Zoeken

Jazzphotography Holland

Photos and reviews of interesting jazz concerts

Categorie

nieuws

So What’s Next verovert Eindhoven wederom.

Voor de negende keer alweer stond het So What’s Next? festival in Eindhoven op het programma. Vanwege mijn drukke programma besloot ik dit keer uitsluitend aandacht te besteden aan het showcase programma op de zondag. En dan ook nog “at random”. Dus gewoon binnenlopen en kijken wat ik tegen kwam. En dat is tegelijkertijd de charme van het festival. Breng mensen in contact met jazz en aanverwante muziekstijlen door het op verschillende plekken aan te bieden. Muziek is zo waardevol voor iedereen.

De tranen van Berenice

Ik begon rond een uur of vier bij de Foodgallery aan het Stratumseind (dé kroegenstraat van Eindhoven red.). Een leuke zaak met achterin een klein podium. In sfeervolle kleine setting trof ik Berenice van Leer aan samen met Lorijn von Piekartz op gitaar. Berenice kennen we uiteraard van de swingende en stampende optredens met Kraak en Smaak en Wicked Jazz Sounds, maar dit keer is alles anders. Rustige emotionele liedjes in een breekbare setting. Eigen werk met een persoonlijke link. Een link die even teveel leek te worden, want er kwamen tranen tijdens een nummer. De eigenaresse van de zaak verontschuldigde Berenice. “Het is live mensen, het is echte muziek”. Berenice zelf had haar vriend binnen zien komen, maar of dat de reden van de tranen was?

En de mensen? Die vonden het helemaal niet erg. Want hoe mooi en intens kan je het hebben? Berenice heeft een mooie warme stem en is innemend op het podium. Via crowdfunding is ze bezig met een nieuw album en ook voor haar was de corona tijd een hele ingewikkelde. Laten we hopen dat we niet weer terug moeten naar die tijd, want Berenice liet zien, hoe belangrijk muziek voor ons allemaal is.

Kassius

Aansluitend naar het basement van Dynamo. Hier stond Kassius op het podium; een Belgisch/Duitse band met mensen die elkaar kennen van het Conservatorium van Maastricht. Electronische jazz met een funky twist, misschien is dit de beste omschrijving. Mooie ritmes en prima composities.

Javier Subatin; het ultieme luistermoment

In één van de mooiste locaties van het festival, te weten de kapel van de Paterskerk (tegenwoordig Domus Dela), zat aansluitend Javier Subatin (Argentinië) klaar om mensen te laten genieten van prachtig gitaarspel. Bij vlagen deed hij me denken aan grootheden in de jazz zoals Philip Catherine of Pat Metheny. De setting (een sfeervol belichte kapel) werkte hieraan mee. Zijn spel was subtiel en perfectionistisch. Het gebruiken van electronische klanken erbij (o.a. sampling) zal hem wellicht origineler maken, maar hij heeft dit niet nodig. Puur het luisteren naar zijn gitaar is voldoende.

Neue Grafik Ensemble brengt power naar de kerk

In hetzelfde gebouw was nog een podium namelijk daar waar vroeger het altaar stond was nu het hoofdpodium waar Neue Grafik (zo heet de Franse producer/dj en toetsenist) met zijn groep speelde. Gedreven door idealisme (Black Lives Matter kwam ook aan bod) en een natuurlijke drive om ritmes en muziek te smeden tot een swingende trein zette de groep een mooie set neer. Met ook prima rollen voor trompettiste (ze speelt ook meer instrumenten) Emma Jean Thackray op de saxofoon en Matt Gedrych op bas. Bij alle stukken was de drijvende kracht uiteraard Neue Grafik achter zijn toetsen, centraal op het podium als een spin in het web.

Neue Grafik (copyright maurits van hout)

Wojtek Justyna Treeoh! verrassend

De afsluiter voor deze dag voor mij werd Wojtek Justyna (een Pool uit Den Haag) en zijn band. Zij stonden op het hoofdpodium van Dynamo en speelden enthousiast. Waarschijnlijk omdat het aanbod groot was (er stonden vaak optredens tegelijk gepland) waren er niet zo heel veel mensen, maar ik zag ze wel genieten van het enthousiasme en het prima spel van de band. Overtuigend gitaarspel en een strak ritme gecombineerd met Afrikaanse klanken van oa. de Balafoon (lijkt op Marimba) en soms een vleugje rock. Ook hier een swingend geheel met een mooie muzikale twist.

Ten slotte

Ofschoon ik dit keer slechts een paar flitsen van het festival zag, toch weer een prima festival. Waarbij de showcases een mooie manier zijn om mensen te laten snuffelen aan andere muziek dan die ze kennen en te genieten van een gevarieerd aanbod. De locaties en de setting zijn zonder meer goed te noemen. Tot volgend jaar Eindhoven.

gezien: So What’s Next Festival Eindhoven

showcase programma 31-10-2021

tekst en beeld: Maurits van Hout

all rights reserved maurits van hout

(it’s not allowed to copy photos from this page and use them in your own website/blog without permission)

Sound of Europe verdient alle lof..

22.10.2021

In alle hectische tijden en onduidelijkheden met testbewijzen, aantal bezoekers, voorwaarden etc. hebben ze het geflikt. Ze hebben in Breda een meerdaags jazzfestival neergezet met meerdere locaties.

Podium Bloos (bijzondere binnenlocatie met verschillende loodsen aan elkaar verbonden) en Pier 15; een skatepark aan het water. Op podium Bloos stond een wat meer jazz georiënteerd programma en Pier 15 had een wat meer swingend programma en was iets meer gericht op een jong publiek.

Ik ging een kijkje nemen op twee avonden. Om te beginnen de vrijdagavond. De ontvangst bij Bloos was warm te noemen. Hostessen (toerisme opleiding De Rooi Pannen) stonden klaar om je te helpen en het scannen van de vaccinatie- en testbewijzen ging eigenlijk prima.

Podium Bloos

Bloos kent een leuke kleine bar en een fijne foyerruimte bij binnenkomst. De locatie bestaat zoals gezegd uit een aantal klassieke loodsen (uit de oorlog vertelde een bezoeker me) die door middel van paden met elkaar verbonden zijn. Temidden van dit alles staat een podium met een tribune. De sfeer is gezellig en ruim. De akoestiek hier is prima.

Pier15

Pier15 is een skatebaan met ramps in een grote hal op het creatieve centrum van Breda in het havenkwartier. Boven een gezellige bar. Beneden de hal met een podium. De hal is groot en ruim. Het podium was op een soort plateau gemaakt en bereikbaar via skate-ramps. Apart om te zien. Het podium had echt een perfecte lichtinstallatie. Ondanks dat er alles aan gedaan was, viel de akoestiek soms een beetje tegen. Op het podium in Pier15 stonden vooral optredens gepland die het publiek opzweepten. En die combinatie was zeer succesvol.

Zangeres Pitou en twee kwartetten op het Podium Bloos

De vrijdag

Zoals gezegd, ik begon op vrijdag met een optreden van Pau Li Liem. Deze zangeres was één van de Generation Next muzikanten die een podium kregen. Als begeleiding koos Pau li Liem twee kanjers, namelijk Harmen Fraanje op piano en Pascal Vermeer op drums. Deze twee door de wol geverfde musici zorgden ervoor dat haar concert als een trein liep. Pau li Liem liet horen een groot bereik te hebben, afwisselend een klankenspel en dan weer echte songs. Een mooie jazzstem en een prima verschijning op het podium. Van plankenkoorts leek geen sprake te zijn. We gaan nog meer van haar zien en vooral horen.

Harmen Fraanje en Pau Li Liem.

Pitou

Daarna stond zangeres Pitou op het podium met twee kwartetten. Het Artvark saxophone kwartet en het Strijkkwartet Matangi.

De zaal bij Bloos zat helemaal vol (200+) en mensen genoten van elk moment. Wat was dit goed. Muzikaal een prachtig samenspel tussen de kwartetten. De wijze waarop Pitou haar nummers invulde was fenomenaal. Wat een stem heeft deze vrouw. Mij blijft bij de uitvoering van Babooshka van Kate Bush. Ga er maar aan staan. Zij deed het en hoe! Echt een heerlijk concert. Terecht een staande ovatie.

Alleskunner Eric Vloeimans

Daarna was het podium aan Eric Vloeimans en Will Holshouser een New Yorkse accordeonist. Eric Vloeimans kan alles. Van filmmuziek tot in dit geval bijna romantische (ik noem het Duitse) muziek. In eerste instantie had ik zoiets van: “dit is bijna kitsch”. Maar ik besloot langer te luisteren. En het bleek perfect in elkaar te zitten. Ze speelden samen alsof ze dit al jaren deden en Vloeimans is volstrekt onnavolgbaar. Zijn trompet is geen instrument, maar een verlengstuk van zijn ziel, waarmee hij praat. Hard, zacht, het maakt niet uit. Vloeimans speelt altijd beheerst. Ik zag Vloeimans in zoveel verschillende settings en het was altijd goed. En Vloeimans is altijd zichzelf. Artistiek creatief en een fijn mens voor zover ik kan inschatten. Ook dit was weer een prima concert.

Eric Vloeimans en Will Holshouser.

Rembrandt Frerichs de maestro

De afsluiter op Bloos was Rembrandt Frerichs. Deze begenadigde pianist uit Den Haag had de lat heel hoog gelegd. Hij was gaan zoeken naar muzikanten van het allerhoogste niveau om met hem de moeilijkste composities uit te voeren. Hij omschreef deze bijzondere mensen als “handpicked”. De grote orkesten en daar de beste mensen uit geplukt. Uit allerlei landen en met heel veel talent.

De veelal klassieke stukken (aan het einde speelde hij jazzstukken) waren adembenemend. Hij probeerde het luchtig te doen overkomen. Maar duidelijk was dat er een strakke regie achter zat waarbij iedereen een precieze timing had. Alles van dit concert was goed. Ik kan me voorstellen dat als je ooit de keuze maakt om als musicus de wereld in te gaan dat dit heel mooi is. Niemand verliet de zaal voortijdig en wat een feest voor de oren. Ook dit leverde een staande ovatie op en volkomen terecht. Hier doe je het voor.

Rembrandt Frerichs (achter de piano) en zijn ensemble.

En Pier 15 dan?

Tussen de bedrijven door liep ik heen en weer tussen beide locaties. Goed voor de frisse neus (10 minuten max lopen), maar je bent er ook wel weer uit. De meeste mensen kozen voor 1 locatie. Het zou mooi zijn als dat zou veranderen. De noodzaak van een keuze te maken, in plaats van vastplakken aan 1 plek. Een bruisende afterparty in Pier 15. Geen gespleten werelden, maar 1 muzikale ontdekkingsreis op beide podia?

De programmering op Pier15 was goed en gericht op een jong publiek. Die waren er ook. Meer laagdrempelige muziek met een opzwepend karakter. Misschien is dat de juiste typering?

Op vrijdag zag ik in Pier15 de optredens van Nora Kamm en de Greyheads.

Nora Kamm kende ik niet. Een Duitse op de sax die in staat is met een sterke band het publiek op te zwepen. Stukken zijn hard fel en funky. Niet altijd zuiver, maar who cares? De energie van Nora trekt iedereen mee. Sterk optreden.

.

De Greyheads

Hoe kan ik dit het beste beschrijven? The Greyheads is heerlijke loungemuziek. Muzikaal goed en heerlijk om je in te bevinden. Prima solo’s en een goede beat. Mooi om ze life mee te maken. Maar ook prima thuis.

The Greyheads

zaterdag

Op zaterdag begon de avond met het Rik van der Made Kwintet. Een getalenteerde saxofonist uit Tilburg die aan de weg timmert. Mystery guest was Teus Nobel; één van de meest getalenteerde trompettisten van Nederland. Het begin was even wennen en wat stroef, maar later in de set kwamen ze er prima in en waren de stukken de moeite waard. Wat mij betreft mag Rik nog duidelijker aanwezig zijn, want zijn spel is zonder meer goed te noemen.

Rik van der Made (r) en Teus Nobel

Boi Akih

Op podium Bloos werd Rik van der Made naadloos opgevolgd door de wereldmuziek van Boi Akih. In de band van Monika Akihari vielen naast de innemende verhalen en zang van Monika vooral ook de instrumenten op. Zo speelde Sekou Diabate een Kora (Afrikaans instrument) en zag ik Dodó Kis een Paetzold basblokfluit spelen. Instrumenten die je niet elke dag ziet.

Muziek met een verhaal en een beleving. Dit zag je het duidelijkst terug in de passie van Monika.

Laura Perrudin; het eenmansorkest

Harpiste Laura Perrudin bracht in haar eentje een orkest mee. Een verrijdbaar podium met 1 vierkante meter muziek. Uiteraard de opvallende harp van de Française, maar daarnaast ook allerlei sample instrumenten om klanken toe te voegen, te herhalen en te vermengen. Al haar stukken hadden een verhaal en soms ook een moraal. Beetje wazig en zweverig af en toe, maar muzikaal was het prima te noemen. Al doet het vele samplen wel afbreuk aan haar core business: perfect harp spelen.

Laura Perrudin

Lukas Hebels overtuigt

Afsluiter op het podium Bloos was Generation Next ster Lukas Hebels. Deze pianist bracht een mooi kwartet op het podium met Jeroen Vierdag (bas), Yonga Sun (drums) en Miguel Boelens(sax). Hij liet zien het spel te beheersen en als pianist de rode lijn aan te geven. De gekozen stukken waren prima en fijn om naar te luisteren. Naast Hebels viel hier vooral ook bassist Jeroen Vierdag op.

Het kwartet van Lukas Hebels (piano).

Niggli, Keita en Brönniman; van Afrika tot de Zwitserse alpen.

Op de zaterdag was er slechts ruimte om 1 bezoek te brengen aan Pier 15. De avond daar werd gestart door Het trio Niggli, Keita en Brönniman. In eerste instantie viel direct de exotische Aly Keita op de Balafoon op. Een grote Afrikaanse versie van de Marimba, maar toch weer anders. Echter zonder dat het exotische wereldmuziek wordt, creëren Niggli en Brönniman gewoon hele mooie jazzmuziek. Bijzondere klankenmix en vermenging van Afrikaanse ritmes met moderne jazz.

Lukas Niggli

Hierna stond nog een opzwepende afsluiter van het festival klaar: Power to the pipo. Helaas kon ik die niet meer mee maken, maar de foto’s hiervan elders bewezen dat het een feest was met swingende mensen op het podium.

Terugblikkend een goed festival, perfecte organisatie en muziek voor iedereen.

Gezien: Sound of Europe Breda

tekst en beeld: Maurits van Hout

Sound of Europe, de aanhouder wint..

Vorig jaar op het laatste moment geannuleerd, maar dit keer gaat het er echt van komen. Het Sound of Europe Festival gaat op 14 oktober van start met een driedaags festival op verschillende locaties in Breda.

2 avonden in Skatepark Pier 15, gericht op een wat jonger publiek. Hippe muziek met bijvoorbeeld bands als the Greyheads uit Rotterdam en Power to the Pipo. Innovatieve Nederlandse muziek met pop, electro, new wave, funk en nog veel meer invloeden.

Daarnaast bekendere namen in de jazzscene op locatie Podium Bloos, denk aan namen als Eric Vloeimans en Rembrandt Frerichs. Maar ook interessante jonge talenten in het “Generation Next programma”. Het festival wordt geopend met een Cd presentatie van Oak (Sjoerd van Eijk).

Persoonlijk ben ik benieuwd naar harpiste Laura Perrudin en de muzikale smeltkroes van Boi Akih op de zaterdagavond. Met een beetje mazzel komt er hier nog een verslag met foto’s te staan 🙂

Er zijn nog kaarten te krijgen voor het festival. Kijk op: https://www.sound-of-europe.nl/tickets/

Boi Akih.

De geest van Joâo Gilberto waarde door Eindhoven…

27-09-2021. Wanneer je google’t op “tribute to Joâo Gilberto”, dan kom je op een aantal tributes tegen, maar vooral in 2019 toen hij in juli overleed. Joâo Gilberto was de man die ook wel de koning van de bossa nova werd genoemd, maar hij was meer. Hij schreef teksten, zong en speelde gitaar. Hij was getrouwd met Astrud Gilberto en samen zorgden ze voor het wereldberoemde “the girl from Ipanema”. Daarbij zong zij Engels en dat was redelijk uniek in die tijd. Platen van Gilberto kwamen vaak nog uit op 78 toeren. In totaal maakte hij 27 albums. Vaak met Stan Getz aan zijn zijde.

Niet gek dat de Braziliaans Nederlandse Lilian Vieira (ook bekend van Zuco 103) besloot dat het tijd was voor een ode aan Gilberto. Haar hartverwarmende en soms komische verhaaltjes over het leven Gilberto zorgden voor een schitterende rode draad door het concert in het Muziekgebouw Eindhoven. Een concert dat eerder al was uitgesteld vanwege (ik zal het er niet meer over hebben) het Corona-verhaal.

De zaal met een prachtige akoestiek was matig gevuld, maar dat maakte niet uit. Iedereen die er was genoot voor tien en het gezelschap straalde warmte en plezier uit. Ook voor het eerst sinds lange tijd weer een concert met publiek en wat een verademing. Dat merkte je. Ze speelden goed en geconcentreerd en wilden de mensen echt iets bieden. Dat was echt mooi om te zien.
Prachtige solo’s van lilian Vieira/Mike Boddé en Hermine Deurloo op de chromatische mondharmonica.

En uiteraard “The girl from Ipanema”.

De hele groep op het podium straalde rust en plezier uit. Echt leuk om te zien en ik denk dat ik namens de zaal spreek als ik zeg dat iedereen het ze zo gunde. Want muziek hoort bij ons. Verwarmt onze harten en maakt ons blij. Laten we hopen dat zo’n periode zonder livemuziek nooit meer voorkomt. En aan de muzikanten: genieten, genieten en nog eens genieten de komende tijd!

En het Muziekgebouw? Dat liet zien hoe belangrijk jazzmuziek is in Eindhoven en zal binnenkort weer (eind oktober) het prachtige So what’s next” festival aanbieden aan de liefhebbers.

gezien:

Ode aan Joâo Gilberto. 24-9-2021. Muziekgebouw Eindhoven

Met: Lilian Vieira, Mike Boddé, Hermine Deurloo, Breno Viricimo en Enrique Firpi.
ook nog te zien in De Doelen Rotterdam voor wie het nu heeft gemist.

Beeld en tekst:

Maurits van Hout

Jazz leeft! Sound of Europe een mooi voorbeeld!

10.9.2020. Na een lange winterslaap, zo voelt het, komt er weer leven in de brouwerij. Er ontstaan allerlei nieuwe initiatieven en op kleinschalige manieren (weinig bezoekers) worden er weer concerten en festivals georganiseerd. Natuurlijk is het behelpen en natuurlijk spelen de meeste muzikanten graag voor volle zalen. Het is nog even niet dankzij dat afgrijselijke Chinese virus. Maar goed jazz is niet kapot te krijgen. In België zijn er alweer “light” editions van bijvoorbeeld Jazz Middelheim. In verband met de beperkte perscapaciteit zijn er niet bij, maar volgend jaar hopelijk wel.

Sound of Europe

In Nederland hebben we bijvoorbeeld op 16 en 17 oktober Sound of Europe in Breda. Op spannende locaties prachtige muziek, denk aan Eric Vloeimans, Tin men and the Telephone en Artvark. De eerste avond is al uitverkocht, maar voor de tweede avond zijn nog kaarten. Ik zou zeggen ga gerust kijken!  Sound of Europe brengt ieder jaar een grenzeloze mix van jazz, klassiek, funk en elektronica uit Nederland & Europa naar Breda. De rode draad op het festival is de ruimte die gecreëerd wordt voor improvisatie en solisten. Dus de moeite waard!

 

Eric Vloeimans.

Foto copyright Jelmer de Haas.

 

 

 

Happy B-day Ellister!

12.3.2020. De meeste mensen zitten op hun verjaardag thuis. Zo niet trompettiste Ellister van der Molen. Zij vierde haar verjaardag samen met haar (muzikale) vrienden in het intieme Pianino theater in Den Haag. Samen met onder andere trompettiste Suzan Veneman speelde zij verschillend werk omlijst met leuke anekdotes over muzikanten die haar inspireren. Kun je haar eens zien spelen? Ik zeg doen!

 

gezien: Ellister’s birthday.

5.3.2020 Pianino Theater Den Haag

Ellister van der Molen

Suzan Veneman

Jos Machtel

Sander Smeets

 

Flashback Christina Branco

12.3.2020. terwijl de namen steeds meer bekend raken van alle festivals en dus ook Gent Jazz en Jazz Middelheim, een flashback naar de voorloper van Gent Jazz Festival; het Blue Note Records Festival. Op 15 juli 2007 stond daar op het hoofdprogramma Christina Branco. Wat een   geweldig concert was dat. Geniet nog even mee van deze foto. Inmiddels staat Christina Branco uiteraard nog op allerlei podia. Zo speelt ze op 16 april aanstaande in de Doelen in Rotterdam. Klik hier om een kaartje te bestellen!

 

Jazz in Europe!

2.3.2020. Recent I was interviewed by Jazz in Europe (big thanks to Andrew!). Talking about my career as a jazzphotographer, my drives and my choices. It worked out well and the result, a quite interesting article makes me glad. I am honoured and proud for all the attention for my photos. To all the visitors of this site and all the organisations like Gent Jazz Festival, Jazz Middelheim and ProJazz The Hague and many many more: a big thank you for all the cooperations and the fun we had all the years, hope there is much more great music, and I hope photos, to come. Keep following me!

 

 

Order your copy at: www.jazzineurope.com

 

Mondriaan Jazz en het mooiste muzikale schilderij van Den Haag….

15.10.2019 Afgelopen zaterdag stond de derde editie van Mondriaan Jazz op het programma. Plaats van handeling; het Paard van Troje en het Koorenhuis. Op de laatste locatie vond op vrijdagavond de aftrap plaats met een concert van Phronesis (later meer hierover).

Mondriaan Jazz. Mij is niet bekend waar de naam vandaan komt. De schilder Mondriaan stond voor kleurvlakken en lijnen. Clichématig kan je dan zeggen Mondriaan Jazz kleurt buiten de lijntjes. Maar dat vind ik niks. Mondriaan Jazz is op meerdere vlakken een nieuwe podium voor de vele kleuren die jazz in zich heeft. Niet alleen verschillende muzikale stromingen, maar ook muzikanten uit verschillende windhoeken en verschillende fases in hun carrière stonden immers op het podium.

Hoe beviel dit festival? Allereerst de locaties. Het werd gehouden op twee locaties. Locatie één was het Paard van Troje. Locatie twee het Koorenhuis. En of het nu druilerig weer was of niet, de meeste bezoekers leken te kiezen voor een continu verblijf in het Paard van Troje (voluit) waar naast het café uiteraard het hoofdpodium en de Kleine Zaal ruimte boden aan de muzikanten. Het Koorenhuis aan de overzijde werd minder druk bezocht ondanks muzikaal gezien toch een paar hele goede concerten. Het Koorenhuis bood prima ruimte om even lekker te zitten en iets te eten tussendoor. In het Paard was het aanschuiven in een lange rij wilde je iets eten. De meeste concerten hadden een kleine overlap, dus misschien was dat ook wel de reden voor het Paard te kiezen; makkelijk van zaal naar zaal. In het Paard was het soms redelijk druk, maar meestal waren alle concerten goed toegankelijk en kon je alles prima zien en horen. In het Koorenhuis was het ook genieten voor de liefhebbers want je kon praktisch tegen het podium aanstaan en zat makkelijk ook echt in de muziek.

 

Dan het belangrijkste. Muzikaal. Ik begon de dag met het concert van Ayanna Witter-Johnson. Deze prachtige donkere zangeres heeft een mooie stem, speelt fantastisch cello en schrijft teksten die tot nadenken zetten. Ze weet relatief snel de sfeervol aangelichte kleine zaal in te pakken. Eerst alleen en later met een volledige band. Mooie start.

Na Ayanna ging ik naar het Koorenhuis waar Camila Meza and the Nectar Orchestra aangevuld met het Maria Tieles string lab gingen spelen. Het was even schakelen; maar zeker de moeite waard. De geboren Chilleense laat horen over een mooie stem te beschikken en aardig gitaar te spelen. Zowel zij als Tieles speelden al met grote namen en dat is te horen. De muziek krijgt een enorme diepte en sfeer met de strijkers. Dit optreden verdiende meer bezoekers. Prima concert.

Den Haag, 12 oktober 2019. Camila Meza and the Nectar Orchestra tijdens Mondriaan Jazz.

Vervolgens weer snel de straat overgestoken naar het Paard voor een optreden van het Chicago Art Ensemble in de grote zaal. De grote zaal was goed gevuld en ook het podium stond behoorlijk vol. Een aantal muzikanten was geschminkt en viel direct op, maar de aandacht ging toch vooral naar de frontlinie waar een tweetal oudere heren het voortouw namen. Één van hen was Roscoe Mitchell één van de oprichters van dit bijzondere gezelschap. Het schminken van de gezichten kon ik niet zo snappen, want het gezelschap was van zichzelf al opvallend genoeg. Niet in het minste door de muziek die opvallend en experimenteel te noemen was. Ofschoon stukken van het concert prima waren, was het proberen de meest extreme klanken uit instrumenten te halen niet helemaal mijn ding. Daarnaast werd het na verloop van tijd ook wel erg statisch. Kan aan mij gelegen hebben dat ik er niet voor open stond, maar dit werd hem niet, ondanks de bijzondere status van het gezelschap.

 

Inmiddels was in het Paardcafé alweer een exponent van de nieuwe Nederlandse lichting musici te beluisteren. Swart een creatie van saxofoniste Celia Swart. Mooie compositie en goed behapbare muziek met diepgang. Deze groep gaan we vaker zien.

Den Haag, 12 oktober 2019. Swart tijdens Mondriaan Jazz

Na een korte plezierige kennismaking met Swart snel door naar de kleine zaal. Deze werd platgespeeld door Yelfris Valdés deze Cubaan speelde onder andere in Sierra Maestra een van de oudste en bekendste muzikale groepen en stond onder andere op het podium met Omara Portuondo die ondergetekende zelfs in Cuba hoorde spelen. Een megatalent, dit keer met zijn eigen band en dat beviel goed. Swingend, boeiend en vermakelijk. Wat een blast was deze man. Eerder al op North Sea Jazz en terecht. Trompetspel dat je niet loslaat gecombineerd met een boeiende swingende band met tropische invloeden. Misschien wel het beste concert van Mondriaan Jazz dit jaar?

Den Haag, 12 oktober 2019. Yelfris Valdés tijdens Mondriaan Jazz

 

Aan de overkant van de straat stond inmiddels Miguel Zenon (Puerto Rico) met zijn kwartet op het podium. De laatste keer dat we die zagen was tijdens Belgrado Jazz en daar maakte hij toen indruk. Ik mocht hem toen ook nog even interviewen.  Schitterende saxofonist die zelf een grote vinger heeft in zijn muziek door zelf composities te maken. Jazz met een latino tintje maar weer compleet anders dan Valdés hierboven.

 

Inmiddels moet het verkeer zijn stilgelegd want ik ging daarna weer de weg oversteken naar het Paard voor het Seed Ensemble in de grote zaal van Het Paard. Het podium stond helemaal vol met jonge gedreven muzikanten uit Londen aangestuurd door altsaxofoniste Cassie Kinoschi. Deze jonge vrouw kan naast prima spelen ook componeren en de grote band aansturen. Opvallend gezicht daarbij was de tubaspeler Theon Cross. Ondanks het feit dat ik iets minder van de bigbands ben, een prima concert.

 

 

En het ging vrolijk verder naar een ander hoogtepunt. In de kleine, intieme zaal stond Madisson McFerrin op het podium. Helemaal alleen al zou je dat niet denken te horen, want ze werkte heel veel met sampling (korte klanken opnemen en dan later in het nummer laten spelen en herhalen) en kreeg de zaal tot een mooie samenzang bereid. Ze vertelde tussendoor mooie verhalen over haar mislukte concert bij het aankondigen van Hillary Clinton als presidentskandidate en het effect op haar leven. Sterke overtuigende vrouw met een mooie stem.

Den Haag, 12 oktober 2019. Madison McFerrin tijdens Mondriaan Jazz

 

Het volgende concert was Daymé Arocena de Cubaanse die ik eerder in Gent zag. Klein van stuk en weer zingend en dansend op blote voeten, pakte ze de zaal in met haar boodschap van liefde, begrip en respect. Leuk optreden en een mooie stem.

Den Haag, 12 oktober 2019. Daymé Arocena tijdens Mondriaan Jazz

In de kleine zaal ging ik aansluitend naar Emma-Jean Thackray met haar Walrus project. Als verschijning niet heel overtuigend, qua muziek wel interessant doordat ze durft te experimenteren met haar band. Ik vind haar trompetspel persoonlijk mooi.

Den Haag, 12 oktober 2019. Emma Jean Thackray tijdens Mondriaan Jazz

 

Glassmuseum was de laatste act die ik ging zien in het Koorenhuis. Twee heren uit België die allebei op hun eiland speelden en toch kwamen tot een mooie subtiele muziek, klassiek georiënteerd en overvloeiend naar techno en weer terug. Prima om te horen.

Den Haag, 12 oktober 2019. glass museum treedt op tijdens Mondriaan Jazz

Blackwave op het hoofdpodium van het Paard was de afsluiter daar. Ook dit was een Belgische band en een hele populaire. Hiphop gecombineerd met jazzinvloeden. Ik zag ze eerder al in Gent en ze gaan nog meer grote festivals doen, waaronder North Sea Jazz. Niet mijn muziek helaas en het drukke onrustige op het podium is ook niet mijn ding. Binnen hun genre echter erg goed en dat kan ik wel zien en horen.

Den Haag, 12 oktober 2019. Black wave tijdens Mondriaan Jazz

Maar de afsluiter voor mij werd The lesson GK. Een band uit de New Yorkse underground scene. Een bijzondere en opvallende zanger Jonathan Hoard en een mc Phase One samen met een prima band. De muziek is niet uitsluitend hip hop, maar zeker ook soul en een vleugje funk. topoptreden, had wat mij betreft eerder op de avond gemogen en misschien in de grote zaal om een echt feestje te bouwen.

Den Haag, 12 oktober 2019. The Lesson GK treedt op tijdens Mondriaan Jazz

 

Ten slotte, terugkijkend een prima festival. Gevarieerd met prima concerten en een uitstekende sfeer. Niet te druk (zal wellicht komende jaren anders worden) en dus heel relaxed om van concert naar concert te hoppen. Wat mij betreft echt een blijvertje in Den Haag. Organisatie bedankt voor de gastvrijheid. Op het openingsconcert kom ik nog terug.

Gezien: Mondriaan Jazz Den Haag

12 oktober 2019.

 

tekst en beeld: Maurits van Hout

all rights reserved

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑