Zoeken

Jazzphotography Holland

Photos and reviews of interesting jazz concerts

Categorie

zalen/podia

So what’s next maakt verwachtingen waar

6.11.2022

Het So what’s next? festival in Eindhoven was weer geslaagd. In het laatste weekend van de Dutch Design Week was er dus ook een groot jazzfestival in Eindhoven. Met op vrijdag een swingende clubnight, een festivalprogramma met grote namen in he Muziekgebouw op zaterdag en een gratis programma met nieuwe namen door de hele stad op bijzondere locaties.

Vorig jaar bezochten we het open programma op de zondag, dit keer de festivalavond op de zaterdag. Het aantal bezoekers was goed te noemen, alle zalen waren goed gevuld. En bij de kleine zaal (de tweede concertzaal) moesten mensen vaak wachten tot er mensen uit de zaal kwamen om erbij te kunnen.

De avond begon einde van de middag met Jazzanova op het hoofdpodium.

Jazzanova: easy listening music live on stage

Terwijl mensen nog binnendruppelden moest Jazzanova met een vol podium aan muzikanten, dj’s en producers het publiek enthousiast krijgen in de grote zaal. Muzikaal zat het prima in elkaar. Vooral de blazers vielen in positieve zin op. De geschoolde zanger deed wat ie goed kon. Maar het is vooral rustige muziek waar je voor gaat zitten en naar gaat luisteren. Of mellow music in een club. Lounge muziek. Qua podium is het weinig spannend. Een rustige start die wellicht beter in de kleine zaal had gepast. Maar tegelijkertijd stonden er wel veel mensen op het podium (9)…

Duizendpoot Sprangers

In het jazzcafé helemaal beneden stond Kika Sprangers klaar met haar quintet. Eigen stukken met veel improvisatie. Bijzonder was zangeres Anna Serierse die geen tekst zingt maar puur met klanken werkt. Deze klanken lopen naadloos in de muziek over. Eerder zag ik Sprangers met Pinarello. Een compleet ander project maar ook erg goed. Sprangers timmert behoorlijk aan de weg.

James Brandon Lewis maakt zijn eigen nachtclub

Aansluitend naar James Brandon Lewis en zijn trio in de kleine zaal. Een tenorsaxofonist uit de staat New York die de laatste jaren doorbreekt. Rauwe improvisaties met een podiumpresentatie die doet denken aan de oude tijden van jazz. Een rokerige achterzaal met weinig licht en de allerbeste muzikanten die met elkaar samen spelen. Een paar foto’s.

Hans Dulfer zet de boel op stelten

Terwijl mensen bij Brandon Lewis ademloos luisterden, zette verderop in de gangen van het gebouw Hans Dulfer de boel op stelten. Uiteraard met zijn eigen spel, maar zeker ook door de twee gitaristen die hij meenam. De bekendste daarvan, Jerôme Hol, gaf een uitstekende solo weg op zijn electrische gitaar. Dulfer genoot zichtbaar. Net als het publiek.

Kraak en Smaak sterke invaller

Één van de headliners van het festival was Archie Shepp. Helaas meldde hij zich ziek af, kort voor het festival. Een mooie oplossing voor het hoofdpodium werd gevonden: Kraak en Smaak. 3 uitstekende producers/dj’s. Ik noem ze koks. Koks die weten hoe klanken en ritmes bij elkaar komen en iets moois maken. En het hoofdgerecht smaakte prima. Alsof er een hitmachine was gestart. Jazzy, funky, of juist meer soul. Heerlijke muziek en geschikt om overal een feestje te bouwen. Daarnaast staat er altijd een hele goede zangeres op het podium. In staat elk publiek in beweging te brengen, zelfs het wat terughoudende Eindhovense publiek. En ik mag dat zeggen als geboren Eindhovenaar. Zangeres Berenice van Leer heeft een prachtige stem en kan uiteraard ook hele andere stukken aan. Dat zagen we vorig jaar al toen ze acte de présence gaf op het Stratumseind. Het werd een swingend concert. Niet vergelijkbaar met Archie Shepp (compleet andere muziek) maar wel een mooi alternatief. En er zat nog meer aan te komen.

Ashley Henry trio; een trein die is gaan rijden

Snel weer door naar de kleine zaal voor het Ashley Henry Trio. Een exponent van de alsmaar groeiende boeiende Londense jazzscene, zo kun je Ashley Henry wel zien. De boomlange Henry kwam het podium op en begon direct te spelen. Piano, keyboard geen probleem. Daarnaast kan Henry prima zingen, een goede stem. De nummers waren vrijwel allemaal uptempo en het is een moderne snelle mix van klassieke invloeden en muziek van nu (beetje hip hop achtig, beetje trance). Mooie muziek om naar te luisteren met uitstekende solo’s van zowel de drummer als de bassist. We gaan nog meer van deze man horen, mark my words.

Lady Blackbird; de vogel die iets later kwam

Het duurde bijna 45 minuten extra voor Lady Blackbird klaar was om te zingen op het hoofdpodium. De soundcheck was veel te laat. Of het aan de koffers op Schiphol lag, geen idee. We hoorden er niks meer over. Maar alles schoof dus op in alle zalen. De prangende vraag: “was het de moeite van het wachten waard?”. De bezoekers van deze site die eerder al lazen over Gent Jazz kennen het antwoord. Immers daar viel ze op met een sterk concert. Ja dus. Een strakke band die de zaak in gang zette en vervolgens kwam ze het podium op. Vaak is ze gemaskerd of gesluierd, maar bijvoorbeeld in Den Haag een dag later was haar gezicht wel zichtbaar. In dit geval niet. Een mysterieuze hoofdtooi, een masker en een sluier zorgde voor een bijzondere verschijning. Gelet op het beperkte zaallicht kwam er een soort van intimiteit bij dit concert. Maar hoe bijzonder de act dan ook is: uiteindelijk gaat het toch gewoon over het zingen. Dat doet ze goed. Meer dan goed zelfs. Regelmatig hoor je de pure soulmuziek met harde uithalen. Ze heeft een sterke stem. Niet gek voor een voormalig gospelzangeres. Ze wordt met veel zangeressen vergeleken, maar dat gaat wat mij betreft niet altijd op. Ze heeft toch wel een eigen stijl en haar stem heeft een ruim bereik, waardoor nummers zacht en subtiel kunnen zijn, maar ook gewoon hard en rauw. Het mooiste nummer vond ik de titelsong: “Blackbird”. Nummers gaan over de liefde en relaties. Ze lijken ook uit het hart te komen en daarmee raakt ze de luisteraar. Een heerlijke muzikale reis die ons regelmatig meeneemt naar de jaren 70.

Yellow Jackets; een sterke wesp gebleken?

Voor de grote finale van de avond wilde ik nog even gaan luisteren bij de Yellow Jackets. Een band uit Los Angeles, opgericht eind jaren 70. Het is lastig om ze te vinden op internet, het is namelijk ook de naam van een populaire Netflix serie. Maar de meest bekende omschrijving is die van de Noord-Amerikaanse roofwesp. De band is door de jaren heen nog wel eens gewisseld van samenstelling, maar één van de oprichters speelt nog steeds mee: pianist, keyboardplayer Russell Ferante. Op gitarist Dane Alderson na is de band behoorlijk op leeftijd. Maar de ervaring druipt ervan af. Muzikaal klopt het en het is prachtige muziek. Fusion Jazz met een stukje nostalgie. Prima om naar te gaan luisteren. Vanaf heden spelen ze echter weer in de States.

Karsu zorgt voor een sterke afsluiter

Het was aan Karsu en haar band om het festival af te sluiten. Alle andere concerten waren klaar en dus was al het publiek in de grote zaal. Een zaal waar 1000 mensen in kunnen, dus helemaal vol was ie niet. Maar goed gevuld zeer zeker. Onder het publiek ook veel NederTurken. Leuk om te zien dat zij Karsu nadrukkelijk volgen, terwijl Karsu toch zeker niet alleen in het Turks zingt. Karsu zag ik voor het eerst op een klein festival in Almere; Seabottom Jazz Festival 2009. Ze had toen al in Carnegie Hall gespeeld en trok mede daardoor de aandacht. Op dat moment was Karsu 18. Na dit festival waren de mensen lyrisch over Karsu. Mede dankzij haar mix van mooie jazznummers en Turkse muziek. Terug naar 2022. Karsu is inmiddels gelouterd. Heeft een sterke band meegenomen, waarvan elk onderdeel klopt. De show is zeer professioneel, Karsu had het licht zelf geregeld. Niet die “blauwe soep” die we op zoveel foto’s terug zien, maar gewoon goed licht op de juiste plek. Naast een mooie stem is Karsu nog steeds innemend. Ze geniet van het contact met het publiek en zet de zaal op zijn kop met nummers als Hijo de la Luna (van “de beste zangers”) en Büyük, maar ook de Sezen (Aksu) Medley was bijzonder. Het wat terughoudende publiek komt in beweging met als hoogtepunt de toegiften “Jest Oldu” en “Domates Biber Patlican”. Wat mij betreft een heerlijk feestnummer. Als ik dit schrijf is Karsu alweer bezig aan een tour in Turkije. De trein blijft rijden. Bijzondere zangeres die Karsu.

So What’s Next? zeer geslaagd!

Na deze festivalavond kunnen we So What’s Next? 2022 als zeer geslaagd beschouwen. Zowel muzikaal als qua sfeer een echte aanrader. En voor de prijs hoef je het zeker niet te laten. Muziekgebouw Eindhoven bedankt voor de gastvrijheid en graag tot volgend jaar!

Tekst en beeld: Maurits van Hout all rights reserved.

Tineke Postma. Powerwoman.

Van Noordse godinnen tot Friese powervrouwen. Tineke Postma bezorgde Den Haag op 20 mei een mooie avond met haar cd presentatie van Freya. Een sterke band met Ralph Alessi op trompet, Robert Landfermann en Tristan Renfrow maakten het verhaal compleet.

Postma zoekt met haar spel de grenzen op. Improviseert erop los en maakt ieder stuk de moeite waard. Tussen de bedrijven door vertelde ze de achtergronden bij de stukken. Een mooie beleving. Uitstekende band en een hele goede Postma. Niet voor niets de beste die we in Nederland hebben op de saxofoon.

Kun je Freya gaan zien, doe het!

Bill Laurance en zijn bijzondere band met Projazz

Bill Laurance was op 26 maart alweer voor de tweede keer te gast bij Projazz. En hoe. Het werd een bijzondere avond met een volle zaal. Dat laatste was niet zo gek, want hij speelde twee gescheiden sets en het was mogelijk om als publiek de tweede set gratis bij te wonen; een mooie geste van Projazz.

Zowel backstage als na het concert was Bill Laurance een bijzondere verschijning. Hij nam de tijd voor iedereen (ondanks een zwaar programma) en signeerde alles. Een muzikant zonder enige kapsones die weet te boeien.

Deze avond speelde hij onder andere stukken van het album “Cables”. Bill Laurance zijn muziek wordt gekenmerkt door een ritme en mooie melodieën op zijn manier. Deze avond heb ik vooral gelet op het samenspel met zijn muzikanten. Bij het eerdere bezoek aan “Projazz” speelde hij solo. En om heel eerlijk te zijn, was het een verrijking om hem te horen met het trio. De muziek kreeg voor mij veel meer diepte en alledrie de muzikanten daagden elkaar uit. Zo had hij met bassist Max Luthert regelmatig een spreekwoordelijk “robbertje uit te vechten” en stal Marijus Aleksa op drums met solo’s de show.

De muziek van Laurance zit knap in elkaar, zowel qua structuur als qua uitvoering. Het lijkt soms veel herhaling te hebben, om dan vervolgens op het juiste moment weer de andere kant op te gaan. Het maakt dat je blijft wachten op wat komen gaat. Aardig detail was dat hij het strijkersorkest had meegenomen in digitale variant waarbij iedere strijker thuis zijn deel leverde tijdens de pandemie.

Laurance is een perfectionist, maar tegelijkertijd is hij creatief en durft hij iets anders op zijn tijd. Bijzondere man en ook een sympathieke verschijning on stage.

Gezien: Bill Laurance Trio. Koorenhuis Den Haag. Projazz.

tekst en beeld: Maurits van Hout, all rights reserved.

Simin Tander en de oneindige creativiteit

Op 12 maart stond Simin Tander met haar nieuwe kwartet op het podium van het Koorenhuis. Voor mij nog onbekende namen. Maar na deze avond niet meer. Zo vond ik bijvoorbeeld Harpreet Bansal (een Noorse violiste met Indiase roots) een echte verrijking en de missing link bij deze muziek.

Simin bracht deze avond een programma van poëzie en muziek, waarbij regelmatig de grenzen vervaagden. Simin Tander sprak en zong regelmatig in het Pasjtoe, een taal uit Afghanistan en Pakistan. Ze noemde het programma “unfading”, maar wat mij betreft was oneindig ook een prima vertaling.

Door de jaren heen heb ik Simin Tander vaker gezien en gefotografeerd en het blijft een bijzondere verschijning. We delen mensen graag in hokjes in, maar Simin is Simin. Wereldmuziek van een wereldburger. Simin neemt je mee naar dromen, dromen van een verre wereld waar haar vader vandaag kwam. Dromen ook over moedige vrouwen die de wereld verrijken. Simin gebruikt alles wat beschikbaar is. Haar stem, klanken en prachtige muziek. Ze werd prima ondersteund door de nieuwe muzikanten die elkaar ook goed vonden. Haar mystieke verschijning maakt het verhaal af wat mij betreft.

Mocht je een keer de kans hebben… enfin, ik heb het vaker gezegd. Ondanks dat het alweer even terug is, ook even een fotografische terugblik. Prima concert.

Gezien:

Den Haag Koorenhuis: Simin Tander “Unfading”. Organisatie Projazz

beeld en tekst: Maurits van Hout Fotograaf, all rights reserved

Mudita en de veelzijdigheid van Sanne Rambags

Op 10 maart j.l. stond Mudita in de Nieuwe Kerk in Den Haag. Een uitgesteld concert vanwege de coronatijd, maar zo zullen er komende tijd nog meer volgen. Mudita bestaat uit zangeres Sanne Rambags, pianist Sjoerd van Eijck en trompettist Koen Smits. Hun debuutalbum (Listen to the sound of the forest ontving eerder al een Edison award. De kerk was redelijk goed gevuld en de luisteraars waren heel stil. Bij het maken van de foto’s werd daarom ook gefotografeerd zonder klikken en op redelijke afstand. De spirituele achterliggende boodschappen van de muziek en de breekbare stukken met zangeres Rambags moesten niet verstoord worden.

Het concert bestond grotendeels uit odes aan de vele mooie natuurgebieden en parken die Nederland heeft met telkens een eigen stuk muziek. De zang van Rambags is meestal teer en breekbaar, maar hier ook wel krachtig en overdonderend. Op een enkel nummer na zijn het meestal klanken en fantasiewoorden. Maar het drietal was in staat een soort van landschap neer te zetten, waarbij ze regelmatig individueel een hoofdrol grepen. Persoonlijk was ik erg gecharmeerd van het spel van trompettist Koen Smits.

Krijg je de gelegenheid dit trio een keer ergens te zien: zeker gaan! Aanrader.

The Polestar Project en een muzikale reis…

Bij het horen van de naam “The Polestar Project” was ik nieuwsgierig naar de inhoud van het concert van Vincent Houdijk en zijn Vinnie Vibes. Die nieuwsgierigheid was terecht want wat Houdijk en zijn trawanten brachten was bijzonder. Niet alleen de composities waren apart, ook de instrumenten en dus ook de instrumenten, waren bijzonder. Ik hoorde klanken die ik niet kende en dat was prachtig. Muziek mag dat doen; uitdagen, prikkelen en verrassen. Vincent Houdijk snapt dit.

Vincent Houdijk’s keuze

Vincent Houdijk had naast zijn eigen band een tweetal bijzondere muzikanten meegenomen naar het matig gevulde Koorenhuis in Den Haag. Iets wat niets met het Koorenhuis te maken had, maar met de situatie rondom “een zeker virus”. Ook in andere zalen is het nu vaak niet druk. We kunnen raden wat de redenen zijn, maar doen dat hier niet. Belangrijker om te noemen is dat dit concert normaal gesproken tot een uitverkochte zaal geleid had. Want (en daar waren we begonnen) Vincent Houdijk had een tweetal bijzondere muzikanten meegenomen. In de eerste plaats Kabeção uit Portugal die op een handpan speelde en de Amerikaanse Paul Hanson die op een electronische fagot speelde. Houdijk koos bewust voor deze relatief onbekende instrumenten om te onderzoeken wat het zou doen samen met zijn vibrafoon ook een wat minder gebruikt instrument. Wat eruit ontstond was een concert vol bijzondere solo’s en met verschillende accenten.

Bijzondere solo’s

De accenten zaten hem voor mij onder andere in de variatie in de stukken. Zoals bij “Dear Lucy”, een hommage aan zijn dochter (9 maanden bijna), wat rustig begonnen, maar daarna een stuk stevige rock erin. In de gezamenlijke stukken was de mix van de vibrafoon met de handpan en de fagot prima en naadloos en tijdens de solo’s ging je als luisteraar op reis. Het bijzondere van de handpan was de grote variatie aan tonen en klanken die eruit werden gehaald. Dit gebeurde door de manier waarop het instrument werd bespeeld en de wijze van vastpakken. Bij de solo’s van Paul Hanson op de elektrische fagot was er een enorme variatie in het spel door het samplen. Daarmee creëerde Hanson bijna een soort eenmansorkest. Klanken gingen in elkaar over, dan weer ondersteunden ze elkaar en alles klopte. Ik heb normaal gesproken een hekel aan samplen, maar hier was dit goed gedaan en voegde het ook iets toe. De geluiden die hij uit de elektronische fagot haalde waren fenomenaal en op zichzelf staand.

Terecht een stevig applaus voor het hele podium. Prima concert van de eerste tot de laatste noot.

Gezien: Vincent Houdijk en the Vinnie Vibes Polestar Project featuring Paul Hanson en Kabeção in Het Koorenhuis. Organisatie: Projazz Den Haag.

tekst en beeld: Maurits van Hout

all rights reserved. Kopiëren niet toegestaan.

So What’s Next verovert Eindhoven wederom.

Voor de negende keer alweer stond het So What’s Next? festival in Eindhoven op het programma. Vanwege mijn drukke programma besloot ik dit keer uitsluitend aandacht te besteden aan het showcase programma op de zondag. En dan ook nog “at random”. Dus gewoon binnenlopen en kijken wat ik tegen kwam. En dat is tegelijkertijd de charme van het festival. Breng mensen in contact met jazz en aanverwante muziekstijlen door het op verschillende plekken aan te bieden. Muziek is zo waardevol voor iedereen.

De tranen van Berenice

Ik begon rond een uur of vier bij de Foodgallery aan het Stratumseind (dé kroegenstraat van Eindhoven red.). Een leuke zaak met achterin een klein podium. In sfeervolle kleine setting trof ik Berenice van Leer aan samen met Lorijn von Piekartz op gitaar. Berenice kennen we uiteraard van de swingende en stampende optredens met Kraak en Smaak en Wicked Jazz Sounds, maar dit keer is alles anders. Rustige emotionele liedjes in een breekbare setting. Eigen werk met een persoonlijke link. Een link die even teveel leek te worden, want er kwamen tranen tijdens een nummer. De eigenaresse van de zaak verontschuldigde Berenice. “Het is live mensen, het is echte muziek”. Berenice zelf had haar vriend binnen zien komen, maar of dat de reden van de tranen was?

En de mensen? Die vonden het helemaal niet erg. Want hoe mooi en intens kan je het hebben? Berenice heeft een mooie warme stem en is innemend op het podium. Via crowdfunding is ze bezig met een nieuw album en ook voor haar was de corona tijd een hele ingewikkelde. Laten we hopen dat we niet weer terug moeten naar die tijd, want Berenice liet zien, hoe belangrijk muziek voor ons allemaal is.

Kassius

Aansluitend naar het basement van Dynamo. Hier stond Kassius op het podium; een Belgisch/Duitse band met mensen die elkaar kennen van het Conservatorium van Maastricht. Electronische jazz met een funky twist, misschien is dit de beste omschrijving. Mooie ritmes en prima composities.

Javier Subatin; het ultieme luistermoment

In één van de mooiste locaties van het festival, te weten de kapel van de Paterskerk (tegenwoordig Domus Dela), zat aansluitend Javier Subatin (Argentinië) klaar om mensen te laten genieten van prachtig gitaarspel. Bij vlagen deed hij me denken aan grootheden in de jazz zoals Philip Catherine of Pat Metheny. De setting (een sfeervol belichte kapel) werkte hieraan mee. Zijn spel was subtiel en perfectionistisch. Het gebruiken van electronische klanken erbij (o.a. sampling) zal hem wellicht origineler maken, maar hij heeft dit niet nodig. Puur het luisteren naar zijn gitaar is voldoende.

Neue Grafik Ensemble brengt power naar de kerk

In hetzelfde gebouw was nog een podium namelijk daar waar vroeger het altaar stond was nu het hoofdpodium waar Neue Grafik (zo heet de Franse producer/dj en toetsenist) met zijn groep speelde. Gedreven door idealisme (Black Lives Matter kwam ook aan bod) en een natuurlijke drive om ritmes en muziek te smeden tot een swingende trein zette de groep een mooie set neer. Met ook prima rollen voor trompettiste (ze speelt ook meer instrumenten) Emma Jean Thackray op de saxofoon en Matt Gedrych op bas. Bij alle stukken was de drijvende kracht uiteraard Neue Grafik achter zijn toetsen, centraal op het podium als een spin in het web.

Neue Grafik (copyright maurits van hout)

Wojtek Justyna Treeoh! verrassend

De afsluiter voor deze dag voor mij werd Wojtek Justyna (een Pool uit Den Haag) en zijn band. Zij stonden op het hoofdpodium van Dynamo en speelden enthousiast. Waarschijnlijk omdat het aanbod groot was (er stonden vaak optredens tegelijk gepland) waren er niet zo heel veel mensen, maar ik zag ze wel genieten van het enthousiasme en het prima spel van de band. Overtuigend gitaarspel en een strak ritme gecombineerd met Afrikaanse klanken van oa. de Balafoon (lijkt op Marimba) en soms een vleugje rock. Ook hier een swingend geheel met een mooie muzikale twist.

Ten slotte

Ofschoon ik dit keer slechts een paar flitsen van het festival zag, toch weer een prima festival. Waarbij de showcases een mooie manier zijn om mensen te laten snuffelen aan andere muziek dan die ze kennen en te genieten van een gevarieerd aanbod. De locaties en de setting zijn zonder meer goed te noemen. Tot volgend jaar Eindhoven.

gezien: So What’s Next Festival Eindhoven

showcase programma 31-10-2021

tekst en beeld: Maurits van Hout

all rights reserved maurits van hout

(it’s not allowed to copy photos from this page and use them in your own website/blog without permission)

Sound of Europe verdient alle lof..

22.10.2021

In alle hectische tijden en onduidelijkheden met testbewijzen, aantal bezoekers, voorwaarden etc. hebben ze het geflikt. Ze hebben in Breda een meerdaags jazzfestival neergezet met meerdere locaties.

Podium Bloos (bijzondere binnenlocatie met verschillende loodsen aan elkaar verbonden) en Pier 15; een skatepark aan het water. Op podium Bloos stond een wat meer jazz georiënteerd programma en Pier 15 had een wat meer swingend programma en was iets meer gericht op een jong publiek.

Ik ging een kijkje nemen op twee avonden. Om te beginnen de vrijdagavond. De ontvangst bij Bloos was warm te noemen. Hostessen (toerisme opleiding De Rooi Pannen) stonden klaar om je te helpen en het scannen van de vaccinatie- en testbewijzen ging eigenlijk prima.

Podium Bloos

Bloos kent een leuke kleine bar en een fijne foyerruimte bij binnenkomst. De locatie bestaat zoals gezegd uit een aantal klassieke loodsen (uit de oorlog vertelde een bezoeker me) die door middel van paden met elkaar verbonden zijn. Temidden van dit alles staat een podium met een tribune. De sfeer is gezellig en ruim. De akoestiek hier is prima.

Pier15

Pier15 is een skatebaan met ramps in een grote hal op het creatieve centrum van Breda in het havenkwartier. Boven een gezellige bar. Beneden de hal met een podium. De hal is groot en ruim. Het podium was op een soort plateau gemaakt en bereikbaar via skate-ramps. Apart om te zien. Het podium had echt een perfecte lichtinstallatie. Ondanks dat er alles aan gedaan was, viel de akoestiek soms een beetje tegen. Op het podium in Pier15 stonden vooral optredens gepland die het publiek opzweepten. En die combinatie was zeer succesvol.

Zangeres Pitou en twee kwartetten op het Podium Bloos

De vrijdag

Zoals gezegd, ik begon op vrijdag met een optreden van Pau Li Liem. Deze zangeres was één van de Generation Next muzikanten die een podium kregen. Als begeleiding koos Pau li Liem twee kanjers, namelijk Harmen Fraanje op piano en Pascal Vermeer op drums. Deze twee door de wol geverfde musici zorgden ervoor dat haar concert als een trein liep. Pau li Liem liet horen een groot bereik te hebben, afwisselend een klankenspel en dan weer echte songs. Een mooie jazzstem en een prima verschijning op het podium. Van plankenkoorts leek geen sprake te zijn. We gaan nog meer van haar zien en vooral horen.

Harmen Fraanje en Pau Li Liem.

Pitou

Daarna stond zangeres Pitou op het podium met twee kwartetten. Het Artvark saxophone kwartet en het Strijkkwartet Matangi.

De zaal bij Bloos zat helemaal vol (200+) en mensen genoten van elk moment. Wat was dit goed. Muzikaal een prachtig samenspel tussen de kwartetten. De wijze waarop Pitou haar nummers invulde was fenomenaal. Wat een stem heeft deze vrouw. Mij blijft bij de uitvoering van Babooshka van Kate Bush. Ga er maar aan staan. Zij deed het en hoe! Echt een heerlijk concert. Terecht een staande ovatie.

Alleskunner Eric Vloeimans

Daarna was het podium aan Eric Vloeimans en Will Holshouser een New Yorkse accordeonist. Eric Vloeimans kan alles. Van filmmuziek tot in dit geval bijna romantische (ik noem het Duitse) muziek. In eerste instantie had ik zoiets van: “dit is bijna kitsch”. Maar ik besloot langer te luisteren. En het bleek perfect in elkaar te zitten. Ze speelden samen alsof ze dit al jaren deden en Vloeimans is volstrekt onnavolgbaar. Zijn trompet is geen instrument, maar een verlengstuk van zijn ziel, waarmee hij praat. Hard, zacht, het maakt niet uit. Vloeimans speelt altijd beheerst. Ik zag Vloeimans in zoveel verschillende settings en het was altijd goed. En Vloeimans is altijd zichzelf. Artistiek creatief en een fijn mens voor zover ik kan inschatten. Ook dit was weer een prima concert.

Eric Vloeimans en Will Holshouser.

Rembrandt Frerichs de maestro

De afsluiter op Bloos was Rembrandt Frerichs. Deze begenadigde pianist uit Den Haag had de lat heel hoog gelegd. Hij was gaan zoeken naar muzikanten van het allerhoogste niveau om met hem de moeilijkste composities uit te voeren. Hij omschreef deze bijzondere mensen als “handpicked”. De grote orkesten en daar de beste mensen uit geplukt. Uit allerlei landen en met heel veel talent.

De veelal klassieke stukken (aan het einde speelde hij jazzstukken) waren adembenemend. Hij probeerde het luchtig te doen overkomen. Maar duidelijk was dat er een strakke regie achter zat waarbij iedereen een precieze timing had. Alles van dit concert was goed. Ik kan me voorstellen dat als je ooit de keuze maakt om als musicus de wereld in te gaan dat dit heel mooi is. Niemand verliet de zaal voortijdig en wat een feest voor de oren. Ook dit leverde een staande ovatie op en volkomen terecht. Hier doe je het voor.

Rembrandt Frerichs (achter de piano) en zijn ensemble.

En Pier 15 dan?

Tussen de bedrijven door liep ik heen en weer tussen beide locaties. Goed voor de frisse neus (10 minuten max lopen), maar je bent er ook wel weer uit. De meeste mensen kozen voor 1 locatie. Het zou mooi zijn als dat zou veranderen. De noodzaak van een keuze te maken, in plaats van vastplakken aan 1 plek. Een bruisende afterparty in Pier 15. Geen gespleten werelden, maar 1 muzikale ontdekkingsreis op beide podia?

De programmering op Pier15 was goed en gericht op een jong publiek. Die waren er ook. Meer laagdrempelige muziek met een opzwepend karakter. Misschien is dat de juiste typering?

Op vrijdag zag ik in Pier15 de optredens van Nora Kamm en de Greyheads.

Nora Kamm kende ik niet. Een Duitse op de sax die in staat is met een sterke band het publiek op te zwepen. Stukken zijn hard fel en funky. Niet altijd zuiver, maar who cares? De energie van Nora trekt iedereen mee. Sterk optreden.

.

De Greyheads

Hoe kan ik dit het beste beschrijven? The Greyheads is heerlijke loungemuziek. Muzikaal goed en heerlijk om je in te bevinden. Prima solo’s en een goede beat. Mooi om ze life mee te maken. Maar ook prima thuis.

The Greyheads

zaterdag

Op zaterdag begon de avond met het Rik van der Made Kwintet. Een getalenteerde saxofonist uit Tilburg die aan de weg timmert. Mystery guest was Teus Nobel; één van de meest getalenteerde trompettisten van Nederland. Het begin was even wennen en wat stroef, maar later in de set kwamen ze er prima in en waren de stukken de moeite waard. Wat mij betreft mag Rik nog duidelijker aanwezig zijn, want zijn spel is zonder meer goed te noemen.

Rik van der Made (r) en Teus Nobel

Boi Akih

Op podium Bloos werd Rik van der Made naadloos opgevolgd door de wereldmuziek van Boi Akih. In de band van Monika Akihari vielen naast de innemende verhalen en zang van Monika vooral ook de instrumenten op. Zo speelde Sekou Diabate een Kora (Afrikaans instrument) en zag ik Dodó Kis een Paetzold basblokfluit spelen. Instrumenten die je niet elke dag ziet.

Muziek met een verhaal en een beleving. Dit zag je het duidelijkst terug in de passie van Monika.

Laura Perrudin; het eenmansorkest

Harpiste Laura Perrudin bracht in haar eentje een orkest mee. Een verrijdbaar podium met 1 vierkante meter muziek. Uiteraard de opvallende harp van de Française, maar daarnaast ook allerlei sample instrumenten om klanken toe te voegen, te herhalen en te vermengen. Al haar stukken hadden een verhaal en soms ook een moraal. Beetje wazig en zweverig af en toe, maar muzikaal was het prima te noemen. Al doet het vele samplen wel afbreuk aan haar core business: perfect harp spelen.

Laura Perrudin

Lukas Hebels overtuigt

Afsluiter op het podium Bloos was Generation Next ster Lukas Hebels. Deze pianist bracht een mooi kwartet op het podium met Jeroen Vierdag (bas), Yonga Sun (drums) en Miguel Boelens(sax). Hij liet zien het spel te beheersen en als pianist de rode lijn aan te geven. De gekozen stukken waren prima en fijn om naar te luisteren. Naast Hebels viel hier vooral ook bassist Jeroen Vierdag op.

Het kwartet van Lukas Hebels (piano).

Niggli, Keita en Brönniman; van Afrika tot de Zwitserse alpen.

Op de zaterdag was er slechts ruimte om 1 bezoek te brengen aan Pier 15. De avond daar werd gestart door Het trio Niggli, Keita en Brönniman. In eerste instantie viel direct de exotische Aly Keita op de Balafoon op. Een grote Afrikaanse versie van de Marimba, maar toch weer anders. Echter zonder dat het exotische wereldmuziek wordt, creëren Niggli en Brönniman gewoon hele mooie jazzmuziek. Bijzondere klankenmix en vermenging van Afrikaanse ritmes met moderne jazz.

Lukas Niggli

Hierna stond nog een opzwepende afsluiter van het festival klaar: Power to the pipo. Helaas kon ik die niet meer mee maken, maar de foto’s hiervan elders bewezen dat het een feest was met swingende mensen op het podium.

Terugblikkend een goed festival, perfecte organisatie en muziek voor iedereen.

Gezien: Sound of Europe Breda

tekst en beeld: Maurits van Hout

Sound of Europe, de aanhouder wint..

Vorig jaar op het laatste moment geannuleerd, maar dit keer gaat het er echt van komen. Het Sound of Europe Festival gaat op 14 oktober van start met een driedaags festival op verschillende locaties in Breda.

2 avonden in Skatepark Pier 15, gericht op een wat jonger publiek. Hippe muziek met bijvoorbeeld bands als the Greyheads uit Rotterdam en Power to the Pipo. Innovatieve Nederlandse muziek met pop, electro, new wave, funk en nog veel meer invloeden.

Daarnaast bekendere namen in de jazzscene op locatie Podium Bloos, denk aan namen als Eric Vloeimans en Rembrandt Frerichs. Maar ook interessante jonge talenten in het “Generation Next programma”. Het festival wordt geopend met een Cd presentatie van Oak (Sjoerd van Eijk).

Persoonlijk ben ik benieuwd naar harpiste Laura Perrudin en de muzikale smeltkroes van Boi Akih op de zaterdagavond. Met een beetje mazzel komt er hier nog een verslag met foto’s te staan 🙂

Er zijn nog kaarten te krijgen voor het festival. Kijk op: https://www.sound-of-europe.nl/tickets/

Boi Akih.

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑