Zoeken

Jazzphotography Holland

Photos and reviews of interesting jazz concerts

Categorie

festivals

Jazz Middelheim 2018 zit erop!

12.8.2018. Na een wat sombere start qua weer is Jazz Middelheim 2018 een zonovergoten editie geworden. Met voor mij als hoogtepunten de optredens van Robin Verheyen, Archie Shepp, Philip Catherine en Fred Hersch. Totaal aantal bezoekers 20.000.

Op de laatste dag was de aftrap aan AKA Moon, de Belgische band bestaande uit Fabrizio Cassol, Michel Hatzigeorgiou en Stéphane Galland. Jaren terug zag ik ze voor de laatste keer. Toen met allerlei Afrikaanse muzikanten en bijzondere instrumenten. De versie van vandaag was de “basicversion” zullen we maar zeggen. De muziek beviel me wel. Funky, uptempo en ook wel opzwepend. Soms miste ik wel wat variatie, maar al met al een prima optreden.

Alles wat Robin Verheyen dit weekeinde deed veranderde in goud leek het wel, want het optreden samen met Joey Baron (drums) en jonge hond Bram de Looze was er één om in te lijsten. Toverwoorden: subtiel, improvisatie en perfect inspelen op elkaar. Van uitdagen tot excelleren, van ruimte geven tot ruimte nemen. Het zat er allemaal in. Soms was Verheyen de animator, maar net zo makkelijk deed hij een stap naar achteren. Prima set.

 

Toen de zon achter een paar wolken kroop stonden Steve Coleman en zijn Five Elements klaar om de tent te trakteren op een swingende brij noten. Met de zang van Kokayi en het strakke ritmische drumspel van Sean Rickman zorgde Coleman voor een rijdende trein waarop hij weliswaar met zijn sax machinist was, maar zeker niet de enige die mocht genieten van de rit. Ritme was het toverwoord in dit optreden. Geen zware ingewikkelde stukken, wel een ritmisch geheel met soms mooie teksten en veel plezier. Fijne muziek om naar te luisteren en op te bewegen.

Steve Coleman by Dutch Jazzphotographer Maurits van Hout
Antwerpen, 12 augustus 2018
tijdens het jaarlijkse jazz middelheim treden Steve Coleman & the five elements op.

Archie Shep sluit met een schitterende finale Jazz Middelheim 2018 af

Alles zat mee. Een volle tent, een schitterende set van Steve Coleman vooraf en een heerlijke zwoele zomeravond. Tel daarbij op de aanwezigheid van toptrompettist Randy Brecker en een hele goede band om je heen (denk onder andere aan de uitstekende bassist Reggie Washington) en je krijgt het recept voor een prachtige afsluiting van Middelheim 2018. Stukken van John Coltrane vol passie en energie gespeeld. Niet gek want Shepp kende hem persoonlijk, sterker nog adoreerde hem. Het was genieten. Shepp heeft namelijk ook gewoon veel humor en weet het publiek te bespelen. Perfect einde van een uitstekend festival! Tot volgend jaar Jazz Middelheim.

Archie Shepp by Maurits van Hout
Antwerpen, 12 augustus 2018
tijdens het jaarlijkse jazz middelheim treedt Archie Shepp op. Naast speciale gast Randy Brecker spelen Hamid Drake, Reggie Washington. Carl Henri Morisset en Marion Rampal.

 

Gezien: Jazz Middelheim 2018

foto’s en tekst:

Maurits van Hout

all rights reserved

 

 

 

Jazz Middelheim 2018; dag 3; een top jazzdag!

12.8.2018. Het lijkt deze editie iedere dag beter te worden. Zo ook dag 3, waar in een goed gevuld en zonnig Park den Brandt de nadruk voor het allergrootste deel lag op “echte” jazz, zonder overigens hierover een discussie te willen starten wat dat dan precies is.

De dag begon met het Ben Sluijs kwartet dat muziek bracht van een hoog niveau. Dromerig, melodieus en met prachtige solo’s van Sluijs zelf. Dit kwartet speelt sinds 2016 samen en lijkt de weg wel gevonden te hebben. Breekbare muziek met verstillingen erin, met altijd ruimte voor het experiment. Het uitgangspunt lijkt duidelijk; het eindstation niet en daarom was het de moeite waard om naar te luisteren.

Aansluitend stond Robin Verheyen’s quartet op het hoofdpodium. Dit was jazz op een andere manier. Powerjazz; dampend, opzwepend (niet in het minst door de zeer energieke Verheyen) en buitengewoon interessant om naar te luisteren. Wat heeft die man een ontwikkeling doorgemaakt en hij lijkt elk jaar beter te worden. Uitstekende mensen ook om zich heen.Wat te denken van legende Billy Hart op drums of Marc Copland achter de piano?

Robin Verheyen Quartet by Dutch Jazzphotographer Maurits van Hout
Antwerpen, 11 augustus 2018. Tijdens het jaarlijkse Jazz Middelheim trad Robin Verheyen op met zijn kwartet

Daarmee was het nog niet gedaan, want niemand minder dan Fred Hersch kwam op het hoofdpodium met zijn trio. Jaren geleden al bijna dood en begraven, maar niets is minder waar. Fred Hersch is springlevend en hoe! Prachtig subtiel pianospel, zeer gevarieerd. Zelden zag ik een tent zo aandachtig luisteren. Als we Jason Moran en Brad Mehldau goed vinden en hij was hun grote voorbeeld, dan is deze man bijna god. Geen speld tussen te krijgen technisch en toch zeer gevoelig. Topoptreden.

 

Tussen de bedrijven door een prima duo in de clubstage: de heren Rifflet en Mienniel uit Frankrijk. Creatief en vermakelijk, waarbij de laatste set het meeste in het oog sprong.

 

Het slotakkoord van dag 3 was voor het “Jazz loves Disney project“. Disney klassiekers gezongen door topvocalisten zoals Ben L’oncle Soul, Selah Sue, China Moses en Hugh Coltman. Op de achtergrond een Franse bigband aangevuld met conservatoriumstudenten uit Den Haag.

Of het aan de nummers lag die ze zongen, of de presentatie van de in mijn ogen gladde Nederlandse DJ Michiel Veenstra; het kwam op mij allemaal te commercieel over. Iets te gesmeerd en dat schuurt. Het meeste konden me nog de nummers van Selah Sue en China Moses bekoren, maar al met al was dit niet mijn ding. Het publiek leek het echter wel te waarderen.

Ondanks een wat minder einde, een absolute top-jazzdag!

beeld en tekst: Maurits van Hout

all rights reserved.

 

 

 

Jazz Middelheim 2018, dag 2; topdag!

11.8.2018 Na een druilerige eerste dag, nu een dag waarop de zon doorbrak en ook op het podium de zon volop straalde.

De Beren Gieren lijken hun doorbraak te pakken

Zo begon voor mij de dag op het hoofdpodium met De Beren Gieren, een Belgisch-Nederlands trio met als stuwende kracht Fulco Ottervanger. Jaren terug zag ik ze in de kelder van het Belfort Hotel in Gent. Als beloftes speelden ze elke jamsessie die ze konden spelen en het kon niet experimenteel genoeg zijn. Nu een aantal jaren later lijkt alles op zijn plek te vallen en is de muziek gegroeid naar stukken die compleet zijn en uitnodigen om naar te luisteren. Muziek van een hoog niveau met meer dan volop uitdagingen in het spel. Zo mooi om deze gasten te zien genieten van wat ze bereiken!

Philip Catherine bouwt een muzikaal feestje on stage

Aansluitend de Philip Catherine Reunion Band. Philip Catherine verzamelde de muzikanten waarmee hij in 1974 een bijzonder album (September Man) opnam en ging met hen een feestje bouwen in Antwerpen. Na een wat aarzelend begin zagen we al vrij snel een enthousiaste Catherine, die vaak lachend de ene na de andere schitterende serie noten uit zijn gitaar haalde, aangevuld door een band van topmuzikanten die het onderling uiteraard ook goed konden vinden. De lol droop ervan af. Het publiek beloonde ze met een staande ovatie.

Philip Catherine by jazzphotographer maurits van hout
Antwerpen, 10 augustus 2018. Tijdens het jaarlijkse Jazz Middelheim treedt Philip Catherine op met zijn Reunion Band

Melanie de Biasio; beproeft recept voor intensiteit en diepgang

Zoals recent nog bij Gent Jazz te horen en te zien was: Melanie de Biasio brengt nummers uit het hart, uit het leven en dichtbij haarzelf. Met haar optreden kon ze de tent stil krijgen en een sfeer neerzetten die je wel moest raken. De Biasio heeft een prachtige stem en haar mimiek, bewegingen en frêle bouw ondersteunen het verhaal dat ze vertelt. Prima optreden.

Bijpodium te klein voor BJO

Tussen de bedrijven door stond op de clubstage het Brussels Jazz Orchestra met telkens een andere set geïnspireerd op thema’s als “We have a dream”. Zo was er ruimte voor literaire zang en woord door zangeres Fay Claassen en schitterende geladen songs door “Antwerpse” Tutu  Puoane. Slotakkoord was een optreden met rapper Junior Akwety. 

In alle gevallen een afgeladen tent; een veel te vol podium en schitterende muziek. Wat een feest om dit orkest te horen. Niet voor niets één van de besten van de wereld. Volgende keer graag op het hoofdpodium.

Gezien: dag 2 Jazz Middelheim 2018

tekst en beeld: maurits van hout

all rights reserved

 

 

 

 

Jazz Middelheim 2018; dag 1 een druilerige start

10.8.2018. Het was even wennen gisteren. Daar waar het mooie Park den Brandt altijd een mooie en groene plek was met een mooi kasteel en een mooie vijver ervoor, was er ineens een geel park (uitgedroogd gras) en zaten de eendjes op de kant; de vijver was voor het eerst in al die jaren uitgedroogd en weg dus. Om wellicht een positief signaal te geven zorgden de weergoden echter voor regen. Regen die misschien niet prettig voelde maar de gemiddelde festivalganger accepteerde het, gelet op de enorme droogte van de weken hiervoor. Het werd een druilerige avond.

antwerpen, 9 augustus 2018. sfeerbeeld van het jaarlijkse jazz middelheim festival.

Taxiwars, Kamasi Washington en Blackstar

Op het hoofdpodium bekeken we drie acts. Allereerst Taxi Wars een project van Robin Verheyen  (saxofonist) en Tom Barman (zanger Deus). Degelijke set met bij vlagen een uitstekende Verheyen; zeker in de solo’s. Blijft altijd boeiend om te zien hoe door middel van tekst en geluid de sfeer van een grote stad in muziek wordt omgezet.

Kamasi Washington was aansluitend aan de beurt. In de afgelopen jaren stevig doorgebroken en inmiddels al reizend met een enorme touringcar en bagagecar. Niet gek want hij betrad het podium met een grote band, een zangeres en later ook zijn vader die een noot meeblies. Kamasi Washington speelde niet zijn sterkste set en het leek soms wel iets teveel op de automatische piloot. Uiteraard kwam er tussen de bedrijven door zijn grote talent wel naar boven, maar ik heb hem wel ooit met meer passie zien spelen.

Kamasi Washington by jazzphotographer Maurits van Hout
Antwerpen, tijdens Jazz Middelheim treedt Kamasi Washington op.

Black Star zorgde voor een ware aardverschuiving op Jazz Middelheim. Immers voor het eerst op alle edities een dag zonder stoelen in de tent. Het was staan vandaag. Dat was nodig ook want er kwam veel volk speciaal voor hen. Konden bezoekers bij de eerdere concerten deze dag nog hun stoel van de catering mee naar binnen slepen; bij Black Star werden deze massaal in de kleine frontstage gemikt. Tot ongenoegen van de fotografen die hun werk probeerden te doen. De tent stond vol en werd opgewarmd door een dj die bekende stukjes R & B draaide die goed meegezongen werden. Het type publiek dat kwam voor de hiphoppers Mos Def (ik gebruik even zijn meest bekende artiestennaam) en Talib Kweli was overigens niet het bekende, beschaafde jazzpubliek. Regels rondom roken werden massaal genegeerd. Positief was wel het  enorme enthousiasme bij de mensen toen de beiden heren het podium betraden. Ofschoon ik niet thuis ben in de hip-hopscene merkte ik wel dat er echt iets gebeurde. Voor deze heren waren vooraf enorme kwalificaties, zoals: “de titanen van de hip-hop” en “opstanding van een hip-hop mirakel” uitgesproken. Persoonlijk vond ik het vermakelijk, maar niet bijzonder. Het publiek was het daar niet mee eens en bouwde terecht hun eigen feestje. De blazers die later op het podium verschenen gaven overigens in mijn optiek wel een uitstekende boost.

 

 

Jazz Middelheim 2018…. starting today!

9.8.2018. vandaag start Jazz Middelheim weer. Met onder andere topnamen als Kamasi Washington en Archie Shepp. Maar bekijk vanavond ook zeker Taxiwars met een fenomenale Robin Verheyen. Tickets en programma vind je hier:

https://jazzmiddelheim.be/nl/nieuws/9-augustus-buiten-de-lijnen-zonder-stoelen

TaxiWars live at Gent Jazz 2014
Taxiwars, op de foto: Robin Verheyen (m).

 

 

 

Gent Jazz 2018 een terugblik in beelden…

10.7.2018 Het zit er weer op. Gent Jazz 2018 bracht ons veel mooie muziek en memorabele momenten. Vanuit de organisatie weet ik dat er in totaal ongeveer 32000 bezoekers waren op de 7 concertdagen. Vergelijkbaar met de laatste jaren. Het was een stralend festival zonder een druppel regen. Dat maakte dat het verblijven in de tuinen van Bijloke op alle dagen aangenaam was, zowel bij het hoofdpodium als bij de Garden Stage. Want Gent Jazz is meer dan alleen de muziek. Vanwege fysieke ongemakken geen uitgebreid verslag (dit is te lezen op Jazzineurope.com

Een terugblik in beelden

Tom Jones by Jazzphotographer Maurits van Hout
Tom Jones live at Gent Jazz 2018
Ambrose Akinmusire by Jazzphotographer Maurits van Hout
Ambrose Akinmusire live at Gent Jazz
Blackwave live at Gent Jazz 2018
Kandace Springs live at Gent Jazz
Chico Freeman by jazzphotographer maurits van hout
gent jazz 2018;chico freeman live
David Byrne by jazzphotographer maurits van hout
David Byrne live at Gent Jazz 2018
fundament by jazzphotographer maurits van hout
fundament live at gent jazz
fundament by jazzphotographer maurits van hout
fundament
hudson by jazzphotographer maurits van hout
gent jazz 2018;hudson live
John Scofield (hudson) by jazzphotographer maurits van hout
gent jazz 2018 Hudson
gent jazz 2018 Hudson
Jason Moran by jazzphotographer maurits van hout
jason moran live at gent jazz
Nasheet Waits by jazzphotographer maurits van hout
Nasheet Waits trad samen met Jason Moran op tijdens Gent Jazz 2018

 

Jef Neve by jazzphotographer maurits van hout
Jef Neve live at Gent Jazz 2018
Teus Nobel and Jef Neve (piano) by jazzphotographer maurits van hout
Jef Neve and Teus Nobel live at Gent Jazz

 

 

Joep Beving live at Gent Jazz 2018
Gent Jazz 2018,lady linn
Gent Jazz 2018,lady linn
Melanie de Biasio by jazzphotographer Maurits van Hout
Gent Jazz 2018, Melanie de Biasio live at gent jazz
Moonchild by jazzphotographer maurits van hout
gent jazz 2018;moonchild
Myrddin and Tineke Postma by jazzphotographer maurits van hout
Gent Jazz 2018,myrddin & postma live at gent jazz

NNeka by jazzphotographer Maurits van Hout

Paolo Conte by Maurits van Hout
Paolo Conte live at Gent Jazz
pharoah sanders live at gent jazz 2018
Selah Sue by Maurits van Hout
gent jazz 2018;selah sue

Stephane Belmondo by Maurits van Hout

Vijay Iyer live at Gent Jazz 2018
Wim Mertens by Maurits van Hout
Wim Mertens live at gent jazz 2018

 

all rights reserved Maurits van Hout

Melanie de Biasio; mooi slot van ingetogen dag 2 Gent Jazz

2.7.2018. Soms is het allemaal weer anders op Gent Jazz. Na een mooie pittige “pop” dag om mee te beginnen dit keer een ingetogen dag. Zitplaatsen en rustige muziek. Muziek die je noodzaakt het “binnen te laten komen”. Genieten op weer een hele andere manier.

Dag 2 en de pianisten.

Dag 2 begon met pianisten. Eerst de winnaars van de Jong Jazztalent Gent-prijs Steiger, die een thuiswedstrijd afwerkten en niet onverdienstelijk speelden. Een veelbelovend trio dat ook visueel aan de weg timmert.

Steiger, Gent Jazz Festival, 01.07.2018

Joep Beving en de kracht van internet

Aansluitend Nederlander Joep Beving die, in tegenstelling tot de weg die vele anderen bewandelen, zijn bekendheid grotendeels dankt aan internetkanalen als Spotify en You Tube. Zijn muziek wordt vaak omschreven als simpel en eenvoudig, maar niks is minder waar. Hij componeert en speelt en zijn muziek is uitermate toegankelijk voor velen en dat verklaart ook zijn succes. Misschien is hij, positief benaderd, wel een absolute bruggenbouwer naar de klassieke muziek. Het is mooie innemende muziek waar mensen graag naar luisteren. Muziek die je pakt. Op Gent Jazz krijgt hij terecht een open doekje.

 

 

Degelijke set Wim Mertens

Aansluitend Wim Mertens op het podium met zijn trio. De Vlaamse evenknie van Beving (of is het andersom?) maakt ook eigentijdse muziek voor een groot publiek. Wellicht iets meer avantgardistisch, al valt hij niet onder de noemer jong en vooruitstrevend. Je zou kunnen zeggen Mertens zoekt de uitdaging in zijn muziek en geeft klassieke stukken een andere uitstraling mede ook door zijn zang. Mij persoonlijk sprak overigens die zang het minste aan. Maar in grote lijnen plezierig om naar te luisteren en inderdaad toegankelijk. De muziek is meeslepend en soms dramatisch. Het spel solide, maar niet heel verrassend.

Melanie de Biasio laat ons de pijn voelen

Ingetogen zieleroerselen. Het diepste van de ziel, poëtisch gebracht met veel passie. Als je De Biasio ziet zingen voel je de pijn, de twijfels, de liefde en wellicht dus het leven. Zonder hard te zingen weet De Biasio je in haar muziek te trekken. Je gaat luisteren of je wil of niet. De Biasio is als een goed boek of een goed glas wijn. Je gaat de diepte in. Prima concert en mooie afsluiter van dag 2.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

foto’s: Maurits van Hout

Bruno Bollaert (Steiger)

tekst: Maurits van Hout

all rights reserved

 

NB beelden Maurits van Hout zijn te koop. Geschoten met Hasselblad dus geschikt om in hoge kwaliteit aan de muur te hangen. Interesse? stuur een mail naar info@mauritsvanhout.com

 

Gent Jazz 2018 sterk van start met David Byrne

1.07.2018 Gent Jazz 2018 is weer gestart. Met een ijzersterke David Byrne als afsluiter op het hoofdpodium. Dag 1 begon met Ghostpoet. Gelet op het vroege aanvangstijdstip en de helaas immer aanwezige files vanuit Nederland naar België hiervan geen verslag en/of beeld. Gelukkige wel op tijd om Baxter Dury te zien. Inderdaad de zoon ván (Ian Dury)! Sex and drugs and rock and roll vertrouw ik hem wel toe, maar de muziek was toch wel anders; ondanks dat er een dikke knipoog zat naar de New Waveperiode in de jaren tachtig door het gebruik van veel electronische muziek. De man had een aantal danspasjes voor ons in petto; iets wat zijn vader ons uiteraard nooit liet zien. En gestoken in een mooi pak of niet, hij kon behoorlijk rauw zijn. “Fucking dit en fucking dat..” Muzikaal gezien echter prima, mede door een sterke band.

Baxter Dury, Gent Jazz Festival, 29.06.2018, Gent, BE

Nneka rauw en wisselend

Aansluitend Nneka uit Nigeria. Jaren terug zag ik de vrouw in een kleine zaal van het toen nog beruchte Nighttown in Rotterdam en ik was ze daarna uit het oog verloren. Op het moment dat Nneka speelde begon het al iets drukker te worden in de tent en dat hielp. De eerste nummers trad Nneka op met een zonnebril en het leek daardoor ook wat afstandelijker naar het publiek. Toen ze de zonnebril kwijt was kwam het echte contact met het publiek ook en ging het optreden leven. Rauwe teksten gericht om aan te zetten tot nadenken. Maatschappelijke thema’s, maar uiteraard ook de liefde. Prachtig voorbeeld hiervan was “Do you love me?” wat mij betreft het beste nummer van het optreden. Sowieso waren haar ballads het beste. Rauw, puur en mooi. De hiphop nummers en de reggae-achtige nummers vond ik echt minder. Ook hier een sterke band erachter.

David Byrne prachtige afsluiter eerste avond Gent Jazz

Om 22.30 uur was het tijd voor David Byrne. Wie kent hem niet? Deze duizendpoot was in de jaren tachtig al het gezicht achter de Talking Heads en vooral het creatieve brein; met als absolute hoogtepunt het album “Stop making sense”. Bij David Byrne is niet alleen de muziek en de stem goed, het is altijd visueel een groot feest. Ik waande me regelmatig in een videoclip waarin over alles was nagedacht. Choreografie, licht, achtergrond, maar ook kleding en ritme. Het grootste deel van de avond traden Byrne en co op blote voeten op.

Fantastisch was het dan ook om te zien hoe show begon met een simpele tafel en een stoel en een paar hersenen erop. 1 spot.That’s it. En ineens zat daar David Byrne. Een mooie binnenkomer. Alsof het een uitnodiging betrof aan het publiek: “gebruik je hersens eens”.

 

Vervolgens een prachtige show met muzikanten, soms trommelaars, die in allerlei verschillende ritmes en settings over het podium bewogen en uiteraard schitterende muziek maakten. Het was genieten en kijken en vooral ook luisteren. Byrne was uitstekend bij stem (alsof de tv in de jaren tachtig weer aanging) en naast nieuwe nummers kwamen er veel hits voorbij zoals bijvoorbeeld aan het einde “Burning down the house”.

Byrne liet zien dat je muziekstukken als een concept kan zien en dat de visuele aankleding ervan het totaal versterkt. Een mooie eye-opener voor de jazzwereld waarin hier vaak een taboe op lijkt te zitten. Al met al een prachtige inspirerende eerste avond.

 

Gezien: Gent Jazz 2018 dag 1

tekst en beeld:

Maurits van Hout

 

behalve Baxter Dury: copyright Bruno Bollaert

all rights reserved

 

Mbt beeldvragen: getoonde beelden zijn te koop in hoge resolutie. Foto’s zijn geschoten met Hasselblad en dus geschikt voor een mooie vergroting. Interesse? stuur een mail: info@mauritsvanhout.com

 

 

 

 

 

Sound of Europe festival succesvol!

6.2.2018. Met ruim meer bezoekers dan begroot is de eerste editie van het Sound of Europe Festival in het Chassétheater in Breda een succes gebleken. In twee dagen tijd konden liefhebbers genieten van 13 concerten verdeeld over drie verschillende podia.

Aftrap door Saskia Lankhoorn

De aftrap vond plaats op zaterdagavond 3 februari met een concert van Saskia Lankhoorn. Ze speelde stukken van het project Musings from the Lowlands dat ze samen met Wolfert Brederode brengt. Het eerste deel van de avond was voor haar alleen, later volgde Brederode met zijn trio in het verlengde van dit concert. Het concert van Lankhoorn viel op door een enorme subtiliteit. Elke noot die ze speelde kreeg zijn volle bereik qua klank en de muziek was vaak langgerekt en wijds. Hele stille en breekbare stukken, waarbij je een speld kon horen vallen in de zaal. Je kon je voorstellen dat je je bevond in een landschap, waarin er rust en sereniteit was en diversiteit en waarin het lieflijke de boventoon voerde. Maar zoals in de boze buitenwereld; er lag iets op de loer. Soms, heel soms kwam dit ineens als een harde confrontatie naar boven in de muziek. Lankhoorn wist zo subtiel te spelen dat je continu wilde horen wat er daarna kwam. Waar het naartoe ging en hoe het af zou lopen. Ze liet klanken komen en wegsterven, zo overtuigend dat het publiek soms niet wist wanneer te klappen. Al met al nam ze ons mee op een heerlijke reis.

Vreemdelingenlegioen van Thomas van Geelen overtuigt

Na Lankhoorn was het tijd om naar de foyer te gaan, waar cellist Thomas van Geelen klaar stond met een hele groep om het thema reizen in de muziek vorm te geven. Het was de eerste keer dat zij in deze samenstelling speelden en er was nog geen naam voor deze samenstelling. Máár, zo betuigde Van Geelen; het was zeker niet de Thomas van Geelen groep. Immers iedereen in deze groep was even belangrijk. De muziek was heel divers. Niet alleen vanwege de samenstelling (een Shakuhachi, een fluit, een Bansuri, een Rhodes en een Tabla onder andere) maar zeker ook door de stukken. Zo waren er onder andere prachtige stukken uit het Oosten (India) waar vooral ook de Tabla-speler Tarang Poddar ruimte kreeg om te excelleren. Ofschoon het begin wat onwennig leek, was het na verloop van tijd bijna een soort van trein die ritmisch perfect op elkaar aansloot, waar de lol vanaf spatte. Uitstekend optreden.

 

Wolfert Brederode trio, meer dan prima toetje dag1

Na het boeiende concert in de foyer was het Wolfert Brederode Trio aan de beurt in de MK2 zaal. Zij speelden muziek uit het “Musings from the Lowlandsproject” dat Bredero samen met Saskia Lankhoorn brengt. De stukken waren van zijn hand en brachten naast een prima samenspel met Gudmundsson op de bas en Van Hulten op de drums een formidabele Bredero. Zijn uitvoering was bij vlagen geniaal en altijd zeer gedreven. Brederode als perfectionist en inspirator een rol die hij uitstekend lag deze avond. Ook hij zette een klanklandschap neer, zij het met een hele andere uitvoering (meer jazz dan klassiek uiteraard). Hun set was anders dan die van Lankhoorn, maar paste wel in het beeld van een landschap weergegeven door muziek. In de stukken kon je met een beetje fantasie je voorstellen dat het ging over lucht en zee en dat was mooi; muziek als een vorm van storytelling…

 

Pascal Schumacher zorgt voor mooie fusion in Breda!

Dag 2 begon met een optreden van vibrafonist Pascal Schumacher samen met Maxime Delpierre en Jeff Herr. Niet alleen visueel een waar spektakel, het mengen van de verschillende soorten muziek (klassiek, electronisch en pop) was nog mooier. Telkens de uitdaging zoeken en het publiek regelmatig op het verkeerde been zetten, zonder teveel in herhaling te vallen. Maar ook ritmisch een plezierig geheel. Mooie composities.

Pascal Schumacher

 

Gijs Idema laat bezoekers genieten in foyer

Tijdens het concert van Schumacher speelde in de foyer ook Gijs Idema met zijn trio. En wat voor een trio. Want naast Idema timmeren ook Ben van Gelder (3 februari j.l. stond hij nog met Reinier Baas in het concertgebouw) en Koen Schalkwijk behoorlijk aan de weg. Prachtig samenspel en wat een mooie rol speelde Schalkwijk met zijn Wurlitzer een instrument dat je niet zo vaak hoort op het podium. Maar de hoofdrol uiteraard voor het subtiele gitaarspel van Idema.

Gijs Idema

Daniel Herskedal brengt Noorse verrassing naar Breda!

Uit alle hoeken van Europa waren er muzikanten in Breda. Zo ook de Noorse Daniel Herskedal met zijn band. Maar als je denkt dat het ging om Noorse muziek dan zat je er langs. Herskedal wordt namelijk geïnspireerd door de muziek uit het Midden Oosten en dus zijn er stukken die je meenemen op een reis. Waarbij er tussendoor toch nog steeds een station aangedaan wordt dat jazz genoemd kan worden. Een verrassend optreden niet in het minst door de samenstelling van de band (tuba, viool, piano en percussie) waarbij de accenten per nummer verschuiven. Boeiend optreden.

Daniel Herskedal

 

Rogier Telderman is veelzijdig!

Zagen we de afgelopen tijd Rogier Telderman met zijn Triptych project, dit keer gewoon met zijn trio in Breda. Van de uitdagende klanken en experimenten in “Triptych” tot een veel meer jazz geïnspireerd trio hier in Breda. Violist Adam Baldych en cellist Vincent Courtois zorgden weliswaar voor een meer klassieke inbreng, maar de hoofdmoot was jazz. Toch is het bijzonder om te horen hoe Telderman de accenten moeiteloos weet te verleggen en telkens weer zoekt naar  nieuwe klanken en een uitbreiding van zijn ruime idioom. Bijzonder hoe deze drie muzikanten elkaar naadloos aanvoelden terwijl ze pas net met elkaar speelden…

Rogier Telderman

 

Sanne Rambags schept een eigen (muzikale) wereld

Tijdens het concert van Rogier Telderman en co stond Sanne Rambags in de foyer.

Net als tijdens het optreden op Jazz International zagen we ook nu weer een Sanne Rambags die met haar stemgeluid een sfeer en een fantasiewereld wist neer te zetten en volledig op improvisatie gestoelde ondersteuning kon rekenen van bram Stadhouders en Joost Lijbaart die zorgden voor de wegen waarlangs de fictieve wereld van Rambags ons voerde. Soms neuriet ze uitsluitend, soms zijn het lange diepe uithalen. Soms is het tekst die ze gebruikt, dan zijn het weer fantasiewoorden. En of je nu wil of niet, je wordt er in onder gedompeld. Soms is het beklemmend en lijkt het te lang te duren, maar dan komt er toch weer die andere weg. Voer voor de geoefende luisteraar. En dat in een foyer die altijd onrustiger is dan een zaal.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

De originaliteit van Marius Neset en zijn kwartet

Naast een uitstekende saxofonist is Marius Neset inmiddels een steeds bekendere naam als het gaat om het componeren van complexe en verrassende stukken. Van melodieus tot opzwepend improviserend. Neset en co speelden vol energie en wisten de zaal mee te krijgen. Toch waren ook de rustigere stukken zeker de moeite waard.

 

Sound of Europe een blijvertje?

Sound of Europe is een geslaagd festival. Een paar honderd enthousiaste bezoekers over beide dagen, goed gevulde zalen en puur genieten van al het mooie dat er in Europa is op jazzgebied. Niet puur de vaste paden bewandelen, maar durven kiezen voor verrassingen. Het zijn allemaal kwalificaties die passen bij dit festival. Volgend jaar editie nummer 2. Schrijf maar alvast in de agenda: 2 en 3 februari 2019!

 

gezien: Sound of Europe Festival. Chassétheater Breda; 3 en 4 februari 2018.

tekst en beeld: Maurits van Hout

beeld 4 februari: Dietrich  van Gobbel

 

all rights reserved.

 

 

 

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑