Zoeken

Jazzphotography Holland

Photos and reviews of interesting jazz concerts

Categorie

nieuws

So what’s next maakt verwachtingen waar

6.11.2022

Het So what’s next? festival in Eindhoven was weer geslaagd. In het laatste weekend van de Dutch Design Week was er dus ook een groot jazzfestival in Eindhoven. Met op vrijdag een swingende clubnight, een festivalprogramma met grote namen in he Muziekgebouw op zaterdag en een gratis programma met nieuwe namen door de hele stad op bijzondere locaties.

Vorig jaar bezochten we het open programma op de zondag, dit keer de festivalavond op de zaterdag. Het aantal bezoekers was goed te noemen, alle zalen waren goed gevuld. En bij de kleine zaal (de tweede concertzaal) moesten mensen vaak wachten tot er mensen uit de zaal kwamen om erbij te kunnen.

De avond begon einde van de middag met Jazzanova op het hoofdpodium.

Jazzanova: easy listening music live on stage

Terwijl mensen nog binnendruppelden moest Jazzanova met een vol podium aan muzikanten, dj’s en producers het publiek enthousiast krijgen in de grote zaal. Muzikaal zat het prima in elkaar. Vooral de blazers vielen in positieve zin op. De geschoolde zanger deed wat ie goed kon. Maar het is vooral rustige muziek waar je voor gaat zitten en naar gaat luisteren. Of mellow music in een club. Lounge muziek. Qua podium is het weinig spannend. Een rustige start die wellicht beter in de kleine zaal had gepast. Maar tegelijkertijd stonden er wel veel mensen op het podium (9)…

Duizendpoot Sprangers

In het jazzcafé helemaal beneden stond Kika Sprangers klaar met haar quintet. Eigen stukken met veel improvisatie. Bijzonder was zangeres Anna Serierse die geen tekst zingt maar puur met klanken werkt. Deze klanken lopen naadloos in de muziek over. Eerder zag ik Sprangers met Pinarello. Een compleet ander project maar ook erg goed. Sprangers timmert behoorlijk aan de weg.

James Brandon Lewis maakt zijn eigen nachtclub

Aansluitend naar James Brandon Lewis en zijn trio in de kleine zaal. Een tenorsaxofonist uit de staat New York die de laatste jaren doorbreekt. Rauwe improvisaties met een podiumpresentatie die doet denken aan de oude tijden van jazz. Een rokerige achterzaal met weinig licht en de allerbeste muzikanten die met elkaar samen spelen. Een paar foto’s.

Hans Dulfer zet de boel op stelten

Terwijl mensen bij Brandon Lewis ademloos luisterden, zette verderop in de gangen van het gebouw Hans Dulfer de boel op stelten. Uiteraard met zijn eigen spel, maar zeker ook door de twee gitaristen die hij meenam. De bekendste daarvan, Jerôme Hol, gaf een uitstekende solo weg op zijn electrische gitaar. Dulfer genoot zichtbaar. Net als het publiek.

Kraak en Smaak sterke invaller

Één van de headliners van het festival was Archie Shepp. Helaas meldde hij zich ziek af, kort voor het festival. Een mooie oplossing voor het hoofdpodium werd gevonden: Kraak en Smaak. 3 uitstekende producers/dj’s. Ik noem ze koks. Koks die weten hoe klanken en ritmes bij elkaar komen en iets moois maken. En het hoofdgerecht smaakte prima. Alsof er een hitmachine was gestart. Jazzy, funky, of juist meer soul. Heerlijke muziek en geschikt om overal een feestje te bouwen. Daarnaast staat er altijd een hele goede zangeres op het podium. In staat elk publiek in beweging te brengen, zelfs het wat terughoudende Eindhovense publiek. En ik mag dat zeggen als geboren Eindhovenaar. Zangeres Berenice van Leer heeft een prachtige stem en kan uiteraard ook hele andere stukken aan. Dat zagen we vorig jaar al toen ze acte de présence gaf op het Stratumseind. Het werd een swingend concert. Niet vergelijkbaar met Archie Shepp (compleet andere muziek) maar wel een mooi alternatief. En er zat nog meer aan te komen.

Ashley Henry trio; een trein die is gaan rijden

Snel weer door naar de kleine zaal voor het Ashley Henry Trio. Een exponent van de alsmaar groeiende boeiende Londense jazzscene, zo kun je Ashley Henry wel zien. De boomlange Henry kwam het podium op en begon direct te spelen. Piano, keyboard geen probleem. Daarnaast kan Henry prima zingen, een goede stem. De nummers waren vrijwel allemaal uptempo en het is een moderne snelle mix van klassieke invloeden en muziek van nu (beetje hip hop achtig, beetje trance). Mooie muziek om naar te luisteren met uitstekende solo’s van zowel de drummer als de bassist. We gaan nog meer van deze man horen, mark my words.

Lady Blackbird; de vogel die iets later kwam

Het duurde bijna 45 minuten extra voor Lady Blackbird klaar was om te zingen op het hoofdpodium. De soundcheck was veel te laat. Of het aan de koffers op Schiphol lag, geen idee. We hoorden er niks meer over. Maar alles schoof dus op in alle zalen. De prangende vraag: “was het de moeite van het wachten waard?”. De bezoekers van deze site die eerder al lazen over Gent Jazz kennen het antwoord. Immers daar viel ze op met een sterk concert. Ja dus. Een strakke band die de zaak in gang zette en vervolgens kwam ze het podium op. Vaak is ze gemaskerd of gesluierd, maar bijvoorbeeld in Den Haag een dag later was haar gezicht wel zichtbaar. In dit geval niet. Een mysterieuze hoofdtooi, een masker en een sluier zorgde voor een bijzondere verschijning. Gelet op het beperkte zaallicht kwam er een soort van intimiteit bij dit concert. Maar hoe bijzonder de act dan ook is: uiteindelijk gaat het toch gewoon over het zingen. Dat doet ze goed. Meer dan goed zelfs. Regelmatig hoor je de pure soulmuziek met harde uithalen. Ze heeft een sterke stem. Niet gek voor een voormalig gospelzangeres. Ze wordt met veel zangeressen vergeleken, maar dat gaat wat mij betreft niet altijd op. Ze heeft toch wel een eigen stijl en haar stem heeft een ruim bereik, waardoor nummers zacht en subtiel kunnen zijn, maar ook gewoon hard en rauw. Het mooiste nummer vond ik de titelsong: “Blackbird”. Nummers gaan over de liefde en relaties. Ze lijken ook uit het hart te komen en daarmee raakt ze de luisteraar. Een heerlijke muzikale reis die ons regelmatig meeneemt naar de jaren 70.

Yellow Jackets; een sterke wesp gebleken?

Voor de grote finale van de avond wilde ik nog even gaan luisteren bij de Yellow Jackets. Een band uit Los Angeles, opgericht eind jaren 70. Het is lastig om ze te vinden op internet, het is namelijk ook de naam van een populaire Netflix serie. Maar de meest bekende omschrijving is die van de Noord-Amerikaanse roofwesp. De band is door de jaren heen nog wel eens gewisseld van samenstelling, maar één van de oprichters speelt nog steeds mee: pianist, keyboardplayer Russell Ferante. Op gitarist Dane Alderson na is de band behoorlijk op leeftijd. Maar de ervaring druipt ervan af. Muzikaal klopt het en het is prachtige muziek. Fusion Jazz met een stukje nostalgie. Prima om naar te gaan luisteren. Vanaf heden spelen ze echter weer in de States.

Karsu zorgt voor een sterke afsluiter

Het was aan Karsu en haar band om het festival af te sluiten. Alle andere concerten waren klaar en dus was al het publiek in de grote zaal. Een zaal waar 1000 mensen in kunnen, dus helemaal vol was ie niet. Maar goed gevuld zeer zeker. Onder het publiek ook veel NederTurken. Leuk om te zien dat zij Karsu nadrukkelijk volgen, terwijl Karsu toch zeker niet alleen in het Turks zingt. Karsu zag ik voor het eerst op een klein festival in Almere; Seabottom Jazz Festival 2009. Ze had toen al in Carnegie Hall gespeeld en trok mede daardoor de aandacht. Op dat moment was Karsu 18. Na dit festival waren de mensen lyrisch over Karsu. Mede dankzij haar mix van mooie jazznummers en Turkse muziek. Terug naar 2022. Karsu is inmiddels gelouterd. Heeft een sterke band meegenomen, waarvan elk onderdeel klopt. De show is zeer professioneel, Karsu had het licht zelf geregeld. Niet die “blauwe soep” die we op zoveel foto’s terug zien, maar gewoon goed licht op de juiste plek. Naast een mooie stem is Karsu nog steeds innemend. Ze geniet van het contact met het publiek en zet de zaal op zijn kop met nummers als Hijo de la Luna (van “de beste zangers”) en Büyük, maar ook de Sezen (Aksu) Medley was bijzonder. Het wat terughoudende publiek komt in beweging met als hoogtepunt de toegiften “Jest Oldu” en “Domates Biber Patlican”. Wat mij betreft een heerlijk feestnummer. Als ik dit schrijf is Karsu alweer bezig aan een tour in Turkije. De trein blijft rijden. Bijzondere zangeres die Karsu.

So What’s Next? zeer geslaagd!

Na deze festivalavond kunnen we So What’s Next? 2022 als zeer geslaagd beschouwen. Zowel muzikaal als qua sfeer een echte aanrader. En voor de prijs hoef je het zeker niet te laten. Muziekgebouw Eindhoven bedankt voor de gastvrijheid en graag tot volgend jaar!

Tekst en beeld: Maurits van Hout all rights reserved.

Upcoming: So What’s Next?

Er komt weer een mooi festival aan. Dit keer in Eindhoven, waar voor de negende keer het festival So What’s Next? wordt georganiseerd. Van origine was het 1 dag, tegenwoordig 3 dagen. Doel van het festival is om een breed publiek in contact te brengen met nieuwe namen uit de jazzscene aangevuld met uiteraard gearriveerde muzikanten. Gelet op de vele stromingen in de jazz een festival met voor iedereen iets.

Het festival is zoals gezegd gesplitst in drie dagen. Op vrijdag 28 oktober de clubnight met dj’s en de uitstekende Sven Hammond Band, de traditionele festivaldag op zaterdag 29 oktober en de “open” dag op de zondag (30-10) met concerten door de hele stad op bijzondere plekken.

De festivalavond zaterdag 29-10

Dit is een avond met bijzondere artiesten/muzikanten. Denk bijvoorbeeld aan Archie Shepp (zie ook Gent Jazz), James Brandon Lewis, Ashley Henry, Lady Blackbird en van Nederlandse bodem o.a.: Karsu, Hans Dulfer, Kika Sprangers en Bruut!

Er zijn nog steeds kaarten verkrijgbaar via de site van het Muziekgebouw Eindhoven.

Hieronder een paar foto’s van wat er te wachten valt:

Wat mij betreft zijn deze namen allemaal aanraders! Verder gewoon gaan luisteren en genieten, kies wellicht een naam die je niet kent. Het is allemaal de moeite waard.

Verrassende zondag!

Op de zondag concerten door het hele centrum met verrassende plekken zoals de kapel van Domus Dela. Hier zit van alles tussen. Ik zou denken aan Kruidkoek, Bart Wirtz Trio, Veronica Harcsa Quartet, maar ook bijvoorbeeld Tumult. Heerlijk een middagje muziek proeven. Lees hier hoe dat bijvoorbeeld vorig jaar was.

Wojtek Justyna Treeoh, tijdens So What’s Next vorig jaar in Dynamo.

Mooie geschiedenis inmiddels

Indrukwekkend is de lijst van muzikanten die eerder al bij So What’s Next? op het podium stonden. Klik maar op deze link: https://sowhatsnext.nl/over-swn

Via deze links kun je verslagen lezen van eerdere jaren:

2021

2016

2016

2015

2013

2013

Tot zover So What’s Next? veel plezier iedereen die gaat!

Sound of Europe maakt weer een mooie stap!

Afgelopen weekeinde vond het vierde Sound of Europe Festival in Breda. Weer beter bezocht dan vorig jaar (ondanks lastige tijden) en met een goed gewaardeerd programma. Op zaterdag ging ik (net als vorig jaar) een kijkje nemen.

Erker en Van Vliet veelzijdig

Het festival begon voor mij met een concert van Jeroen van Vliet en Mete Erker. In het goedgevulde en sfeervolle Podium Bloos een hele mooie om mee te starten. Beide heren spelen al meer dan 30 jaar samen en lijken ondanks al die jaren er toch in te slagen nieuwe lagen in hun muziek aan te brengen.

Zo kent bijvoorbeeld het stuk “Jake’s Journey” een stemmig, donker en filmisch begin waarbij je lijkt een vertrekkende stoomboot te horen. Een voorbeeld van hoeveel ruimte er ligt voor beleving en verhaal.

Bij het titelnummer “In” van de nieuwe cd is er sprake van zeer zacht en ingetogen spel van beiden. Zeer subtiel. Elk nummer is een verhaal op zich dus en dat boeit. Terecht een goed applaus.

Jeroen van Vliet en Mete Erker tijdens Sound of Europe Festival 2022

Estrella Acosta en Esquina25 een vleugje zonneschijn in de herfst

Na Van Vliet en Erker de Cubaanse Estrella Acosta met de latin jazz band Esquina25. Een vrolijk concert maar ook muzikaal gewoon goed. Mooie solo’s van Efraim Trujillo op de sax en uiteraard de warme stem van Acosta. Mooi ook dat alle stukken gecomponeerd zijn door vrouwen. Muziek met passie.

Neil Foreman brengt enthousiasme in het poppodium Phoenix.

Het tweede podium van het festival (Poppodium Phoenix) werd deze avond gebruikt door Neil Foreman een jonge pianist en componist. Deze superenthousiaste gast kreeg de handen op elkaar in het volle Phoenix. Helaas zat ie met de rug naar zijn publiek, waardoor hij vooral tussen de nummers door zichtbaar was voor het publiek (een onhandige setting). Zijn pianospel was mooi en indringend soms. Zijn zang vond ik wisselend. Zijn interpretatie van Holding back the years (Simply Red, Gretchen Parlato) vond ik minder sterk al snap ik wel waarom hij het zong. Zangeres Chelsea Foreman en rest van de band waren eveneens prima.

Vloeimans prachtige afsluiter festival

Trompettist Eric Vloeimans en Licks and brains sloten het festival af. Ik heb Eric Vloeimans door de jaren vaker gezien in veel verschillende settings en hij is gewoon altijd goed. Het samenspel hier met de big band was zeer dynamisch waarbij Vloeimans subtiel zijn momenten pakte met prachtige solo’s.

Prima festival weer! We kijken uit naar Editie 5!

zie ook:

editie 2021

editie 2019

Gezien:

Sound of Europe festival 2022

tekst en beeld:

Maurits van Hout

all rights reserved.

Sound of Europe festival komt eraan!

Op 13, 14 en 15 oktober aanstaande is er in Breda weer een prachtig jazzfestival. TopJazz met Eric Vloeimans, Mete Erker en Jeroen van Vliet, prachtige wereldmuziek met o.a. de Cubaanse Estrella Acosta en heel veel moois verspreid over 2 podia en 3 avonden. Kijk op de site voor alle informatie en kaartjes.

Mooie early bird korting op de tickets

Tip. Koop nu een kaartje voor een avond tot 10-10 slechts 25 euro voor een avond of 50 euro voor een passe-partout (alle dagen).

Lees hier het verslag van vorig jaar! https://jazzphotographyholland.com/2021/10/22/sound-of-europe-verdient-alle-lof/

Toots Thielemans’ legende leeft voort op Jazz Middelheim

Jazz Middelheim (12-15 augustus) trekt 15.000 bezoekers

“happy birthday Toots”

“Toots 100 – The Sound of a Belgian Legend” is de titel van een expositie in het museum BKR in Brussel. De naam van de tentoonstelling in de Belgische hoofdstad ter gelegenheid van de 100e geboortedag van Toots Thielemans zou ook goed passen op het hoofdevenement van Jazz Middelheim, zondagavond 14 augustus. Daar werd de 100e verjaardag van Toots gevierd met een muzikaal eerbetoon. Zijn vrouw, Huguette Tuytschaever, keek goedkeurend toe.

Het Brussels Jazz Orchestra en het Metropole Orkest vormden de indrukwekkende basis voor gastsolisten. Meeste indruk maakte zangeres Tutu Puoane, afkomstig uit Zuid-Afrika, maar al jaren woonachtig in België.

Het Metropole Orkest maakte zijn reputatie als beste orkest ter wereld in de lichte muziek volledig waar. Een halve strijkerssectie van een symfonieorkest en een volledige big band, dat is de bezetting. De Amerikaanse dirigent en arrangeur Vince Mendoza gaf zondagavond tekst en uitleg bij de muziek uit het oeuvre van Toots. Een hoofdrol was weggelegd voor harmonicaspeler Gregoire Maret. Hij speelde bij elk nummer mee, een marathonprestatie omdat hij ook al eerder solist was bij het Brussels Jazz Orchestra. Ook gitarist Philip Catherine was enkele nummers van de partij.

Pianist Kenny Werner was door problemen in de luchtvaart niet in België gearriveerd. Als verrassing liep Fred Hersch het podium op. Met Philip Catherine en Gregoire Maret werd “Black Orpheus” vertolkt, een verwijzing naar Brazilië waar Toots zo’n nauwe band mee had. Ontroerend was “Smile” (van Charlie Chaplin) door Tutu Puoane. De Braziliaanse zanger Pedro sa Moreas trad ook overtuigend voor het voetlicht. En Tutu Puoane zong tot slot “What a wonderful World. Had ook “” What a wonderful Day” kunnen zijn.

Het Brussels Jazz Orchestra was begonnen met het eerbetoon aan Toots, die regelmatig met de big band heeft opgetreden. Ook hier schitterde Tutu Puoane met haar uitvoering van “The Man I Love”. Ook had ze het gedachtengoed van Miriam Makeba meegenomen op het podium. De toegift van het orkest was “Bluesette” – hoe kan het ook anders.

Ook Bert Joris vierde een feestje

Nog een verjaardag op de derde dag van het festival. Trompettist Bert Joris is 65 geworden en dat viert hij met een tournee die in Antwerpen van start ging. Hij heeft het octet van zijn zoon Sam, ook trompettist, gekozen om de concertreeks mee te doen. Bert Joris schreef speciaal muziek voor het octet en vormde sommige van zijn composities voor een big band om voor het kleinere gezelschap. Het was een concert een van de beste trompettisten van Europa waardig.

Bert Joris

Bassiste Anneleen Boehme timmert aan de weg

Bassist Anneleen Boehme en haar band Grand Picture Palace openden de dag. Vijf jazzmusici zijn aangevuld met een strijkkwartet en dat bleek een goede combinatie om composities van de talentvolle bassist uit te voeren.

Jef Neve goed op dreef

Pianist Jef Neve’s laatste project is Mysterium. Met drie tenorsaxofonisten, een bassist, een trompettist en en bastrombonist vermaakte hij het publiek vijf kwartier. Bassist Jasper Holtby en trompettist Teus Nobel zorgden voor fraai solowerk.

Taxiwars trapte sterke zaterdag af

TaxiWars is een bekende formatie in België. Aanvankelijk was het een popgroep met een jazzmusicus (saxofonist Robin Verheyen). Nu is het een jazztrio met een popzanger (Tom Barman). Het optreden zaterdag was het hoogtepunt van de dag, waarbij zanger en saxofonist ook de piano mee lieten doen.

Headliner was Iggy Pop, die duizenden fans naar het festivalterrein had weten te krijgen. Het was een show op niveau en daar kwamen de fans van de Godfather of Punk voor. Lust for Life zogezegd.

AKA Moon 30 jaar en startte dag 4

AKA Moon bestaat 30 jaar en dat werd maandag op Jazz Middelheim gevierd. Voor de gelegenheid was het trio versterkt met accordeonist Joao Barradas. Bij AKA Moon komen muzikale klanken uit alle windstreken samen. Jammer was wel dat het geluid van de accordeonist soms moeilijk te horen was door de straffe beat van drums en basgitaar.

Aka Moon

Kurt Rosenwinkel trio, technisch goed, maar…

Gitarist Kurt Rosenwinkel had met bassist Doug Weiss en drummer Gregory Hutchinson twee net zo beroemde collega’s meegenomen naar Antwerpen. Veel virtuositeit, maar ik miste wat een concert later er wel was. Gitarist Philip Catherine is ook een virtuoos, maar gevoel en warmte komen bij hem op de eerste plaats. Zijn pianotrio speelt harmonieus en melodieus. Violist Alexandre Cavalière kwam ook nog voor enkele nummers het podium op en dat voegde een fijne dimensie toe.

Kurt Rosenwinkel trio

Fred Hersch zorgt voor een “zen” Jazz Middelheim als afsluiter

Pianist Fred Hersch mediteert veel. Zijn recente album “Breath by Breath” gaat over meditatie. Die muziek bracht hij op de slotdag van Jazz Middelheim. Piano, bas en drums, het traditionele trio, kreeg versterking van het Desguin String Quartet: kamermuziek in enorme festivaltent. De duizenden bezoekers mediteerden mee. Applaus na een solo voelde bijna als ongepast, maar was het zeker niet.

Jazz Middelheim vond plaats van vrijdag 12 tot maandag 15 augustus in Park Den Brandt, Antwerpen. Op het jaarlijkse jazzfestival kwamen 15.000 bezoekers langs, wat met een maximumcapaciteit van 16.000 een nagenoeg uitverkochte editie was.

Tekst: Peter Beije

foto’s: Maurits van Hout behalve Aka Moon: Aka Moon.

Jazz Middelheim gevarieerder dan ooit!

12-8 t/m 15-8

Jazz Middelheim is dit jaar gevarieerder dan ooit. Het oudste jazzfestival van België vindt plaats van vrijdag 12 tot en met maandag 15 augustus. Elke dag is er een muzikaal hoofdthema. Het rustieke Park Den Brandt in Antwerpen is opnieuw “the place to be”.

Op de openingsdag staat de muziek van de toekomst centraal tijdens 6 concerten. Interessant is het concert van Nabou Claerhout met haar trombone ensemble. Zes trombonisten, begeleid door gitaar, bas en drums, zorgen voor een opmerkelijke sound. Een ander Belgisch talent is zangeres Coely. Met een mix van hiphop, soul, R&B en pop werkt ze aan een internationale carrière. Drummer Lander Gyselinck en toetsenist Adriaan Van de Velde sluiten 12 augustus af met “heavy beats with walls of synths”, zoals de festivalorganisatie het noemt.

Trombone ensemble Nabou Claerhout

Zaterdag 13 augustus (5 concerten) wordt aangeduid als een dag met avant-garde en rockmuziek, een verkenning van jazz, punk-rock en noise. Opvallende naam: Iggy Pop. De “Godfather of Punk” is inmiddels 75 jaar oud, maar zijn aandacht gaat ook al enkele jaren uit naar jazz. Hij was dol op Sun Ra en een paar jaar geleden zong hij drie nummers op de cd “Loneliness Road” van pianist Jamie Saft (met bassist Steve Swallow en drummer Bobby Previte). In 2019 leunde hij een beetje tegen de jazz op zijn eigen album “Free”. Zanger Tom Barman en saxofonist Robin Verheyen ontbreken natuurlijk niet bij TaxiWars op zo’n dag met jazz en rock.

Taxiwars. (c)Frederik Declercq

Zondag 14 augustus (5 concerten) is er ’s avonds de herdenking van de100ste verjaardag van Toots Thielemans, waarover apart op deze website wordt bericht. Overdag treden enkele Belgische topmuzikanten op die ook internationaal bekend zijn. Pianist en componist Jef Neve stelt zijn project Mysterium voor. Piano en bas (Jasper Høiby) zonder drummer vormen de basis voor drie tenorsaxofonisten, een bastrombonist en een trompet. De trompettist is de Nederlander Teus Nobel, die in meer formaties met Jef Neve speelt. Trompettist Bert Joris is ook op Jazz Middelheim. Hij is 65 jaar geworden en viert dat met een optreden met het octet van zijn zoon Sam, die ook een begenadigd trompettist is. 

Kenny Werner (Toots 100 jaar)

Maandag 15 augustus (5 concerten) staat Philip Catherine op het podium. Hij is een van de meest prominente gitaristen van zijn generatie.  Op de slotdag van Jazz Middelheim treedt hij op met zijn trio en gast, violist Alexandre Cavalière. Ook de bekende Amerikaanse gitarist Kurt Rosenwinkel is met zijn trio van de partij. De Deense gitarist en componist Jacob Bro opent de dag met het project “Flight of the black zebra”. Hij werkte recent aan de voorstelling met vier studenten van het conservatorium in Antwerpen. Deze masterclass is elk jaar weer een groot succes.

Aka Moon bestaat 30 jaar en dat viert het trio in Antwerpen. Saxofonist Fabrizio Cassol, bassist Michel Hatzigeorgiou en drummer Stéphane Galland hebben een gast uitgenodigd: accordeonist João Barradas. Pianist Fred Hersch komt met zijn trio en neemt het Desguin Strijkkwartet mee op het podium. De Amerikaanse grootmeester sluit het festival af.

Fred Hersch trio by jazzphotographer Maurits van Hout
Fred Hersch tijdens Jazz Middelheim 2018.

Meer informatie op de website www.jazzmiddelheim.be. De kaartverkoop verloopt uitsluitend via de website.

Beeld: Maurits van Hout (tenzij anders vermeld)

tekst: Peter Beije

zoals gebruikelijk: all rights reserved

Vooruitblik: speciale “Toots”-dag op Jazz Middelheim!

Jazz Middelheim in Antwerpen was het festival van Toots Thielemans. Hij speelde er vanaf 1981 elke keer. Hij was de ambassadeur van het oudste jazzfestival in België. Mede door zijn naam en faam wilden topmusici ook op festival optreden.

Op 14 augustus krijgt het publiek een compleet overzicht van Toots’ carrière als gitarist en als harmonicaspeler. Zijn succesvolste compositie is “Bluesette” uit 1962. Zijn naam is ook verbonden aan bekende films als “Midnight Cowboy” en “The Getaway”. En hoeveel kinderen kennen niet de begintune van Sesamstraat?

Toots Thielemans tijdens zijn allerlaatste optreden op Jazz Middelheim in 2014.

Toots werd wereldberoemd met zijn mondharmonica, maar in het begin van zijn carrière was hij vooral een gevierd gitarist. Vanaf de jaren 50 in de vorige eeuw werkte hij samen met bekende en uitzonderlijke talenten in de jazz- en popwereld: Benny Goodman, Peggy Lee, Ella Fitzgerald, Quincy Jones, Bill Evans, Herbie Hancock, Stevie Wonder, Billy Joel en Paul Simon onder anderen. Hij was ook een begenadigd fluiter met een uniek en eigen geluid.
Het Brussels Jazz Orchestra, onder leiding van Frank Vaganée, speelt op Middelheim nummers uit Toots’ vroege carrière. Het Metropole Orkest geeft een overzicht van Toots’ rijke carrière met hoogtepunten uit zijn jazzrepertoire, zijn film- en Braziliaanse muziek en ontroerende ballades. Vince Mendoza is de dirigent.

Festivalinfo
Tickets voor zondag 14 augustus kosten €46 en zijn uitsluitend te koop via www.jazzmiddelheim.be. Jazz Middelheim begint vrijdag 12 augustus en eindigt maandag 15 augustus. Het sfeervolle Park Den Brandt is weer het festivalterrein. 

Beeld: Maurits van Hout

Tekst: Peter Beije

all rights reserved

Topdrukte op geslaagd Gent Jazz Festival 2022

Melody Gardot

De organisatie Gent Jazz kan terugzien op een geslaagd 21 e festival. Corona zorgde ervoor dat er geen

festival werd gehouden (2020) of een kleinere variant (2021). Van donderdag 7 juli tot en met zaterdag

16 juli passeerden bijna 42.000 bezoekers de toegangspoort. Dat is een record. Ook muzikaal gezien was het festival een succes.

Melody Gardot ongekend populair.

Zangeres Melody Gardot trok duizenden bezoekers naar het festivalterrein. Haar optreden op 12

juli was heel gevarieerd, met Amerikaanse standards, Braziliaanse nummers (haar voortreffelijke pianist

Philippe Powell is een zoon van Baden Powell, een van de grote Braziliaanse componisten) plus een

knipoog naar het Frans. Een optreden van de Amerikaanse is een relaxte gebeurtenis, waar duizenden

fans van genoten.

Sting

Sting maakt verwachtingen waar

Popster Sting was een dag later de hoofdact. Hij zou in 2019 al optreden in Gent, maar dat ging niet door

vanwege problemen met zijn stem. In 2020 en 2021 was corona de spelbreker, maar Sting was er nu wel

en hij zorgde voor een wervelende show. Het publiek werd opgewarmd met de Police-hit “Message in a

bottle” en “Englishman in New York”. De zanger en bassist bracht oude en nieuwere nummers. Hij

eindigde met gitaar en solo op het podium. “Fragile” was een waardige afsluiter van het optreden.

Sting

Slotdag

De slotdag van Gent Jazz Festival (zaterdag 16 juli) bracht een aantal van de beroemdste bassisten op het podium. Avishai Cohen en Christian McBride behoren tot de absolute wereldtop. Eerder was het de

Trio met grote toekomst

Belgische pianist Bram de Looze aan de beurt. Hij maakte met de Duitse bassist Felix Henkelhausen en de Amerikaanse drummer Eric McPherson het fraaie album “Vice Versa. Op het podium in Gent speelden de drie meesterlijk nummers van de cd. Het is een trio met een grote toekomst voor zich.

Sterke solisten

‘s Avonds was het de beurt aan Christian McBride’s Inside Straight. Met Warren Wolf (vibrafoon) en Steve Wilson (sopraan- en altsaxofonist) heeft het kwintet twee sterke solisten, die zich vooral goed thuis voelen in snelle nummers. Ook pianist Peter Martin en drummer Carl Allen lieten zich gelden, maar

bassist en leider McBride was toch de spil waarom alles draaide. Zijn diepe sound op de bas blijft een

genot om te horen!

Cohen brengt een uitgebalanceerde mix

De muziek van Inside Straight bouwt voort op de hardbop-traditie: powerplay – dat is een groot contrast

met het spel van Avishai Cohen. De muziek van de Israëlische Amerikaan is een mix van jazz, klassiek,

Europese volksmuziek, Afro-Amerikaanse klanken en Jiddische muziek. En het is beide jazz en dat maakt

deze kunstvorm zo boeiend.

“Shifting Sands” is het laatste album van zijn trio, waarin de Azerbeidjaanse pianist Elchin Shirinov en de

vrouwelijke drummer Roni Kaspi ook excelleren. Het slotconcert in Gent was enerverend en uitbundig,

met veel ruimte voor de “assistenten” van Avishai Cohen. Er werden nummers gespeeld uit het laatste

album, maar ook oud werk, zoals “Remembering”.

tekst: Peter Beije

Beeld: Maurits van Hout

all rights reserved!

Gent Jazz 2022, de eerste week

GENT JAZZ FESTIVAL (deel 1)

LADY BLACKBIRD EERT STERKE VROUWEN

,,Gloria… G-L-O-R-I-A… Gloria’’ zingt met publiek massaal mee met Van Morrison. Het zijn de laatste tonen van het geslaagde  eerste deel van Gent Jazz Festival. De Noord-Ier, 76 inmiddels, was de hoofdact op zondag 10 juli. De hits van vroeger kwamen zoals verwacht aan het eind van het concert, dus ook “Brown Eyed Girl”. Meezingen deed een deel van het publiek ook al bij het eerste nummer, “Dangerous”.  Van The Man had in Gent op de Bijloke-site een goede band bij zich en hij speelde bluesy en jazzy op de mondharmonica. Sir Van –  hij werd in 2015 in de adelstand verheven – had er duidelijk zin in deze avond.

Van Morrison live at Gent Jazz 2022

Het festival begon donderdag 7 juli, met trompettist Ibrahim Maalouf als grote trekpleister. Mijn speciale aandacht vrijdag ging uit naar Lady Blackbird, de band van zangeres Marley Munroe, die ik nog nimmer had zien optreden. Het werd een verbazingwekkende goed concert.

Ibrahim Maalouf live at Gent Jazz 2022.

De zangeres kwam op en zette in. Ik noteerde: “Een Betty Carter-achtige intro” –  “Stem lijkt op Mahalia Jackson” – “Outfit doet me denken aan Josephine Baker” – “En aan Grace Jones”. Het tweede nummer van de setlist was “Blackbird”, een protestsong die Nina Simone vorige eeuw schreef. Weer een link van Marley Munroe met een sterke vrouw. “Blackbird, you ain’t ever gonna fly”… maar de krachtige zang scheert wel over de hoofden van het publiek. Indrukwekkend is nog zacht uitgedrukt.

De zang en de performance zijn van een vrouw die heldinnen eert en hun boodschap doorgeeft. Tegen onrecht en ongelijkheid in haar geboorteland Amerika en overal ter wereld. Hoe actueel wil je het hebben…

Het Britse trio GoGo Penguin heeft door de jaren heen een superstatus gekregen. Ritmisch spel, minimalistisch, improviserend vanuit minieme wijzigingen in het thema, hevig swingend. Het pad voor deze vorm van muziek van piano, drums en bas werd in Europa ooit geplaveid door het Esbjörn Svensson Trio. De bekendste volgers zijn Chris Illingworth, Rob Turner en Nick Blacka. Hun dynamische optredens spreken veel mensen aan – terecht.

De saxofonisten Charles lloyd (84) en Archie Shepp (85) zijn de grote namen op zaterdag 9 juli. Zij zijn van een generatie die niet wil ophouden met optreden: muziek met een boodschap is hun leven, hun missie.

Charles Lloyd & The Marvels with Bill Frisell staat in het programma. Bill Frisell is een gevierd gitarist. Er zijn weinig muzikanten die een zo’n breed spectrum van de muziek beheersen. Free jazz (bij John Zorn bijvoorbeeld), country en blue grass en concerten met een symfonie orkest; hij beheerst het allemaal. 

Het laatste album van Charles Lloyd, “Tone Poem”, grijpt terug op “klassieke” nummers uit het jazzrepertoire en is de rode draad tijdens het concert. Charles Lloyd speelt met overtuiging en weet als altijd prachtige sound uit zijn tenorsax te halen. Ook op fluit soleert hij meesterlijk. Bill Frisell en pedal steel guitar-speler Greg Weisz zijn onmisbaar voor de sound op “Tone Poem” – toch een wat ongebruikelijk instrument op een jazzfestival, de pedal steel guitar, maar het pakt prima uit. Als altijd heeft Charles Lloyd met bassist Reuben Rogers en drummer Kendrick Scott een ritmesectie van de buiten categorie. Het was een spetterend concert.

Charles Lloyd en Bill Frisell

Hoe anders was het optreden van Archie Shepp en pianist Jason Moran. Zij brachten vorig jaar het album “Let My People Go” uit. Daaruit werd ook geput voor het optreden in Gent. Voor Archie Shepp gaan de jaren tellen. Hij oogde broos op het podium, gezeten in een stoel, bracht zijn karakteristieke spel vol vuur, maar hij haalde niet het niveau op de cd. De Franse zangeres Marion Rampal voegde zich bij het tweetal op het podium en dat gaf het concert een nieuwe dimensie. De Française opende met “Blasé”. En weer noteerde ik  de naam van beroemde vrouw. De stem van Marion Rampal deed me herinneren aan Billie Holiday. 

Het trio van de Belgische saxofonist en componist Matthias van den Brande is de winnaar geworden van de B-Jazz International Contest. De Nederlandse bassist Tijs Klaassen en – eveneens uit Nederland – drummer Wouter Kühne zijn de andere leden van het trio. Er namen zes groepen aan de contest mee. De winnaars gaan optreden op enkele van de grootste Europese jazzfestivals.

Het tweede deel van Gent Jazz festival ( 12-16 juli) heeft onder meer Sting, Avishai Cohen en Christian McBride als trekpleisters. (Alle informatie op http://www.gentjazz.com)

Tekst: Peter Beije 

Foto’s: Maurits van Hout

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑