn rol wist te nemen of goed kon aanvullen. Het resultaat was bewonderenswaardig en wellicht zelfs het meest interessante optreden van Jazz Middelheim dit jaar.

In de Clubstage stond vandaag Thomas Enhco met verschillende bezettingen. Zijn klassieke stukken samen met marimbaspeelster Vassilena Serafimova vond ik het mooiste. Omdat het toevoegen van deze bijzondere klanken aan de klassieke piano iets magisch had. Boeiend om mee te maken .

 

 

De zaterdag dat was geheel andere koek. Deze dag stond in het teken van Toots Thielemans de festivalpeter die zo vaak op dit podium speelde op de zaterdag.

Het begon met een optreden van Aletheia (Koninklijk Conservatorium Antwerpen) samen met hun coach Jasper Høiby van Phronesis. Een luchtig optreden. Uiteraard geen hele grote hoogstandjes qua improvisaties maar verdienstelijk dat zeker.

Jazz Middelheim 2014

Na de studenten was het tijd voor een uniek project. Vijay Iyer had dit keer zijn Veterans Project meegenomen. Een project met zang, muziek en poëzie met als doel de Amerikaanse veteranen aan de moderne oorlogen de gelegenheid te bieden zich te uiten en hun ervaringen te delen met de wereld. Een indrukwekkend optreden, waarbij Iyer op gepaste wijze op de achtergrond bleef. Toegegeven, het was soms allemaal matig te verstaan wat er gezegd en gezongen werd, maar de boodschap van wat doorkwam was indringend en helder.

 

Aansluitend het verjaardagsfeestje van Jef Neve, wiens trio 10 jaar bestond. Jef Neve is een showman. Hij speelt virtuoos en zet altijd iets neer op het podium. Als hij zegt pianospelen dan bedoelt hij ook pianospelen. Met hart en ziel wel te verstaan. Goede strakke stukken al zou een enkeling het ook wellicht te commercieel en gladjes kunnen noemen. Daar had de rest van het publiek maling aan, gelet op het ovationeel applaus.

Jef Neve live op Jazz Middelheim 2014
Jef Neve live op Jazz Middelheim 2014. copyright maurits van hout

 

Na het geslaagde feestje van Neve tijd voor een hommage aan Toots Thielemans. Voorbij kwamen mensen met wie hij speelde en muzikale vrienden van zeer hoog niveau. Op de achtergrond speelde op een groot scherm een slideshow af met beelden van Toots. Uit een ver verleden, maar ook wat recenter. Foto’s backstage en foto’s met de groten der aarde op jazzgebied. Iedereen kende Toots en vice versa. Soms had het ook iets bizars. Alsof Toots reeds overleden was. Dat was echter zeker niet te merken aan de prachtige optredens die de volle tent werden voorgeschoteld. Wat een enthousiasme en muzikale klasse brachten de telkens wisselende samenstelling op het podium.

De bassist waar Toots jaren meespeelde, Hein van de Geyn, speelde als vanouds en met enorm veel zichtbaar plezier. Vaste begeleider en deel van zijn laatste trio Hans van Oosterhout blonk uit op de drums en pianisten Kenny Werner, Karel Boehlee en Bert van den Brink speelden om beurten de ene na de andere strakke compositie met passie. De intro van Bert van den Brink was memorabel in een muisstille tent. Later volgden onder andere nog Marc Johnson en Eliane Elias de zangeres met wie Toots zo’n warme band had en heeft. Maar naarmate de avond vorderde was er stille hoop dat Toots zelf zijn gezicht nog zou laten zien. Mensen hadden Toots immers al een blik zien werpen op het podium vanuit de coulissen. De spanning bouwde op… en toen was inderdaad het moment daar. Toots kwam zelf nog even het podium op, om zijn vrienden te bedanken voor zo’n bijzondere avond. Maar de koek was nog niet op. Toen hij eenmaal het podium had geroken waar hij zoveel avonden had geschitterd ging Toots nog een tweetal nummers spelen. En de zaal? Die was in extase.  En terecht, want het voelde waanzinnig goed om die ouwe baas te zien, die ondanks zijn extreem hoge leeftijd nog altijd zoveel doet als hij zijn mondharmonica in de mond neemt. Een waardig, levend afscheid van een man die zoveel betekende en de harten van zoveel mensen stal. Bijzondere avond.

 

Buiten al het muzikale vuurwerk in de hoofdtent was er in de clubstage tent de hele dag een podium voor MannGold de Cobre. Deze Belgische band speelde wisselende muziek. In eerste instantie leek ik in een soort van flashback te komen met muziek uit de tijd van Shadows (strakke ritmische gitaarmuziek), maar later werd er veel meer aan toegevoegd en ontstond er regelmatig een bijzonder boeiend samenspel tussen alle instrumenten in een veel meer jazz-achtige setting, zeker als bij de laatste set het podium gevuld is. De band lijkt het experiment niet te schuwen en het  lijkt me zeker de moeite waard deze band in de toekomst te volgen.

Manngold de Cobre live op Jazz Middelheim 2014

Het Carate Urio Orchestra had vervolgens de ondankbare taak om de zondag af te trappen. Het was een rustige start van de middag met nog niet heel veel mensen in de tent. En om dan meteen er te moeten staan is een opgave. Dit internationale gezelschap leek zich echter weinig aan te trekken van het gegeven en speelde een gevarieerde set met het ene moment hele experimentele jazz en het andere moment korte rustige ballades. Soms met boeiende stemgeluiden en klanken van Badenhorst, dan weer bombastisch instrumentaal. Klein nadeel van deze keuzes; het lijkt soms lastig om er een lijn in te ontdekken. Benieuwd waar dit orkest uiteindelijk gaat eindigen.

Vijay Iyer had nog een laatste kunststukje voor ons in petto op de laatste dag. Zijn optreden met het Hermès Ensemble betekende een ontmoeting van jazz met klassieke muziek. Een beetje zoals eerder Avishai Cohen, maar op een kleinere schaal. Desondanks de moeite waard omdat de verschillende klanken perfect samengingen en het gevoel voor timing bij het Ensemble goed te noemen was.

Vijay Iyer geeft instructies aan het Hermès Ensemble tijdens de soundcheck.
Vijay Iyer geeft instructies aan het Hermès Ensemble tijdens de soundcheck.

 

Daarna was het tijd voor een Italiaans onderonsje. De beste trompettist van Italië, Enrico Rava, gecombineerd met één van de meest getalenteerde pianisten van dit moment (Stefano Bollani) en je krijgt een boeiende set aan muziek. Beide heren had groot respect voor elkaar en daar waar Bollani met een gepassioneerde solo de ruimte vroeg, deed Rava een stap naar achteren en genoot hij met het publiek van de lange halen die Bollani liet zien in zijn mooie pianospel. Bij alle stukken een fijne mix van klanken zonder te overstemmen. Wat mij betreft mag dit concert ook bij de hoogtepunten van Jazz Middelheim 2014.

 

Vóór de afsluiter van het festival nog even een bezoek gebracht aan de Clubstage waar de Spaanse saxofonist Gorka Benitez aantoonde eigenlijk op een hoofdpodium te kunnen staan. Zijn tenorsax werd overtuigend bespeeld en hij wist in de drie sets die ik zag te overtuigen. In eerste instantie nog met drummer David Xirgu, later met Nicolas Thys en Dani Pérez erbij. Qua sfeer had ik ze liever in een club gezien, waar ze in tegenstelling tot dit daglicht en rommelig situatie (mensen gaan naar binnen en naar buiten) voor mij beter tot hun recht komen. Muzikaal echter prima.

 

 

Na 4 dagen topmuziek was het om half 7 in de avond tijd voor het laatste grote optreden van Jazz Middelheim. Ahmad Jamal stond klaar.  Het werd een vrijwel vlekkeloos optreden, waar in een hoog tempo allerlei prachtige jazzstandards voorbij kwamen.  Jamal, die inmiddels al in de tachtig is, schudt ze moeiteloos uit zijn mouw. Niet heel verrassend of vernieuwend, wel een goed aftreden om mee af te sluiten. Een legende achter de piano. Alsof Jazz Middelheim met dit optreden zijn naam als festival met legendes nog maar even wilde bevestigen. Jazz Middelheim 2014 was muzikaal gezien een topjaar en we kijken uit naar het volgende.

 

 

Jazz Middelheim 2014, 14 tot en met 17 augustus 2014.

foto’s en tekst: Maurits van Hout

All rights reserved

 

Verrassende dag 2 op Gent Jazz 2014

15.07.2014. Dag 2 Gent Jazz 2014 vrijdag 11 juli 2014

 

Oaktree maakte uitverkiezing 2013 meer dan waar..

Dag 2 van Gent Jazz begon sterk met Oaktree. Oaktree was in 2013 het jong jazztalent van het jaar en mocht nu het hoofdpodium  starten op editie 2014. Daarnaast was er nog een cd voorstelling aan de pers achteraf. De muziek was een mengeling van klassieke muziek, jazz, wereldmuziek en zelfs een vleugje zigeunermuziek. Het ene moment waren het de stemmen van zangeres Sarah Klenes en Kristof Hiriart, het andere moment werd je meegenomen in prachtige solo’s en muzikale invullingen van Michel Massot op tuba of Annemie Osborne op cello. Telkens anders, telkens verhalend en meestal meeslepend. Prima optreden.

 

Tigran verrast vriend en vijand met enorme veelzijdigheid…

De Armeense pianist Tigran Hamasyan kwam zag en overwon in Gent. Met de presentatie van stukken van zijn vorig jaar verschenen cd Shadow theater wist hij absoluut te overtuigen. Een optreden van Tigran is altijd de moeite waard omdat de man zo veelzijdig is en altijd met enorm veel passie speelt. Geen stuk leek hetzelfde en het was onmogelijk om de muziek te missen. Zo begon hij redelijk klassiek waarbij ook zangeres Areni Agbabian een uitstekende rol vervulde. Ook had hij zelf een aantal mooie solo’s gespeeld met veel virtuositeit.  Om vervolgens dan terecht te komen in een snoeihard rockstuk met snerpende gitaren. Het publiek was verrast en genoot. Na een staande ovatie volgde vervolgens een stuk dat bestond uit een soort van electromuziek. Maar telkens klopte het en bleek er juist wel die lijn in te zitten met meestal een uitstekende opbouw naar een mooie finale. Uitstekend concert.

 

Taxiwars, boeiend project!

Na Tigran kwamen de heren van Taxiwars op het podium. Vooraf was het echt onduidelijk wat ik hiervan moest verwachten. Een frontman van een rockband (Tom Barman van Deus) een rustige, klassiek geschoolde saxofonist (Robin Verheyen) die in New York werkte aan muzikale verbreding. Tom Barman wist echter direct de toon te raken en knalde direct de zaal in. Alsof we Bono hadden uitgenodigd, zo stond hij te rocken. Jazz met een sterke vleug rock. Iets heel anders, maar heel boeiend en meeslepend. Soms korte teksten en voorgelezen woord en daarachter een stevige beat, uptempo met een prachtige saxsolo er doorheen. Verhalend, meeslepend zoals in  “Somewhere down the crazyriver”.. alsof je de straten van New York voelde. Jazz als een manier om het leven te vertellen… En altijd met de sterke inbreng van een uitstekende Verheyen op de sax. Meer graag!

Ibrahim Maalouf zet de werkelijkheid op zijn kop!

Met zijn cd “illusions” wil Maalouf de werkelijkheid laten bekijken vanuit een ander perspectief. In Gent vooral nummers van deze cd. Wat is traditioneel bij een trompet? Mooi, dan laten we de andere kant zien! Zijn trompet is geen normale trompet, maar met een extra ventiel kan hij er geluiden uit toveren die niet klassiek zijn. Om dit te illustreren gaat Maalouf regelmatig tussen een rijtje trompettisten achteraan het podium staan. Het is niet wat het lijkt echter wanneer hij uitstapt en direct een geweldige solo eruit knalt die echt compleet anders is en de luisteraar zelfs meeneemt naar het Midden-Oosten. Het ene moment denk je te luisteren naar een soort bigband, het andere moment ben je in de straten van Caïro. Het lijkt een wereldreis door de muziek, waarbij Maalouf achtereenvolgens reisleider en dirigent is. En soms zie hem even afstand nemen en genieten van wat zijn “mannen” neerzetten op het podium. Topafsluiting van een perfecte avond.

Ibrahim Maalouf
Ibrahim Maalouf

 

De Gardenstage en die andere Avishai…

Tussen de bedrijven door waren er uiteraard ook optredens in de Gardenstage. Meest opvallende naam hier was trompettist Avishai Cohen. Die met zijn Triveni trio een mooie set speelde.

 

gezien: Gent Jazz 2014 dag 2. vrijdag 11 juli 2014.

tekst en beeld (tenzij anders aangegeven) Maurits van Hout

 

Jazz Maastricht brengt Maastricht in jazzy sferen…

25.3.2014

Op 22 en 23 maart was het Jazz Maastricht in het prachtige Theater aan het Vrijthof en ondanks de concurrentie van de kunstbeurs TEFAF bleken de echte juweeltjes toch vooral te zien en te beluisteren aan het Vrijthof. Onze fotografe Liesbeth van Asseldonk ging daarom voor u kijken op de zaterdag en kwam enthousiast terug. Aangezien de programmering een aantal overlappingen had, moest er een keuze gemaakt worden, vandaar van Simin en Mario Nappi slechts foto’s. Het concert van Simin wordt echter later nog besproken in een verslag van de cd presentatie in het Bimhuis.

Erik Vloeimans – Oliver’s Cinema

Met: Erik Vloeimans Trompet, Tuur Florizoone Accordeon en Jorg Brinkman Cello.

De zaal zat om 20.00 u al helemaal vol toen Erik Vloeimans het festival opende. Het project “Oliver’s Cinema” gaat over melancholische filmmuziek en als eerste werd dan ook het verstilde “Alladin” gespeeld, gevolgd door “Prince Henry”. Voor een enthousiaste zaal volgden nog nummers als “Climax” , ” Art rocks” en “Imagining”, telkens komisch ingeleid door Erik of Tuur. Bij de meeste nummers werden alle mogelijke klanken uit de instrumenten gehaald. Zoals een accordeon die ook fungeerde als ‘windmachine’, of percussie-instrument, of een cello die als ‘gitaar’ bespeeld werd. En dat alles steeds in dienst van de muziek. Na zoveel enthousiaste reacties konden de heren niet om een toegift heen en dat werd de “Theme song” van de film “Cinema Paradiso”. Dit nummer werd speciaal voor de film geschreven door Andrea Morricone: zoon van Ennio Morricone.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

 

Mario Nappi

Mario Nappi – piano, Corrado Cirillo – double bass, Luca Mignano – drums

 

20140322_Jazz Maastricht_6260 copy

 

AVISHAI COHEN

Avishai Cohen vocals and bass Nital Hershkovits – piano
Ofri Nehemya – drums

Bassist Avishai Cohen liet de muziek voor zich spreken, en stelde alleen zijn medemuzikanten even kort voor; twee nog jonge muzikanten die beiden overtuigend speelden. Cohen gaf ze volop ruimte voor solo’s. Deze waren dan ook van een bijzonder hoog niveau, waarbij de laatste drum-solo van Ofri Nehema het meeste indruk maakte op het publiek. Opnieuw een gedenkwaardig optreden in de grote zaal van het Theater aan het Vrijthof, voor deze gelegenheid omgedoopt in Bourbon Street.

 

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.


Simin Tander

Simin Tander speelde met haar band nummers van haar nieuwe cd ‘Where water travels home’ die net uit is. Op deze cd zingt zij onder andere in het Afghaans (Pashtu), de taal van haar vader, die zij nog niet sprak (haar vader overleed toen zij pas 4 was), maar is gaan leren. Een verslag van haar CD presentatie in het Bimhuis volgt nog.

 

Raul Midon

Bij het laatste optreden in de grote zaal was het waarschijnlijk door het tijdstip al minder druk, maar de afwezigen kregen ongelijk, want ze hebben een geweldig optreden gemist. Prachtige songs gespeeld door ‘one-man-orchestra’ Raul Midon. Met zijn linkerhand bespeelde hij de gitaar, met de rechterhand bongo’s en tegelijkertijd zong hij, waarbij levensechte ‘trompetsolo’s’ (geïmiteerd met zijn lippen) werden afgeleverd. Vakwerk! Zelf relativeerde hij dat met de opmerking: “Tja dit is wat ik de hele dag doe, ik speel niet alleen in het weekend gitaar maar hoef de hele dag niets anders te doen”. Dat bezong hij ook meteen in het volgende nummer met ‘Where there’s a will there’s a way.’ In augustus komt de nieuwe cd uit van Raul, en daar speelde hij nu al de single van: “All I need”. Ook speelde hij een nummer waarbij hij zichzelf (voor het eerst) begeleidde op de piano; “Listen to the rain”. De echte liefhebbers, die ervan genoten, kregen uiteraard nog een prachtige toegift. Een aanrader deze man.

 

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Jazz Maastricht was zeer geslaagd. Tot volgend jaar!

gezien: Jazz Maastricht 22 maart 2014

Beeld en tekst: Liesbeth van Asseldonk

all rights reserved

 

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑